Gülbin’den,
Arhat ağanın arkasından çok geçmeden Elif yanımıza geldi.
Varlığından hoşnut değildim ama bebeğin bakımı için ona ihtiyacım vardı. İkimiz aynı odada, bir bebeğin yanında nasıl olacak bilmiyordum ama birbirimizi yok saymaya daha fazla devam edemeyeceğimiz için kendimi konuşmaya zorladım.
“Elif...”
Yüzüme ters ters bakıp Berfe’ye oyuncak uzatmaya devam etti.
“Böyle olsun ben de istemezdim, üzgünüm.”
Üzgün olduğumu söylediğim an ters bakışları öfkeli bir hal aldı.
“Bu iyilik meleği numaralarını kendine sakla, yemiyorum.”
Sesinin tonu bile Mihri’nin yanında tanıdığım kızdan öyle farklıydı ki, yüzüne şaşkınlıkla baktım.
“Sana numara yapmaya neden ihtiyacım olsun benim?”
Her kelimemle suratındaki öfke artarken garip bir gülümseme ile baktı.
“Arhat ağa ile yatınca, sana da
