ลวงรักประธานสาว

ดูงานที่สมุยตอนที่ 4

จริงๆแล้ววันที่ไม้กระดานล่วงใส่ ภูผาได้เจอคนที่ดูมีพิรุธคนนึง แต่งตัวเป็นเหมือนช่างบริษัทซอฟต์แวร์ ภูผาลองตามเป็นก็เห็นว่าชายคนนั้นไปที่ห้องเซิฟเวอร์ของรีสอร์ท ถ้าดูเผินๆก็เหมือนกับว่าช่างมาตรวจสอบตามปกติ แต่ภูผามีลางสังหรณ์แปลกๆมันบอกเขาว่าไม่น่าจะใช่ช่างของบริษัท

เมื่อชายคนนั้นออกไปภูผาก็ลองไปเช็คดู ผลปรากฏว่ามีไวรัสฝังอยู่แต่มันโดนตั้งเวลาเอาไว้ ภูผาจึงรีบส่งไปให้น้องชายของเขาดูทันที

ราติน เป็นน้องชายของภูผาเขาเป็นเด็กอัจฉริยะด้านคอมพิวเตอร์ หลังจากหาทางแก้ได้แล้วภูผาก็กำลังจะเอามาให้ต้นหลิวแต่ใจเจ้ากรรมเขาดันมาโดนเธอตบซะก่อน

ตกเย็นไทด์เจ้าของรีสอร์ทก็จัดงานเลี้ยงสังสรรค์ขึ้น มีผู้คนมากมายที่อยู่ร่วมงานด้วยต้นหลิวก็หนึ่งในนั้นเช่นกัน ภูผาออกมานั่งดื่มอย่างเซ็งๆของนอกคนเดียว สักพักนานาก็มานั่งลงข้างๆเขา

"นานาถามคุณจริงๆ คนได้เป็นคนทำหรือเปล่าคะ?" นานามองภูผาอย่างสงสัย

"ถ้าผมบอกว่าไม่ได้ทำคุณจะเชื่อผมไหม" ภูผาเอ่ยอย่างจริงจัง

"เชื่อนะ.....นานาคิดว่าคุณไม่น่าจะใช่คนอย่่างนั้น........แล้วถ้าคุณไม่ได้ทำทำไมคุณไม่บอกกับท่านประธานละคะ" นานาเอ่ยขึ้น

"เหอะ!.....ประธานของคุณเขาฟังผมที่ไหนกันล่ะ.....ผมยังพูดไม่ทันจะจบเธอก็ตบผมแล้ว" ภูผาพูดไปขยับกรามตัวเองไป เขาอยู่รู้สึกขัดๆที่กรามอยู่เลย

"เดี๋ยวประธานหลิวอารมณ์เย็นลงแล้ว คุณก็ลองไปอธิบายกับเธอดูซิคะ" นานาเอ่ย

"ไม่จำเป็นผมขี้เกียจอธิบาย" ภูผากระดกเบียร์อย่างไม่ใส่ใจ เขาไม่ชอบไปอธิบายอะไรกับใครทั้งนั้น ใครอยากจะมองเขาอย่างไงก็มองไป

ไม่นานต้นหลิวก็ออกมาพร้อมกับไทด์และเอ่ยลากันอย่างยิ้มแย้ม ภูผามองไปที่ลูกน้องคนสนิทของไทด์ที่กำลังเดินไปเอารถ เขาก็จำได้ทันทีเพราะคนร้ายที่ฝังไวรัสคนนั้นมีรอยสักนกฮูกอยู่หลังคอ แม้จะโผล่มาให้เห็นนิดเดียวภูผาก็ยังจำได้แม่น

"คุณขับรถกลับไปกับประธานหลิวก่อนเลยนะผมมีธุระนิดหน่อย" ภูผาสั่งนานาเสร็จเขาก็เดินตามลูกน้องของไทด์ไปทันที

เมื่อภูผาตามมาถึงที่รถก็เอ่ยเรียกชายหนุ่ม "หยุดก่อน!"

"มีอะไรหรอครับ" ชายหนุ่มเอ่ย

ภูผาจุดบุหรี่แล้วพูดขึ้น "มึงใช่ไหม ที่เป็นคนใส่ไวรัสเข้าไปในเซิฟเวอร์ของรีสอร์ทอ่ะ"

ชายหนุ่มเปลี่ยนเป็นแววตาเยือกเย็นทันทีและเอ่ยยิ้มๆ "คุณพูดเรื่องอะไรครับผมไม่เข้าใจ"

"ไม่เข้าใจหรอดี! ....แล้วถ้าแบบนี้ล่ะ!" ผลั๊วะ!! ภูผาเหวี่ยงหมัดใส่ชายหนุ่มทันที จากนั้นเขาก็ขึ้นค่อมและรัวหมัดใส่ไม่ยั้ง

ผลั๊วะ! " ไม่เข้าใจหรอมึง! "

"โทษฐานที่ทำให้กูโดนตบ!" ผลั๊วะ! ผลั๊วะ! ผลั๊วะ! ผลั๊วะ! ภูผาพูดอย่างเครียดแค้น ภูผาต่อยเสร็จก็นวดมือตัวเองเบาๆจากนั้นก็เอ่ย

"ใครสั่งให้มึงทำ!" ภูผากระชากคอเสื้อชายหนุ่มขึ้นมา ชายหนุ่มที่หน้าบวมปูดพูดอย่างกลัวๆ "ผมไม่รู้⁓ ว่าคุณพูดเรื่องอะไร⁓ "

