Gülbin’den,
Kızım, halası ve Elif’le avluya indirttiğimiz oyun halısında oynarken ben de bir gözüm üzerlerinde, masanın süslemesini bitirdim.
Yaptığım aşırılık mı bilmiyorum ama kızım beni bırakır da hep Elif’i ister diye ödüm kopuyordu.
Halbuki onca zaman kızıma hep Elif bakmıştı ve aralarında ne yaparsam yapayım rekabet edemeyeceğim bir kan bağı vardı.
Ama ben, kızım da benim onu sevdiğim gibi beni sevsin, annesizliği hiç bilmesin istiyordum.
Eksiğinin tam yapayım derken sevgimle kızımı boğup hepten kendimden kaçırmamak için dua ederek gidip yanlarına çöktüğümde miniğim içimdeki fırtınaları hissetmiş gibi hemen elindeki oyuncak meyveyi bana uzatıp iki dişini göstere göstere konuştu.
“Düli..!”
İçimden sevgi şelaleleri çağlarken sakin gözükmeye çalışıp ben de gülümsedim.
“Neymiş mi
