ลวงรักประธานสาว

ดูงานที่สมุยตอนที่ 3

เมื่อกลับมาถึงบ้านภูผาวางผักลงแล้วก็พูดขึ้น "ท่านประธานอย่าลืมสัญญาที่ให้ไว้นะครับ คนชนะต้องการอะไรก็ได้จากคนแพ้"

"เชอะ! ถ้าให้ได้ฉันก็จะให้ แต่ถ้านายขออะไรลามกๆละก็นายตายแน่!" ต้นหลิวมองภูพาด้วยแววตาดุๆ

ภูผายิ้มร้ายๆจากนั้นก็ค่อยๆย่างก้าวเข้าหาประธานสาว เขามองเธออย่างลึกซึ้งปานจะกลืนกิน ต้นหลิวค่อยๆถอยหลังหนีจนตัวเธอติดตู้เย็น เธอพูดขึ้นด้วยท่าทางลนๆ "นายจะทำอะไร!"

นานาเห็นภาพนี้เธอก็รีบเอามือปิดตาทันที แต่เธอก็แหวกนิ้วแอบดูว่าภูผาจะทำอะไร ตอนนี้ทั้งสองคนนั้นอยู่ใกล้กันมากต้นหลิวถอยหนีไม่ได้อีกแล้ว เมื่อได้ใกล้ชิดกับผู้ชายต้นหลิวก็มีอาการหน้าแดงขึ้นมาเพราะเธอไม่เคยอยู่ใกล้ชายใดขนาดนี้ เธอดันอกภูผาเอาไว้เพื่อไม่ให้เขาเข้ามาใกล้เธอกว่านี้ ต้นหลิวหันหน้าหนีเพราะเธอไม่สามารถต้านทานสายตาอันลุกลํ้าของภูพาได้

ภูผาค่อยๆโน้มเข้าไปและกระซิบด้วยเสียงอันแผ่วเบา "ท่านประธานครับ~ ...... " เสียงอันสยิวกิ้วของภูผาทำให้ต้นหลิวรู้สึกขนลุกเป็นอย่างมาก จากนั้นภูผาก็เอ่ยต่อ "ช่วยเขยิบหน่อยได้ไหมครับผมจะเอาผ้ากันเปื้อน"

ต้นหลิว: -__-!

นานา: -__-!

ภูผาเอนตัวออกไปข้างๆและยื่นมือไปหยิบผ้ากันเปื้อนจากนั้นก็เดินไปที่โต๊ะห้องครัว ปล่อยทิ้งให้ต้นหลิวยืนหน้าแดงอยู่อย่างนั้น เธอรู้สึกว่าโดนภูผาแกล้งอีกแล้ว เธออุสาพักรบชั่วคราวแต่ชายหนุ่มก็ยังหาโอกาศแกล้งเธอจนได้

ภูผาหยิบผักขึ้นมาและหั่นอย่างชำนาญ เขายังคงตั้งอกตั้งใจทำอาหารอย่างพิถีพิถัน สองสาวที่กำลังนั่งคุยงานกันอยู่นั้นไม่มีกระจิตกระใจทำงานแล้ว พวกเธอเอาแต่มองภูผาที่กำลังตั้งอกตั้งใจทำอาหาร

นานากุมมือและพูดอย่างปลื้มๆ "คุณภูผาดูมีออร่ามากเลยนะคะ.......ผู้ชายที่เก่งรอบด้านขนาดนี้จะหาได้ที่ไหนอีกเนี่ย" นานาหันไปก็เห็นว่าเจ้านายเธอกำลังมองภูผาตาไม่กระพริบเลยสักนิด เธอก็อดหัวเราะเบาๆ

"ท่านประธานคิดว่าคุณภูผาหล่อไหมคะ" เมื่อเห็นเจ้านายกำลังตกอยู่ในภวังค์นานาก็แกล้งถาม ต้นหลิวพยักหน้าเบาๆเธอยังคงเหม่อยเลยอยู่

"ท่านประธานชอบคุณภูผาใช่ไหมคะ" นานายิ้มและถามต่อ ต้นหลิวก็ยังพยักหน้าช้าๆ แต่พอสมองของเธอประมวลคำถามได้เธอก็ได้สติทันที

"ห๊ะ!......อะไรนะ!....นานาอย่าพูดอะไรแบบนี้อีกนะไม่งั้นฉันไล่เธอออกแน่!" ต้นหลิวพูดอย่างหงุดหงิด

"ขอโทษค่ะ⁓ " นานารีบขอโทษด้วยท่าทางหงอยๆ

ไม่นานอาหารก็ถูกเรียงอยู่บนโต๊ะอย่างสวยงาม ภูผายิ้มและพูด "อาหารเสร็จแล้วครับ เชิญสาวสวยทั้งสองมารับประทานได้ครับ"

"สุดยอดเลยถึงจะเป็นอาหารบ้านๆ แต่หน้าตาไม่บ้านเลยนะเนี่ย" นานาพูดอย่างตื่นเต้นเมื่อเห็นอาหารบนโต๊ะ

