Arhat’tan,
Benden cennet olmazdı.
Esra’nın bin bir bahane üretip, kaçacak yer bulamadığında koynuna girdiği adamdım ben.
Sanki kavgalıymışız gibi öpüp sevmeme izin vermez, işimi bitirmemi beklerdi.
Benden zevk alsın diye elimden geleni yaptıysam da buna bile öfkelenirdi sanki.
Ben ne kadar da sevilmemiş bir adam olduğumu karımın, kıraç topraklarımda gördüğü cennetle anladım. Çünkü sevince böylesi bir güzelliğe, benim gibi bir adam bile dengiymiş gibi gözüyordu.
Ablamın hazırladığı ortam sayesinde aklımızda hiçbir kaygı olmadan birbirimize kavuştuktan sonra kollarımda dinlendirdiğim karımın gözleri yavaş yavaş kapanmaya başladığında daha fazla kaybedecek zamanımız olmadığını anladım.
Masaydı, çiçekti, misafirdi derken zaten kendini iyice yormuştu. Bir daha benden başka hiçbir şey içi
