หลังจากตรวจแล้วไม่พบอะไรมีแค่รอยชํ้าเล็กน้อย ต้นหลิวก็เอ่ย "ตอนออกมาฉันเห็นด้านล่างร้านพังกระจายไปหมด อย่าบอกนะว่าฝีมือคุณอ่ะ"
"ใช่....แฟนคุณเก่งไหมล่ะ" ภูผาเอ่ยยิ้มๆ
"เก่งบ้าอะไรล่ะ! คุณนี่ต่อยตีเป็นวัยรุ่นไปได้ สมัยนี้เขาไม่ใช้กำลังแก้ปัญหาแล้วนะ" ต้นหลิวเอ่ยอย่างหงุดหงิดจริงๆเธอแค่ไม่อยากให้ภูผาเจ็บตัว คราวนี้ถือว่าโชคดีถ้าเป็นคราวหน้าอาจจะไม่โชคดีแบบนี้ก็ได้
"โอเค...ผมจะพยายามเลี่ยงล่ะกัน" ภูผาตอบกลับ จากนั้นก็เอ่ยต่อ "ผมจะไม่อยู่สักสองสามวันนะ เดี๋ยวผมจะให้ลูกน้องมาดูแลคุณ"
"ไปไหนหรอคะ?" ต้นหลิวเอ่ยอย่างสงสัย
"บริษัทแบร์นเนอร์จ้างผมให้ไปคุ้มกันของสำคัญน่ะ....เนื่องจากเป็นงานใหญ่ผมเลยต้องไปคุมด้วยตัวเอง" ภูผาเอ่ยอย่างจริงจัง
"คุณไม่ต้องห่วงฉันหรอก คุณแหล่ะดูแลตัวเองด้วยนะคะ" ต้นหลิวเอ่ยอย่างห่วงๆ เธอรู้ว่างานของภูผานั้นเสี่ยงอันตรายพอสมควร
ภูผายิ้มและยื่นมือไปเขี่ยแก้มประธานสาวเ
