ทะลุมิติมาเป็น NPC เลี้ยงลูกปีศาจ

ทำหน้าที่ NPC ครั้งแรก

สวี่ชิงอาศัยความทรงจำ (โดยหลักคือความทรงจำจากแผนที่ในเกม) และลูกศรบอกทิศทางขนาดเล็กที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า เดินมุ่งหน้าไปยังหน้าหมู่บ้าน ชุดกระโปรงผ้าเนื้อหยาบนี้สวมใส่ไม่สบายเอาเสียเลย การเคลื่อนไหวก็ดูขัดเขินอยู่บ้าง แต่ร่างกายดูเหมือนจะมีความทรงจำดั้งเดิมบางอย่างที่ทำให้เธอเดินไปได้โดยไม่เสียหลัก

ระหว่างทาง เธอได้พบกับชาวบ้านสองสามคน พวกเขาล้วนสวมชุดโบราณที่คล้ายคลึงกัน บ้างก็กำลังตากผ้า บ้างก็กำลังซ่อมแซมเครื่องมือการเกษตร เมื่อเห็นเธอ พวกเขาก็จะพยักหน้าให้ หรือทักทายง่าย ๆ ว่า “แม่นางสวี่ จะไปที่หน้าหมู่บ้านเหรอ?”

สีหน้าของพวกเขาดูเป็นธรรมชาติ บทสนทนาก็ลื่นไหล มองไม่ออกเลยว่าเป็น NPC ที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้ สวี่ชิงรู้สึกเสียวสันหลังเล็กน้อย ทำได้เพียงตอบรับไปอย่างกำกวมว่า “อื้ม ใช่เจ้าค่ะ”

เธอลองสังเกตอย่างละเอียด พบว่าบนหัวของชาวบ้านเหล่านี้ไม่มีชื่อและแถบเลือดปรากฏขึ้น ซึ่งก็น่าจะเป็นเช่นนั้น เพราะตอนนี้เธอมองเห็นไม่ใช่ในมุมมองของผู้เล่น แต่เมื่อเธอตั้งสมาธิจ้องมองชาวบ้านคนใดคนหนึ่งนานเกินสามวินาที ที่ขอบสายตาจะปรากฏตัวอักษรเล็ก ๆ จาง ๆ ขึ้นมา เช่น 【ป้าจาง (ชาวบ้าน) 】 หรือ 【ลุงหลี่ (เกษตรกร) 】 ข้อมูลช่างเรียบง่ายเหลือเกิน

「ดูเหมือนว่าสิทธิ์ของ NPC อย่างฉันจะค่อนข้างพิเศษนะ」 เธอครุ่นคิดในใจ 「สามารถมองเห็นข้อมูลเชิงลึกได้บ้าง?」

ยิ่งเข้าใกล้หน้าหมู่บ้าน เสียงอื้ออึงของผู้คนก็เริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ เริ่มได้ยินบทสนทนาที่ค่อนข้างหลุดโลกไปบ้าง

“กราฟิกเกมนี้สุดยอดจริง ๆ! ดูลายเส้นบนใบไม้นั่นสิ!”

“ดาบเริ่มต้นไปรับที่ไหน? ฉันหามาตั้งนานแล้ว!”

“มีใครจะตั้งกลุ่มไปตีหนูนาไหม? เหลือที่ว่างอีกหนึ่งคน!”

“ทำไม NPC คนนี้ไม่สนใจฉันเลย? บั๊ก [1] หรือเปล่า?”

สวี่ชิงรู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที กลิ่นอายที่คุ้นเคยแบบนี้ ต้องเป็นผู้เล่นไม่ผิดแน่! เธอปรับสีหน้า พยายามนึกทบทวนว่า NPC ในเกมพวกนั้นยิ้มกันอย่างไร ปรับลมหายใจ แล้วก้าวเท้าเดินมุ่งหน้าไปยังต้นห้วยฮวา [2] เก่าแก่ที่เป็นสัญลักษณ์ของหน้าหมู่บ้าน ซึ่งมักจะเป็นจุดที่ NPC แนะนำผู้เล่นใหม่ยืนประจำอยู่

