Züleyha;
Derman’ın ve Zeynep’in ısrarı üzerine Uludağ’a gidiyorduk.. Ben İstanbul’dan sonra bir daha asla kalamayız birlikte diye düşünürken, önce o balıkçı misafirhanesinde, şimdi de Uludağ’da baş başa kalacaktık..
Zeynep, çok aceleci davranıyordu.. Kırk kere valizimi kontrol etti.. “O pijamalar ne öyle? Uyku tulumu götür en iyisi..” diye söyleniyordu.. Ne yapayım ben yaz, kış üşüyen biriyim yani.. Demir eksikliğim yüzünden çok saçım dökülür, üşümem geçmez.. Bazen eczacı da olsanız kendi derdinize derman olamıyorsunuz işte.
Derman, da bir haller vardı.. Kapalı kutu gibiydi sanki.. Mesaj yazmak için can atan adam şimdi neredeyse bana cevap vermeyi unutuyordu. Galiba, bu Uludağ seyahati sadece gece birlikte uyumamız için yarayacak işimize. Derman, gündüz baya yoğun olacak gibi duruyor
