ลวงรักประธานสาว

ดูงานที่สมุยตอนที่ 1

วันต่อมา ณ บริษัทTLกรุ๊ป

ภูผากับคนขับรถมารับต้นหลิวตอนเช้า เมื่อเห็นว่าประธานสาวเหมือนจะไม่ได้ทานข้าวเช้า ภูผาจึงยื่นกาแฟกับแซนวิสให้เธอ

"กินอะไรลองท้องหน่อยสิครับ"

"ไม่! ฉันไม่หิว" ต้นหลิวปฎิเสธทันที จากนั้นเธอก็เหม่อมองไปนอกหน้าต่าง " โครกกกกกกกก⁓ " แต่แล้วท้องของต้นหลิวก็ประท้วงขึ้นเบาๆ ต้นหลิวรีบหลับตาอย่างเซ็งๆ

ภูผายิ้มและเอ่ย "กินเถอะครับ ผมไม่ได้ใส่ยาพิษลงไปหรอก"

สุดท้ายต้นหลิวก็ยอมกินและเอ่ยขอบใจภูผา ภูผาก็เอ่ยขึ้น "เรื่องเมื่อวานผมกำลังให้ลูกน้องเช็คให้อยู่ คุณไม่ต้องกังวลนะ" ภูผาเอ่ยและอมยิ้ม เพราะเขาคิดถึงเรื่องมาวานอยู่เขาล่ะอยากขำออกมาดังๆอีกสักรอบ

"บอกฉันทำไมมันหน้าที่ของนายอยู่แล้ว" ต้นหลิวพูดอย่างไม่สนใจจากนั้นเธอก็เอ่ยถามคนขับ "นายคนขับ นายได้ลูกชายหรือลูกสาวล่ะ?"

"หือ?" คนขับ

ภูผารีบขยิบตาใส่คนขับทันที จริงๆแล้วภูผานั้นให้คนขับลาพักเฉยๆเพราะเขาจะขับเองเพื่อจะแกล้งต้นหลิว คนขับก็รู้ทันจึงเอ่ยตอบ

"ลูกสาวครับ น่ารักมากๆเลยครับ" ^^

"อื้ม....มีอะไรให้ช่วยก็บอกนะ" ต้นหลิวพูดนิ่งๆ

"แหม๋ๆ.......ประธานหลิวนี่ใจดีจังเลยนะครับ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมพนักงานของTLทุกคนถึงได้รักคุณ" ภูผาพูดอย่างยิ้มแย้ม

"ใครให้นายพูด......นั่งเงียบๆไปเลยไป!" ต้นหลิวถลึงตาใส่ภูผาทันทีเมื่อเห็นสีหน้าทะเล้นของเขา

เมื่อมาถึงบริษัทภูผาก็เดินตามต้นหลิวจนไปถึงห้องประธาน ต้นหลิวมองไปที่ภูผาและเอ่ย "นายตามขึ้นมาทำไม?"

"ผมก็แค่จะมาส่งท่านประธานให้ถึงที่ก็เท่านั้นแหล่ะครับ" ^^ ภูผาเอ่ยยิ้มๆ

"วันหลังไม่ต้องตามขึ้นมา ดูใส่เสื้อผ้าเข้า ฉันก็นึกว่าจะไปตัดอ้อยที่ไหน!" ตันหลิวมองบนใ่ส่ภูผาทันทีจากนั้นก็เดินเข้าห้องไป นานาได้ยินกาแฟก็แทบพุ่งออกจากปากของเธอ เธอจึงต้องรีบปิดปากกลั้นขำเอาไว้

ช่วงสายๆต้นหลิวเรียกประชุมเกี่ยวกับโปรเจคสร้างรีสอร์ทที่เกาะสมุย งานนี้สำคัญกับบริษัทมากๆเพราะเป็นงานใหญ่ ถ้าTLทำสำเร็จก็จะถือว่ายกระดับขึ้นไปได้อีกขั้น ต้นหลิวต้องการที่จะทำให้บริษัทTLนั้นเป็นบริษัทชั้นนำในประเทศ เธอจึงตัดสินใจที่จะบินไปดูงานด้วยตัวเอง

ตกเย็นระหว่างทางกลับบ้าน ต้นหลิวกอดอกและเหล่มองภูผาจากนั้นก็พูดขึ้น "นี่นายภูผา! พรุ่งนี้จะไปสมุยกรุณาช่วยแต่งตัวให้ดีๆด้วยนะ อย่าทำให้ฉันขายหน้าล่ะ!"

