“Yolculuk nereye Gülbin xanım!”
Bu da sinirlenince babamlar gibi ağır şiveye geçiveriyordu. Yıllarca aynı tencereden yedikleri düşünülürse çok normaldi ama şu an bunları düşünmenin vakti olduğunu zannetmiyordum.
Usul usul başımı kaldırdığımda avını parçalamak için an bekleyen kaplanlar gibi bakan kocamla içim daha bir ürperdi.
Canını seven kaçsın diye bağırıp koşmamak için zor sabrederken kedi gibi mırıldandım.
“Banyoya gidecektim.”
Başını iki yana sallayıp dilini şaklattı.
“Cık! Yemezler.”
Doğru, yalanımı değil beni yiyecekti o. Ellerimi önüme bağlayıp kaderime razı olmaya çalışırken birden ayaklarım yerden kesildi.
Kendimi baş aşağı kocamın omzundan sarkarken bulduğumda refleks olarak cıyakladım.
“AYYH!”
Anında popomun üzerine bir şaplak yediğimde feryat edemeyecek kadar şaşkın