ใต้ต้นห้วยฮวาเก่าแก่มีชายชราสวมชุดยาวสีเทา ไว้เคราแพะยืนอยู่ บนหัวของเขามีตัวอักษรสีทองอ่อน ๆ ลอยอยู่ว่า 【ลุงฟู (หัวหน้าหมู่บ้าน) 】 เบื้องหน้าเขามีคนล้อมอยู่สี่ห้าคน สวมชุดผ้าเนื้อหยาบสำหรับผู้เล่นใหม่ที่ระบบแจกให้ ในมือถือไม้พลองหรือดาบเหล็กที่เป็นสนิม กำลังแย่งกันถามคำถามจนฟังไม่ได้ศัพท์

ลุงฟูลูบเคราพลางยิ้มแย้ม เอ่ยประโยคเดิมซ้ำ ๆ กับผู้เล่นทุกคนว่า “ท่านจอมยุทธ์เพิ่งมาถึง คงยังไม่คุ้นเคยกับหมู่บ้านชิงเหอนัก ช่วงนี้หนูนาในทุ่งนาใกล้หมู่บ้านออกอาละวาดอย่างหนัก ไม่ทราบว่าท่านจอมยุทธ์ยินดีจะกำจัดภัยให้ชาวบ้านหรือไม่? หากกำจัดหนูนาได้สิบตัว ข้าน้อยย่อมมีของรางวัลตอบแทน”

ขั้นตอนการมอบภารกิจที่เป็นมาตรฐาน

สวี่ชิงเดินไปใกล้ ๆ ต้นห้วยฮวาเก่าแก่ หาจุดที่ดูไม่สะดุดตานักแต่ผู้เล่นสามารถสังเกตเห็นได้แล้วยืนนิ่ง เธอทำตามอย่างลุงฟู ปั้นสีหน้ายิ้มแย้มแบบมาตรฐานที่แฝงไปด้วยความกังวลใจในหน้าที่ ในใจก็ท่องบทพูดซ้ำไปมา

ไม่นานนัก ผู้เล่นชายที่ชื่อไอดีว่า 〔เตาดาบสรวล〕 ก็เดินเข้ามา เขามองดูสวี่ชิง แล้วก็มองดูบนหัวของเธอ (แม้สวี่ชิงจะมองไม่เห็นเอง แต่เดาว่าที่นั่นน่าจะมีคำว่า “สวี่ชิง” ปรากฏอยู่) แล้วเอ่ยถามว่า “พี่สาว มีภารกิจอะไรให้ทำบ้างไหม?”

มาแล้ว!

สวี่ชิงเข้าสู่โหมดการทำงานในทันที เธอใช้น้ำเสียงที่เธอคิดว่าเหมาะสมกับ “บุตรสาวเกษตรกร” ที่กำลังกังวลเรื่องผลผลิตในเรือกสวนไร่นาที่สุด

“ท่านจอมยุทธ์ ช่วงนี้ในนามีภัยจากหนูนาอย่างหนัก ทำลายพืชผลไปไม่น้อย ไม่ทราบว่าท่านจอมยุทธ์พอจะช่วยกำจัดพวกมันบ้างได้หรือไม่?” พร้อมกันนั้น เธอก็ใช้สมาธิพยายามเรียกหน้าต่างมอบภารกิจออกมา

เป็นไปตามคาด หน้าต่างเล็ก ๆ ที่มีเพียงเธอเท่านั้นที่มองเห็นเด้งขึ้นมาข้างตัว 〔เตาดาบสรวล〕

【ยืนยันที่จะมอบภารกิจ ‘กำจัดหนูนา (0/10) ’ ให้แก่ผู้เล่น 〔เตาดาบสรวล〕 หรือไม่?

รางวัล: 30 อีแปะ, ค่าประสบการณ์ 50】

ด้านล่างมีปุ่ม “ตกลง” และ “ยกเลิก”

สวี่ชิงบ่นในใจว่า 「รางวัลของหัวหน้าหมู่บ้านคือ 50 อีแปะ ค่าประสบการณ์ 100 พอมาถึงฉันทำไมถึงถูกหักลดลงล่ะ? นี่มันกินส่วนต่างกันชัด ๆ!」 แต่ในมือกลับกดเลือก “ตกลง” อย่างรวดเร็ว

เบื้องหน้าของ 〔เตาดาบสรวล〕 ก็น่าจะมีข้อความแจ้งเตือนภารกิจเด้งขึ้นมา เขาตอบตกลงอย่างรวดเร็วพลางพึมพำว่า “ตีหนูอีกแล้วเหรอ?” ก่อนจะถือไม้พลองวิ่งมุ่งหน้าไปยังทุ่งนานอกหมู่บ้าน

