ลวงรักประธานสาว

ยกที่ 2

ตกเย็นต้นหลิวก็มาเดินห้างกับปลายฝนโดยมีภูผามาด้วย ปลายฝนเหลือบมองภูผาและเอ่ยกับต้นหลิว "แกบอดี้การ์ดแกหล่อมากเลยอ่ะ ต๊าย! ฉันร๊ากเค้าาา" ≧ ≦

ต้นหลิวมองบนให้กับความแรดของเพื่อนสาวคนสนิททันที "นี่แกเก็บอาการหน่อยเป็นสาวเป็นแส้ ฉันจะบอกแกให้นะเห็นหล่อๆอย่างนี้นะแต่นิสัยโครตเถื่อน แถมยังโรคจิตอีก" ต้นหลิวเอ่ยเบาๆ

"เถื่อนด้วยหรอ!!" ปลายฝนกุมหน้าอกอย่างตกใจ

"ใช่นะสิ! แถมยังหยาบบบบบบบบบบบกระด้างมากด้วย!" ต้นหลิวสมทบต่อ

"โอ๊ยยยยยยย...สเป็คฉันเลยอ่ะแก ≧ ≦ " ปลายฝนส่งยิ้มให้ภูพาอย่างลึกซึ้นทันที

" -_- " ต้นหลิว "เป็นเอามากเพื่อนฉัน"

หลังจากเดินอยู่นานข้าวของก็เต็มมือภูผาไปหมด ต้นหลิวเล่นออกร้านนี้เข้าร้านนู้นออกร้านนู้นเข้าร้านนี้จนภูพารู้สึกเวียนหัวเป็นอย่างมาก ขณะที่ต้นหลิวกำลังเลือกกระเป๋าปลายฝนก็เอ่ย "นี่ยัยหลิวปกติแกไม่ช้อปเยอะขนาดนี้นิ"

ต้นหลิวยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์และเหลือบมองไปที่ภูผา "ก็ไม่มีอะไรหรอกฉันแค่จะสั่งสอนคนซะหน่อย" ต้นหลิวรีบหยิบกระเป๋าไปจ่ายเงินและเดิน เดินตรงเข้าไปหาภูผาทันที จากนั้นเธอก็ยื่นถุงกระเป๋าให้เขาถือและก็เดินเชิดหน้าออกไป

ภูผารู้ทันทีว่าเขากำลังโดนประธานสาวแกล้ง ภูผาจึงรีบเดินเข้าไปหาต้นหลิวและเอ่ย "นี่! ประธานหลิวครับ ผมมาเป็นบอดี้การ์ดให้คุณนะครับ ไม่ใช่มาเป็นเด็กถือของ! " ภูผาพูดอย่างหงุดหงิด ยัยนี่จงใจแกล้งเขาชัดๆ

ต้นหลิวหันกลับมากอดอกและมองภูผา "ฉันรู้ว่าในสัญญาระบุว่าให้นายเดินตามและคอยเฝ้าระวังป้องกันการคุกคามทุกชนิดให้แก่ผู้ว่าจ้าง แต่ฉันเห็นนายเดินเฉยๆฉันก็แค่วานให้นายช่วยถือของให้หน่อยไม่ได้หรือไง! เป็นผู้ชายซะเปล่าบ่นเป็นผู้หญิงไปได้!" ต้นหลิวพูดอย่างเย้ยหยัน

จากนั้นเธอก็พูดต่อ "ฉันถือเองก็ได้เอามาสิ! เชอะ!แค่นี้ก็บ่นซะแล้ว ถ้าเกิดเรื่องขึ้นกับฉันจริงๆนายก็คงวิ่งหางจุกตูด ฉันพูดถูกไหม" ต้นหลิวเยาะเย้ยอีกครั้ง

ภูผาได้แต่กัดฟันถอนหายใจ จากนั้นก็พูด "ก็ได้ครับผมจะถือของให้ เชิณท่านประธานช้อป! ปิ้ง! ต่อได้เลยครับ! "ภูผาพูดอย่างประชดประชัน

"ชิ!" ต้นหลิวเชิดใส่ภูผาทันที จากนั้นก็ควงเพื่อนสาวเดินหน้าต่อ ปลายฝนพูดอย่างรู้สึกผิด "นี่ยัยหลิว แกเล่นแรงไปหน่อยหรือเปล่า"

"ไม่หรอก คนอย่างนายนั่นแค่นี้ยังน้อยไป" ต้นหลิวพูดด้วยสีหน้าเครียดแค้น เมื่อเห็นท่าทางต้นหลิวปลายฟ้าก็ถามอย่างแปลกใจ "เขาไปทำอะไรให้แกวะ แกถึงได้เกลียดเขานัก"

"เรื่องมันยาวนะเดี๋ยวค่อยเล่าให้ฟัง ตอนนี้ฉันหิวแล้วไปหาอะไรกินกัน" ต้นหลิวพูดจบก็รีบลากเพื่อนไปทันที

................................................

