Arhat ağadan,
Bozo konağına doğru kat ettiğimiz her kilometrede annemin yapabileceklerine olan endişemle beraber karıma kavuşmanın heyecanı da artıyordu.
En azından yol boyunca kendimi toparlamam için kolumda bıraktıkları serumu son virajdan dönerken sabırsızlıkla çıkarıp attım.
Anneme de, bu saatten sonra karşımda durmasına asla izin vermeyeceğim karımın ailesine de hazırladığım büyük sürprize gücüm yetse yeterdi.
Üç gündür aç susuz bırakılmış bir adam için fazlasıyla dinç ve sağlıklı hissediyordum. Karıma ve kızıma kavuşacak olmanın arzusu tıp dünyasının bin yıllık birikimine kafa tutuyordu.
Arka koltuktan öndeki dikiz aynasına doğru eğilip saçlarımı sakalımı parmaklarımla bir kez daha düzeltmeye çalışırken yan tarafımdaki Numan abi, gevrek gevrek güldü.
“Tamam oğlum tamam. Yakışı