【ความคืบหน้าภารกิจอัปเดต: ต้อนรับจอมยุทธ์ (1/1) 】

【มอบภารกิจ ‘กำจัดหนูนา’ (1/1) 】

【ภารกิจประจำวันเสร็จสิ้น กำลังมอบรางวัล...】

สวี่ชิงลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก พร้อมกันนั้นก็รู้สึกถึงน้ำหนักที่เพิ่มขึ้นมาเล็กน้อยในอกเสื้อ เธอเอื้อมมือไปควานดู พบอีแปะห้าสิบเหรียญที่ร้อยเป็นพวง และหมั่นโถวธัญพืชสองลูกที่ห่อด้วยกระดาษน้ำมันซึ่งยังมีความร้อนอยู่บ้าง สัมผัสของอีแปะนั้นเย็นเฉียบและหนักอึ้ง หมั่นโถวส่งกลิ่นหอมของข้าวออกมา

ช่างสมจริงเหลือเกิน สมจริงจนน่าใจหาย

ความรู้สึกที่ยากจะบรรยายเอ่อล้นขึ้นมาในใจ เธออยู่ในโลกของเกมจริง ๆ แล้ว และกำลังหาเงินเดือนก้อนแรกด้วยการมอบภารกิจให้แก่ผู้เล่น... ช่างดูไร้สาระ แต่ในขณะเดียวกันก็แฝงไปด้วยความรู้สึกที่มั่นคงอย่างประหลาด

ขณะที่เธอกำลังเหม่อลอยอยู่นั้น ผู้เล่นอีกคนหนึ่งก็วิ่งเข้ามา เป็นผู้เล่นหญิง ไอดีชื่อ 〔กระดิ่งน้อย〕 เธอกะพริบตากลมโตมองดูสวี่ชิงด้วยความสนใจ “พี่สาว นอกจากตีหนูแล้ว ยังมีภารกิจอื่นอีกไหมคะ? อย่างเช่นฝากจดหมาย หรือตามหาลูกแมวอะไรแบบนี้?”

สวี่ชิงชะงักไปครู่หนึ่ง ตามการตั้งค่าของเกมที่เธอรู้ NPC สวี่ชิง ในช่วงเริ่มต้นจะมีเพียงภารกิจกำจัดหนูนาเพียงอย่างเดียว เธอพยายามเรียกคลังภารกิจออกมาดู แต่ตรงหน้ากลับปรากฏเพียงภารกิจกำจัดหนูนาอันเดียวดาย ไม่มีตัวเลือกอื่นเลย

เธอจึงทำได้เพียงยิ้มอย่างขออภัย “ท่านจอมยุทธ์ ยามนี้มีเพียงเรื่องภัยหนูนาในนานี้ที่น่ากังวลนัก...”

〔กระดิ่งน้อย〕 ดูผิดหวังเล็กน้อย แต่ก็ยังรับภารกิจแล้ววิ่งจากไป

สวี่ชิงยืนอยู่ ณ จุดเดิม มองดูเหล่าผู้เล่นที่เดินผ่านไปมาด้วยความรีบร้อน บ้างก็ดูตื่นเต้น บ้างก็บ่นอุบ บ้างก็ก้มหน้าก้มตาศึกษาหน้าต่างสถานะ บ้างก็เรียกเพื่อนฝูง โลกใบนี้ดูวุ่นวายและมีชีวิตชีวาขึ้นมาเพราะการมาถึงของพวกผู้เล่น แต่เธอกลับดูเหมือนเป็นผู้สังเกตการณ์ที่โปร่งใส ถูกตรึงไว้ที่มุมหนึ่งเพื่อกล่าวบทสนทนาเดิมซ้ำ ๆ

ความเหนื่อยล้าที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าการทำงานล่วงเวลา ผสมปนเปไปกับความโดดเดี่ยว ค่อย ๆ แผ่ซ่านออกมาอย่างเงียบ ๆ

นี่คือชีวิตในวันข้างหน้าของเธออย่างนั้นเหรอ?

