Züleyha;
Sabah, Derman taburcu olunca Safa abi almaya geldi bizi.
Çok şükür ki ağrısı yoktu, ya da bana belli etmemeye çalışıyordu.
Doktor, reçeteye ilaçlarını yazdıktan sonra bir hafta da istirahat raporu yazdı.
“Bir hafta başına belayım Züleyha’m.” diyordu.
O, benim başıma bela olamazdı. O, ancak başıma gelen en güzel şey olurdu.
Eve geçmeden, eczaneye uğrayıp ilaçlarını alacaktık. Derman, hemen eve gitmek istese de Safa abi ilaçlarını alalım diye ısrar edip durdu.
Ben, derdini biliyordum ama onun. Gül ablamı görmek için yapıyordu.
Derman’a bir göz atıp itiraz etmemesini söyledim.
Aslında ikisi de yalnızlar, neden olmasınlar ki?
Hem bu işin yaşlılığı da var, Gül ablamın yeğenleri arada yokluyor onu ama gün sonunda yine o ev de yalnız yaşıyor. Bildiğim kadarıyla Safa
