Züleyha ;
Biri bana bundan iki ay önce gelip deseydi ki Sen Derman'la sevgili olacaksın, hayatta inanmazdım.
Tam da umudumu yitirmişken Derman bana; ''Seni Seviyorum'' demişti..
Ben de ki deli cesareti ise onun dudaklarıyla kavuşmaya kadar götürmüştü bizi.. O ağacın altında söz veriyorduk şimdi birbirimize. ''Ölene kadar tuttuğun bu eli bırakmayacaksın değil mi Züleyha?'' diyordu ama ben zaten yeminliyim onu bırakmamaya.
''Ben söz veriyordum Derman ellerini asla bırakmayacağım, peki sen söz veriyor musun bana? O gözler başka hiç kimseye bakmayacak artık.'' Kör kütük aşıktım ama aptal yerine koyulacak kadar da kör değildim.
''Mesela Şebnem gibi her arayana gidecek misin?''
Derman'la bunları en başından konuşmam lazımdı. Yoksa bu kadar çabuk kavuştuysak, o kadar çabukta ayrılırdı yo