ตอนที่ 3

ชีวิตประจำวันของ NPC

ในช่วงหลายวันต่อจากนั้น สวี่ชิงค่อย ๆ ทำความคุ้นเคยกับชีวิตประจำวันในฐานะ “NPC สวี่ชิง”

ทุกเช้า เธอจะถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วย “กฎเกณฑ์” หรือ “ความรู้สึกในหน้าที่” บางอย่างที่มองไม่เห็น และเมื่อตื่นขึ้นมา เธอก็มักจะนอนอยู่บนเตียงไม้กระดานที่แข็งกระด้างในบ้านของตนเองเสมอ จากนั้นระบบจะมอบหมายภารกิจประจำวันให้ตรงเวลา เนื้อหาก็คล้าย ๆ กัน คือทำความสะอาดลานบ้าน ไปยืนเฝ้าหน้าที่หน้าหมู่บ้าน มอบภารกิจกำจัดหนูนาให้ครบตามจำนวน รางวัลก็คงที่ เป็นพวกอีแปะ หมั่นโถว นาน ๆ ทีจะมีผักใบเขียวหรือผ้าเนื้อหยาบบ้าง

เธอเคยพยายามจะขี้เกียจทำงาน เช่นจงใจไม่ไปที่หน้าหมู่บ้าน ผลที่ตามมาคือ ค่าพลังงานลดลงอย่างรวดเร็ว ตกอยู่ในสถานะเหนื่อยล้า ไม่เพียงแต่จะเวียนหัวตาลายแขนขาไม่มีแรง ระบบยังหักรางวัลของวันนั้น และส่งคำเตือนออกมาว่า 【หากละเลยการปฏิบัติหน้าที่หลายครั้ง อาจนำไปสู่ความผิดปกติของตัวตน และกระตุ้นให้ระบบทำการแก้ไข วิธีการแก้ไข: ไม่ทราบ】

คำว่า “ไม่ทราบ” สองคำนี้ทำเอาเธอขนลุกซู่ และรีบกลับมาทำตัวเรียบร้อยทันที เธอไม่อยากถูกระบบแก้ไข ใครจะไปรู้ว่านั่นคือการฟอร์แมต [3] หรือการลบตัวละครทิ้งกันแน่ เพราะถ้าเป็นอย่างหลัง หมายความว่าเธอจะต้องตายรอบที่สองยังไงล่ะ

เธอยังได้สำรวจลานบ้านเล็ก ๆ แห่งนี้และหมู่บ้านชิงเหอ บ่อน้ำในลานบ้านสามารถตักน้ำที่ใสเย็นและหวานชื่นขึ้นมาได้ เตาในครัวสามารถจุดไฟได้ด้วยฟืน (เธอต้องใช้พละกำลังอย่างมากในการรื้อฟื้นทักษะการจุดไฟ) หลังบ้านมีแปลงผักเล็ก ๆ ปลูกผักใบเขียวที่ดูเหี่ยวเฉาอยู่บ้าง ซึ่งต้องอาศัยเธอคอยรดน้ำพรวนดิน—ดูเหมือนนี่ก็เป็นส่วนหนึ่งของหน้าที่ NPC อย่างสวี่ชิงเช่นกัน เมื่อทำเสร็จแล้วจะได้ “ค่าประสบการณ์การเพาะปลูก” เพิ่มขึ้นเพียงเล็กน้อย แต่ไม่มีรางวัลที่เป็นชิ้นเป็นอันแต่อย่างใด

NPC คนอื่น ๆ ในหมู่บ้าน เช่น ป้าจาง, ลุงหลี่, พี่หวังช่างเหล็ก หรือ เถ้าแก่จ้าวร้านขายของชำ ล้วนสามารถสนทนาอย่างง่าย ๆ ได้ เนื้อหาการสนทนาจะวนเวียนอยู่กับเรื่องสัพเพเหระในหมู่บ้าน ลมฟ้าอากาศ ผลผลิต และความสงสัยหรือการบ่นเกี่ยวกับเหล่าจอมยุทธ์ทั้งหลาย ดูเหมือนพวกเขาทุกคนจะใช้ชีวิตอยู่ในรูปแบบที่คงที่ ออกทำงานเมื่ออาทิตย์ขึ้น พักผ่อนเมื่ออาทิตย์ตก ทำเป็นมองไม่เห็นพฤติกรรมประหลาด ๆ ของเหล่าผู้เล่น เช่น การกดนิ้วไปมาในอากาศ การเต้นรำอยู่กับที่อย่างกะทันหัน หรือพยายามกระโดดขึ้นไปบนหลังคาซ้ำ ๆ

สวี่ชิงพยายามจะชวนพวกเขาคุยเรื่องที่นอกกรอบบ้าง เช่น “ป้าจาง ป้าคิดว่าโลกที่เราอยู่นี่เป็นเรื่องจริงไหมเจ้าคะ?” หรือ “ลุงหลี่ ถ้าวันหนึ่งลุงไม่ไปทำงานในนาแล้ว จะเป็นยังไงเจ้าคะ?”