"ได้ครับท่านประธาน" ^^ ภูผาคิดว่ารอบนี้เขาจะไม่แกล้งต้นหลิว เขาคิดว่างานนี้คงสำคัญกับเธอมากจริงๆ

..................................................................

วันรุ่งขึ้น ต้นหลิวออกจากบ้านและตรงมาที่รถ ภูผาเห็นจึงรีบลงไปเปิดประตูรถให้เธอ เมื่อต้นหลิวเห็นภูผาเธอก็มองเขาด้วยสายตาที่ไม่อยากจะเชื่อ เพราะภูผาในชุดสูทนั้นดูดีมากๆ แม้จะเป็นชุดสูทที่ไม่เป็นทางการ ดูสบายๆแต่ก็ดูมีระดับ และยิ่งบวกกับใบหน้าอันหล่อเหลาของภูผาแล้วด้วย ทำให้ต้นหลิวนั้นมองตาค้างกันเลยทีเดียวเชียว

"มองพอหรือยังครับท่านประธานคนสวย เราจะสายเอานะครับ" ^^ ภูผาเอ่ยและยิ้มอย่างทะเล้นเมื่อเห็นว่าต้นหลิวจ้องมองเขาอยู่นาน

ต้นหลิวได้สติจากนั้นเธอก็รีบเดินเข้าไปนั่งในรถอย่างอายๆ เธออยากจะเข็กหัวตัวเองสักสองสามทีที่ไม่ยอมเก็บอาการเลย

เมื่อถึงสนามบิน นานาเลขาสาวที่ยืนรออยู่เมื่อเธอเห็นภูผาเธอก็ตาลุกวาวทันที "ว้าว......ลุคนี้หล่อมากเลยค่ะคุณภูผา" นานาเอ่ยด้วยใบหน้าแดงๆ

"ขอบคุณมากครับ....วันนี้คุณก็สวยเช้งเหมือนกันนะครับ" ^^ ภูผายิ้มทะเล้นใส่เลขาสาวทันที นานาถึงจะสวยไม่เท่าต้นหลิวแต่เธอก็ถือว่าเป็นรองแค่ต้นหลิวเท่านั้น แต่ภูผาคิดว่าหน้าอกของนานาน่าจะใหญ่กว่าต้นหลิวอยู่นิดหน่อย

"ชิ! ก็งั้นๆแหล่ะ" ต้นหลิวเบ้ปากและสะบัดร่างอันอรชรขึ้นเครื่องบินส่วนตัวของเธอทันที

...........................................................

ผ่านไปไม่นานก็มาถึงสมุย ต้นหลิวเช่าบ้านพักไว้หลังนึงเมื่อเก็บข้าวของเสร็จต้นหลิวก็ตรงไปที่รีสอร์ททันที เมื่อมาถึงภูผาได้เห็นรีสอร์ทก็อดทึ่งไม่ได้ รีสอร์ทนั้นตั้งอยู่ริมทะเลภายในตกแต่งอย่างหรูหราดูทันสมัย ภูผามองไปที่ต้นหลิวที่กำลังจริงจังกับการเดินตรวจงาน ในใจเข้าก็อดที่จะชื่นชมเธอไม่ได้

"เวลาตั้งใจทำงานเธอชั่งดูมีเสน่ห์จริงๆ" ภูผาพึมพำกับตัวเองเบาๆตาก็มองไปที่ประธานสาวสวย "โอ๊ะ! กูเป็นอะไรวะเนี่ย!" ภูผารีบส่ายหัวและรีบเรียกสติตัวเองกลับมาทันที