"ดีๆ....งั้นกูจะกระทืบมึงให้ตาย....ดูสิว่ามึงจะทนได้แค่ไหน" ภูผากระหนํ่าเตะอย่างบ้าคลั่ง จนสุดท้ายชายหนุ่มก็ยอมรับสารภาพ

ทางด้านต้นหลิวและไทด์บอกลากันเสร็จเธอก็เตรียมจะขึ้นรถ เสียงภูผาก็ดังขึ้น "เฮ้!!!!!.............." เนื่องจากเป็นช่วงงานเลิกจึงยังมีนักข่าวและคนมากมายอยู่รอบๆบริเวณนั้น ทุกคนมองไปที่ภูผากันอย่างอึ้งๆ

ภูผาโยนร่างชายหนุ่มที่สะบักสะบอมไปกลางถนนและพูดขึ้น "ประธานหลิวครับ! คุณอยากรู้ไหมครับ! ว่าใครเป็นคนใส่ไวรัสเข้าไปที่ซอฟต์แวร์ของรีสอร์ท!"

ต้นหลิวกัดฟันอย่างโมโห "นายพูดบ้าอะไรของนาย!"

"คุณไม่อยากรู้หรอ ว่าใครที่มันคิดจะทำให้คุณเสียชื่อเสียงอ่ะ!!" ภูผาตะโกนอย่างโมโห และพูดต่อ "มันนั่นไง!!" ภูผาชี้ไปที่ไทด์ทันที

ไทด์ยิ้มเล็กๆและพูด "ผมว่าคงจะมีอะไรเข้าใจผิดกันแล้วล่ะครับ"

"เหอะ!" ภูผายิ้มให้กับความหน้าด้านของไทด์ ภูผามองไปที่ชายหนุ่มและเอ่ย "มึงบองทุกคนไปซิว่าใครเป็นสั่งให้มึงใ่ส่ไวรัสเข้าไปในเซิฟเวอร์!"

ชายหนุ่มพูดอย่างกล้าๆกลัวๆ "คุณไทด์สั่งครับ⁓ เขาบอกผมว่าให้หาไวรัสมาใส่ที่ซอฟต์แวร์⁓ เพื่อถ่วงเวลาไม่ให้บริษัทTLเสร็จทันงานเปิดตัวคับ"

เมื่อชายหนุ่มพูดจบทุกคนก็หันไปมองที่ไทด์ทันที นักข่าวเริ่มถ่ายรูปกันอย่างบ้าคลั่ง ไทด์ยังคงยืนนิ่งและพูดขึ้น "มีหลักฐานหรือเปล่าครับ....ประธานหลิวครับอย่างนี้ผมฟ้องลูกน้องคุณได้นะครับ"

"นายมีหลักฐานหรือเปล่าภูผา" ต้นหลิวมองไปที่ภูผาด้วยแววตานิ่งๆ

"เหอะ!" ภูผายิ้มอย่างเหนื่อยใจจากนั้นเขาก็หยิบโทรศัพท์ของชายหนุ่มที่นอนอยู่ออกมา และเดินไปยืนต่อหน้าต้นหลิวจากนั้นก็มองเธออย่างเย็นชา ภูผาจับมือต้นหลิวและวางโทรศัพท์ไว้บนมือเธอจากนั้นเขาก็กดเปิดบันทึกการสนทนาระหว่างไทด์กับลูกน้องที่โทรคุยกัน ฟังก์ชั่นนี้มีอยู่ในโทรศัพท์มานานแล้วแต่คนส่วนมากไม่ค่อยจะรู้กัน

ผลสุดท้ายทุกคนก็ได้รู้ว่าไทด์ทำไปเพื่อจะเอาค่าชดเชยจากTLถ้าทำไม่ได้ตามระยะเวลาที่สัญญากำหนด นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมไทด์จึงสั่งให้ลูกน้องตั้งเวลาไวรัสให้เริ่มทำงานตอนที่ใกล้จะถึงเวลาเปิดตัวรีสอร์ท

ภูผาจัดเสื้อผ้าอย่างเงียบๆและหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบ จากนั้นเขาก็เดินออกไปจากตรงนั้นทันที ภูผาเดินไปจนเห็นร้านสะดวกซื้อเข้าซื้อเบียร์และก็ไปหาที่นั่งกินเงียบๆคนเดียว

ภูผานั่งดื่มและมองวิวเมืองอย่างเหม่อลอย ในที่สุดเขาก็กู้ศักศรีของตัวเองคืนมาได้เขารู้สึกเหมือนว่าได้ยกภูเขาออกจากอกไปแล้ว ถ้าถามว่าภูผาแคร์คลิปที่เขาโดนต้นหลิวตบไหม เขาแคร์แน่นอนการโดนใครที่ไหนก็ไม่รู้รุมด่ารุมประณามในสิ่งที่เราไม่ได้ทำใครที่ไหนจะทนได้ แต่ว่าตอนนี้เขาไม่สนใจอีกแล้วตอนแรกภูผาว่าจะปล่อยเลยตามเลย แต่การที่ได้เห็นคนร้ายอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว เขาไม่สามารถที่จะปล่อยผ่านมันไปได้จริงๆ...........................

หลังจากนั้นไม่นานเสียงโทรศัพท์ของภูผาก็ดังขึ้นอย่างไม่ขาดสายเป็นต้นหลิวกับนานาโทรมาหาเขา ภูผามองไปที่โทรศัพท์อย่างเย็นชาจากนั้นเขาก็หยิบมาปิดเครื่องทันที..................