ป้าจางจะชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วยิ้มพลางตบไหล่เธอ “แม่หนูคนนี้ พูดจาเหลวไหลอะไรกัน! รีบกลับไปดูแปลงผักของเจ้าเถอะ แมลงจะกินผักจนหมดอยู่แล้ว!”

ส่วนลุงหลี่ก็จะขมวดคิ้ว “ไม่ทำงาน? แล้วจะเอาอะไรกิน? แม่นางสวี่ วันนี้เจ้าไม่สบายหรือเปล่า?”

ปฏิกิริยาของพวกเขาเหมือนกับการตอบสนองที่เป็นมาตรฐานหลังจากถูกกระตุ้นด้วยคำสำคัญ (Keyword) บางอย่าง มากกว่าจะเป็นการคิดและสื่อสารในความหมายที่แท้จริง เรื่องนี้ทำให้สวี่ชิงรู้สึกเบาใจขึ้นบ้าง (อย่างน้อยก็ไม่ใช่เธอที่ประหลาดอยู่คนเดียว) แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกโดดเดี่ยวมากขึ้น พวกเขาเป็นเพียงโปรแกรมที่ซับซ้อนกว่า ส่วนตัวเธอเอง คือจิตสำนึกที่ผิดปกติซึ่งถูกกักขังอยู่ในโปรแกรม

สิ่งเดียวที่ทำให้เธอรู้สึกว่ายังมีความเป็นจริงหลงเหลืออยู่บ้าง คือเหล่าผู้เล่นพวกนั้น พวกเขาคุยกันเรื่องสูตรลับในการเล่นเกม ราคาของอุปกรณ์ เรื่องราวในโลกความจริงอย่างไม่ปิดบัง นาน ๆ ทีก็จะบ่นบริษัทเกม หรือด่าว่าภารกิจน่าเบื่อ จากคำพูดเพียงไม่กี่คำของพวกเขา สวี่ชิงสามารถปะติดปะต่อความเคลื่อนไหวล่าสุดของเกม 《Myriad Monsters》 ได้ เกมมีการเปิดแพตช์ [4] ใหม่ มีสัตว์เลี้ยงปีศาจที่ทรงพลังตัวใหม่ปรากฏขึ้น กลุ่มหนึ่งเพิ่งจะทำสถิติพิชิตบอสโลกได้เป็นกลุ่มแรก...

สิ่งเหล่านั้นล้วนเป็นโลกที่เธอเคยคุ้นเคย แต่บัดนี้กลับมีปราการที่ไม่อาจก้าวข้ามได้กั้นขวางอยู่ เธอถึงขั้นสามารถมองเห็นตัวเลขเวลาในโลกความจริงลอยอยู่บนหัวของผู้เล่นบางคน (นาฬิกาที่ติดตั้งมาในเกม) ทำให้รู้ว่าในตอนนั้นโลกเดิมของเธอเป็นเวลากี่โมง ความรู้สึกที่ผิดที่ผิดทางเช่นนี้ทำให้เธอรู้สึกมึนงงอยู่บ่อยครั้ง

เพื่อไม่ให้ตนเองต้องเสียสติไป สวี่ชิงเริ่มหาความสนุกให้กับตัวเอง เธอศึกษาแผงสถานะของ NPC นี้อย่างจริงจัง นอกจากข้อมูลพื้นฐาน ภารกิจ แผนที่ และบันทึกแล้ว เธอพบว่ายังมีแถบสถานะที่ซ่อนอยู่ลึกมาก เมื่อกดเปิดดูภายในจะมีข้อมูลที่ละเอียดกว่าเดิม

【แรงกาย: 85/100 (ใช้ไปกับการทำงานเบา ๆ) 】

【จิตใจ: 78/100 (ใช้ไปกับการรักษากิจกรรมทางจิตสำนึกพื้นฐาน) 】

【ค่าพลังงาน: 90/100 (วันนี้ปฏิบัติภารกิจได้ดี) 】

【สุขภาพ: ดี (ยังไม่มีโรคภัย) 】

【อารมณ์: สงบ (มีความงุนงงแฝงอยู่เล็กน้อย) 】—บรรทัดนี้ถึงกับมีการเปลี่ยนแปลงตามจริงด้วย!

