เช้าวันรุ่งขึ้นภูผาก็กลับมาที่บ้านพัก ก็เห็นว่าต้นหลิวเดินวนไปวนมาอยู่หน้าบ้าน ภูผาก็เดินเข้าบ้านไปอย่างไม่สนใจ ต้นหลิวก็พูดขึ้นอย่างลอยๆ "ไปไหนมาทำไมถึงกลับมาเช้าเลย"
ภูผาหันมองไปที่ต้นหลิวแล้วพูดอย่างเย็นชา "ผมจะไปไหนผมจำเป็นต้องรายงานท่านประธานด้วยหรอครับ" ภูผาพูดจบและก็กำลังจะเดินไป
"ขอโทษ!" ต้นหลิวพูดอย่างห้วนๆ เธอไม่เคยขอโทษใครมาก่อนเพราะเธอไม่ชอบทำเป็นอ่อนแอให้ใครเห็น การขอโทษของเธอมันจึงดูกระด่างไปสักหน่อย
"ถ้าท่านประธานจะขอโทษผมเรื่องนั้นล่ะก็...ผมบอกเลยว่าไม่จำเป็นเพราะผมไม่ต้องการ" ภูผาเอ่ยอย่างเย็นชาและเดินเข้าบ้านไปทันที
" หนอยยยย!!!.....ไอ้บ้านี่!คนเขาอุสามาขอโทษยังจะมาทำหน้าดุใส่อีก!" ต้นหลิวกระทืบเท้าอย่างโมโห
...................................................................
ช่วงสายเมื่อถึงเวลากลับ นานาที่อยู่ในรถนั้นเธอรู้สึกว่าบรรยากาศในรถมันชั่งมาคุเสียจริงๆ ต้นห