เมื่อมาถึงโซนนอกภูผาก็เดินดูอะไรไปเรื่อยเปื่อย แต่เขาก็ต้องคอยสังเกตผู้คนรอบๆด้วย ภูผาเดินอยู่ไม่ห่างกับต้นหลิวและนานามากนัก แต่แล้วภูผาก็ได้ยินเสียงบางอย่างเมื่อมองไปด้านบน เขาก็เห็นไม้กระดานที่พาดนั่งร้านอยู่นั้นมันกำลังจะล่วงหล่นลงมา

"ประธานหลิวระวัง!!" ภูผาพุ่งเข้าหาสองสาวที่กำลังยืนคุยกันและกดให้พวกเธอหมอบลง จากนั้นเข้าก็เอาแขนขึ้นมาบังไม้กดระดานไว้

ปึง!!!! เคร้งๆ! ทุกคนรอบพากันกระโดดหนีไปคนละทิศคนละทาง

"คุณภูผาเป็นอะไรหรือเปล่าคะ!" นานารีบเอ่ยถาม ส่วนทางด้านต้นหลิวก็กำลังตกใจอยู่เธอมองไปที่ภูผา ถ้าเมื่อกี้ไม่ได้เขาเธอก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะเป็นยังไง

"ไม่เป็นไรครับ ว่าแต่พวกคุณมีใครบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า " ภูผาเอ่ยขึ้น

"ไม่ค่ะ ท่านประธานโอเคไหมคะ?" นานาเอ่ยถามต้นหลิวอย่างห่วงๆ ต้นหลิวส่ายหน้าเบา "ฉันไม่เป็นไร"

หลังจากดูความเรียบร้อยของรีสอร์ทเสร็จแล้วทั้งสามคนก็กลับมาที่บ้านพัก ภูผารีบเข้าห้องทันที เมื่อเข้ามาเขาก็ถอดเสื้อออกอย่างไว เมื่อดูที่ไหล่ขวาเขาก็เห็นว่ามีรอยแผลไม่ยาวมากแต่ก็ลึกพอดู เขาจึงรีบล้างเลือดทันที

ก็อกๆๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้น เมื่อเปิดออกมาก็เห็นว่าเป็นต้นหลิวกับนานา ภูผาก็เอ่ยถามอย่างแลกใจ "พวกคุณมีอะไรหรือเปล่าครับ?"

ต้นหลิวมองไปที่ภูผาด้วยสายตานิ่งๆจากนั้นเธอก็บีบไปที่ไหล่ของเขา "โอ๊ยยยย! คุณทำอะไรของคุณเนี่ย!" ภูผาร้องด้วยความเจ็บ ถ้าไม่เห็นว่าต้นหลิวเป็นผู้หญิงนะภูผาก็คงชกเธอไปแล้วล่ะ

"ถอดเสื้อออก" ต้นหลิวเอ่ยและมองภูผาด้วยสีหน้านิ่ง

นานามองทั้งสองคนเธอรู้สึกว่าเธอนั้นเหมือนส่วนเกินยังไงก็ไม่รู้ เธอจึงเอ่ยอย่างยิ้มๆ "นานาขอตัวไปเตรียมอาหารก่อนนะคะ"^^ เมื่อพูดจบนานาก็ออกไปทันที

เมื่อโดนแรงกดดันจากสายตาของต้นหลิว ภูผาจึงต้องจำใจถอดเสื้อออก ต้นหลิวส่ายหัวอย่างเหนื่อยใจจากนั้นก็หยิบอุปกรณ์การทำแผลที่ถือมาด้วยออกมา

เธอนั่งลงทำแผลให้ภูผาและก็พูด "เป็นแผลแล้วทำไมไม่บอก"

"ทำไมครับท่านประธานเป็นห่วงผมหรอ" ^^ ภูผาพูดด้วยสีหน้าทะเล้น

"เหอะ!..ฝันไปเถอะ!" ต้นหลิวถลึงตาใส่ภูผาทันที เมื่อพันแผลเสร็จต้นหลิวก็ลุกขึ้นและพูด "ยังไงก็ขอบใจนะ" พูดจบเธอก็รีบออกจากห้องไปทันที

.................................................................................................