ยังมีแถบทักษะอีกหนึ่งแถบ ซึ่งภายในมีเพียงอย่างเดียวที่น่าสงสาร 【งานเกษตรพื้นฐาน LV.1 (12/100) : NPC มีความเข้าใจในการรดน้ำ พรวนดิน และการจัดการไร่นาเบื้องต้น ประสิทธิภาพยังต่ำนัก】

เธอพยายามตั้งใจรดน้ำให้มากขึ้น ใช้กรรมวิธีที่พิถีพิถันขึ้น และเป็นไปตามคาด ค่าประสบการณ์ของงานเกษตรพื้นฐานค่อย ๆ เพิ่มขึ้นอย่างช้า ๆ เรื่องนี้ทำให้เธอมีความรู้สึกเหมือนกำลังเล่นเกมแนวจำลองการบริหารจัดการที่เน้นความสมจริงอย่างที่สุด

เธอยังพยายามใช้เงินที่หามาได้ไปซื้อของที่ร้านขายของชำ แม้ของในร้านเถ้าแก่จ้าวขายมีน้อยมาก แต่เธอก็ยังได้ชุดจุดไฟ เชือกป่าน เคียวคุณภาพต่ำ เกลือป่น และข้าวสารราคาถูกที่สุด ราคาของพวกมันเมื่อเทียบกับรางวัลที่เธอได้จากการทำภารกิจแล้ว ดูเหมือนจะถูกออกแบบมาให้สมดุลอย่างยิ่ง—คือพอดีแค่ให้เธอประทังชีวิตไปวัน ๆ นาน ๆ ทีจะซื้อเกลือมาปรุงอาหารให้ดีขึ้นบ้าง หากคิดจะเก็บเงินซื้อเครื่องมือดี ๆ สักชิ้นย่อมเป็นเรื่องยากเข็ญ

“ระบบเศรษฐกิจของ NPC นี่ทำออกมาสมจริงเกินไปแล้ว แถมยังบังคับให้ต้องทำงานงก ๆ ทุกวันอีก” เธอบ่นพึมพำกับห้องที่ว่างเปล่าพลางเคี้ยวปั้นข้าวสารหยาบ ๆ ที่ไร้รสชาติ ในบ้านมีเพียงเธอเพียงลำพัง เงียบเหงาจนน่ากลัว นอกลานบ้านแว่วเสียงผู้เล่นวิ่งเล่นกันเป็นระยะ ยิ่งทำให้ภายในบ้านดูอ้างว้างยิ่งขึ้น

ชีวิตที่ซ้ำซาก จำเจ และมองไม่เห็นจุดจบเช่นนี้ ดำเนินไปได้ประมาณครึ่งเดือนในเวลาของเกม (หากเทียบกับเวลาในความจริงก็ประมาณสองสามวัน) สวี่ชิงเปลี่ยนความรู้สึกจากความแปลกใหม่และไม่คุ้นเคยในช่วงแรก กลายเป็นความด้านชาและทำตามหน้าที่อย่างเครื่องจักร ค่าอารมณ์ของเธอแกว่งไปมาระหว่าง สงบ หงุดหงิด และเบื่อหน่าย

จนกระทั่งวันนั้น ดูเหมือนระบบจะเริ่มรู้สึกว่าเธอนั้นดูจะเจียมเนื้อเจียมตัวเกินไปหน่อย จึงได้มอบเซอร์ไพรส์บางอย่างมาให้

เชิงอรรถ

^บั๊ก (Bug) คือ ข้อผิดพลาดในชุดคำสั่งของโปรแกรมหรือระบบเกม ที่ทำให้เกิดเหตุการณ์ไม่พึงประสงค์หรือการทำงานที่ผิดเพี้ยนไปจากปกติ

^ต้นห้วยฮวา หรือต้นซอโฟร่า (Sophora) ในวัฒนธรรมจีนถือเป็น ‘ต้นไม้แห่งเกียรติยศ’ มักปลูกไว้หน้าบ้านของผู้มีบรรดาศักดิ์ เป็นสัญลักษณ์ของการสอบได้เป็นขุนนางหรือตำแหน่งมหาเสนาบดี

^การฟอร์แมต (Format) ในที่นี่หมายถึง การล้างค่าสถานะและข้อมูลทั้งหมดให้กลับไปสู่ค่าเริ่มต้น

^แพตช์ (Patch) คือ ข้อมูลที่ผู้พัฒนาปล่อยออกมาเพื่ออัปเดตตัวเกม ใช้สำหรับแก้ไขข้อบกพร่อง (Bug) , ปรับสมดุลค่าพลัง หรือเพิ่มเนื้อหาใหม่ ๆ เข้าไปในระบบ