Derman;
“Doktor derdime bul bir çare” diye bağırasım geliyor mahallenin ortasında.. Züleyha’nın yanında kahve içip, biraz daha kaldıktan sonra eve geçtim.. Ama eve giresim gelmiyordu.. Kızı orada bırakıp gelmek çok dokundu bana.. Hayat herkese adil davranmıyor anasını satayım.. Arkadaşları anasının babasının parasını çatır çutur yerken Züleyha’nın çalışmak zorunda kalması benim canımı sıkmıyor artık, canımı yakıyor…
Biliyorum kendi mesleği, ileride böyle devam edecek.. Ona en güzel eczaneyi de açacağım ulan.. Ama şimdi çalışmasaydı da.. Şu sıcacık yatağında yatsa ne vardı?
İçimin sıkıntısını atamadan girdim eve..
Annem her zaman ki gibi uyumamış, beni beklemiş..
Kapının sesine kalktı geldi hemen yanıma..
“Anne uyumadın mı sen?”
“Sen gelmeden ne uykusuymuş o sıpa?”
“Annem uyusan