หลังจากช้อปปิ้งและทานอาหารกับเพื่อนสนิทจนหนำจำ ต้นหลิวกับปลายฟ้าก็แยกย้ายกันกลับบ้าน เมื่อเดินมาถึงที่รถภูผาก็เข้าไปนั่งที่คนขับทันที ต้นหลิวเลยถามอย่างแปลกใจ

"แล้วคนขับไปไหน?"

"อ๋อ....พอดีเมียเขาจะคลอดลูกน่ะครับเขาก็เลยขอลา" ^^ ภูผาเอ่ยและยกยิ้มเบาๆ

ต้นหลิวขมวดคิ้วอย่างสงสัย เธอไม่เห็นจำได้เลยว่าคนขับของเธอมีเมียที่กำลังท้อง หรือว่าเธอไม่ได้ใส่ใจเธอก็เลยไม่รู้ สุดท้ายต้นหลิวก็เลยต้องปล่อยเลยตามเลย

หลังจากขับออกมาได้ไม่นานในระหว่างที่ต้นหลิวกำลังใจลอยอยู่นั้น ภูผาก็พูดด้วยเสียงเข้มครึม "ประธานหลิวครับจับแน่นๆนะครับ! มีรถตามเรามา!"

"จริงหรอ!" ต้นหลิวได้ยินก็ตกใจทันที จากนั้นเธอก็กำลังจะหันไปดูด้านหลังแต่ก็โดนภูผาพูดดักไว้ "อย่าหันไปครับ! เดี๋ยวพวกมันจะรู้ว่าเรารู้ตัวแล้ว ผมจะค่อยๆเร่งความเร็วนะครับพวกมันจะได้ไม่ต้องสงสัย"

"อื้มๆ" ต้นหลิวพยักหน้าอย่างกลัว ตอนนี้เธอต้องพึ่งภูผาเธอเลยต้องฟังที่เขาพูด

บรื้ดดดดดดดดดดดดดดดดด! " ว๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!" ต้นหลิวร้องอย่างตกใจเพราะภูผานั้นออกตัวโดยที่เธอนั้นยังไม่ได้ตั้งตัวเลยสักนิด

ภูผาซิกแซกอย่างเชี่ยวชาญ เขาเข้าโค้งและดริฟท์กลางสี่แยกอย่างสวยงามทำหยั่งกับว่าถนนนั้นโล่งไร้ซึ่งรถคันใด "นาย! ขับช้าๆหน่อย เดี๋ยวก็ได้ตายกันทั้งคันหรอก!!" ต้นหลิวตะโกนบอกภูพา ตอนนี้เธอหายใจแทบไม่ทันแล้วเพราะมันเร็วมากเร็วจนเธอแทบจะเป็นลม

เสียงเร่งเครื่องดังสนั่นไปทั่วเมืองราวกับว่าถ่ายหนังเดอะฟาสก็ไม่ปาน ภูผาหักพวงมาลัยเดี๋ยวซ้ายเดี๋ยวขวาจนต้นหลิวนั้นโอนเอนไปตามแรงรถ ตอนนี้ต้นหลิวนั้นรู้สึกอยากจะอ๊วกมากๆ เธอได้แต่ภาวนาของให้ถึงบ้านอย่างปลอดภัยแล้วก็ให้ถึงเร็วๆก็พอ

เอี๊ยดดดดดดด!! ผ่านไปครึ่งชั่วโมงไม่นานรถเบ๊นซ์คันหรูก็มาจอดหน้าบ้านต้นหลิว เมื่อเห็นว่าต้นหลิวยังไม่ลงภูผาก็เอ่ย "ท่านประธานถึงบ้านแล้วครับ" ^^

ไม่ใช่ว่าต้นหลิวไม่อยากลงแต่ตอนนี้เธอลงไม่ได้ หัวใจ มือ เท้าของเธอนั้นสั่นไปหมด ต้นหลิวไม่ตอบและค่อยๆเปิดประตูลงรถอย่างช้าๆ เธอค่อยๆเดินเข้าบ้านด้วยอาการสั่นๆ

"ฮ่าๆๆๆ" >< ภูผาเห็นอาการของต้นหลิวก็หัวเราะจนท้องแข็ง ยิ่งมองสภาพประธานสาวเขาก็ยิ่งหัวเราะไม่หยุด ตั้งแต่เกิดมาเขาไม่เคยหัวเราะหนักขนาดนี้มาก่อนเลย................