นี่ก็ผ่านไปสามวันแล้วหลังจากการหายตัวไปของภูผา ในที่สุดก็ตามหาตัวภูผาจนเจอ แต่เนื่องจากสภาพร่างกายภูผานั้นถือว่าแย่พอสมควร ภูผานั้นฆ่าผู้นำผู้ก่อการร้ายได้ก็จริงแต่เขาเองก็ถูกยิงเหมือนกัน
หลังจากที่หลับไปหนึ่งวันเต็มๆภูผาก็ฟื้นขึ้นมา เขารู้สึกกระหายนํ้าเป็นอย่างมาก "ขอนํ้าหน่อย~ " ภูผาเอ่ยด้วยเสียงอันแผ่วเบา แน่นอนคนที่อยู่เฝ้าภูผาจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากต้นหลิว
"คุณตื่นแล้ว!!" ต้นหลิวรีบรินนํ้าให้ภูผาดื่มทันที เมื่อดื่มเสร็จเธอก็กระโดดขึ้นไปนอนกอดภูผาอย่างคิดถึงสุดหัวใจ
"โอ๊ย ~ ผมยังเจ็บอยู่เลยนะครับท่านประธาน~" ภูผาถึงแม้จะเจ็บเขาก็ต้องประคองร่างประธานสาวเอาไว้ เพราะกลัวว่าเธอจะตก
"ฮือ~ สมควรแล้วไอ้บ้า~ คุณทำให้ฉันเป็นห่วงรู้ตัวไหม~ ฉันเกลียดคุณที่สุด!" ต้นหลิวกลั้นนํ้าตาเอาไว้ไม่อยู่เธอนั้นทุกข์ใจมากๆในช่วงเวลาที่ภูผาหายตัวไป ถ้าเขาเป็นอะไรไปเธอเองก็ยังไม่รู้ว่าเธอจะรับได้ไหม
"เฮ้ๆ~