"เชอะ! ดีแต่หน้าตาหรือเปล่าก็ไม่รู้" ต้นหลิวกอดอกและพูดอย่างเยาะเย้ย

ภูผาไม่ได้ใส่ใจและพูด "นี่แหล่ะที่ผมจะขอท่านประธาน ผมรู้ว่าคุณทานแต่อาหารหรูๆแต่วันนี้ผมอยากคุณให้ลองอาหารบ้านๆบ้างโอเคไหมครับ"

"ก็ได้.......ฉันจะฝืนใจล่ะกัน" ต้นหลิวพูดอย่างลอยหน้าลอยตา

ไม่นานทั้งสองสาวก็ตั้งหน้าตั้งตากินโดยไม่พูดอะไรกันสักคำ ภูผานั่งดูแล้วก็อดอมยิ้มไม่ได้ กับข้าวทั้งสี่อย่างค่อยๆลดลงจนเหลืออย่างละหน่อย ภูผาเอ่ยขึ้น" เป็นไงครับถูกปากพวกคุณไหม" ^^

นานาพยักหน้าอย่างยิ้มแย้ม "อร่อยมากเลยค่ะ....นานาหยุดกินไม่ได้เลย....ใช่ไหมคะท่านประธาน" นานาหันไปถามเจ้านายที่กำลังทานไม่หยุด

"อื้ม.......ก็พอได้นะ" ต้นหลิวพูดอย่างไม่ใส่ใจ นานาได้ยินก็มองบนทันที เห็นๆอยู่ว่าเจ้านายเธอกินมากกว่าเธออีก

ภูผาไม่ใส่ใจกับท่าทางของต้นหลิว เขาลุกถอดผ้ากันเปื้อนและพูด "พวกคุณก็พักผ่อนกันก่อนนะ เดี๋ยวผมไปธุระแปบนึง"

"ธุระอะไร?" ต้นหลิวหรี่ตามองภูผา

"ไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอกครับ" ภูผาพูดจบก็เดินออกไปทันที เมื่อภูผาออกมาต้นหลิวก็พูดกับนานา "เรียกรถเดี๋ยวนี้.....เราจะตามไปดูว่านายภูผาจะไปไหน"

"ตามทำไมคะ?" นานาเอ่ยถามอย่างสงสัย

"ฉันอยากรู้ว่าเขาจะไปไหน" ต้นหลิวเอ่ยอย่างสงสัย เธอไม่เชื่อว่าเขาจะดีอย่างที่ตาเธอเห็น เพราะเธอกำลังจะเชื่อใจภูผาแต่เธอรับความรู้สึกนี้ไม่ได้จริงๆ เพราะความประทับใจแรกที่เธอเจอภูผาก็คือเขานั้นป่าเถื่อน โรคจิต

ต้นหลิวตามภูผาจนมาถึงสวนสาธารณะแห่งหนึ่งก็เห็นว่าภูผา เหมือนจะนัดเจอกับชายคนนึง ท่าทางที่ดูลับๆล่อๆนั้นทำให้ต้นหลิวแคลงใจเป็นอย่างมาก

ภูผาพาชายหนุ่มคนนั้นไปที่รีสอร์ทของไทด์ นานาเอ่ยขึ้น "คุณภูผามาที่รีสอร์ทนี้ทำไมหรอคะ"

"ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าเขามาทำอะไรที่นี่ แต่ดูจากท่าทางแล้วน่าจะไม่ใช่เรื่องดี" ต้นหลิวพูดอย่างครุ่นคิด เธอไม่เข้าใจสักนิดกับสิ่งที่ภูผาทำ

ผ่านไปครึ่งชั่วโมงภูผาก็ออกมาพร้อมกับชายหนุ่มคนนั้น ต้นหลิวจึงสั่งให้คนขับกลับ้านทันที หลังจากนั้นสองวันสองสาวก็ไม่ได้คุยกับภูผาเลยจนตัวเขาเองก็แปลกใจเหมือนกัน แต่ภูผาคิดว่าสองสาวคงกำลังเครียดกับงานเพราะใกล้ถึงว่างานเปิดตัวแล้วด้วย

........................................

วันงานเปิดตัวรีสอร์ท

ตอนเช้าทุกคนกำลังวิ่งวุ่นกับการเตรียมการ ต้นหลิวยังคงเดินตรวจรอบๆอีกครั้งเพื่อดูว่าถึงเวลาจะไม่มีปัญหาจริงๆ ต้นหลิวนั่งอยู่ในห้องแต่งตัวเธอกำลังรวบสมาธิเพื่อจะได้ไม่ตื่นเต้นตอนขึ้นเวที

อีกหนึ่งชั่วโมงงานก็กำลังจะเริ่ม อยู่ๆก็มีพนังงานของTLเดินเข้ามาด้วยท่าทางวิตกกังวล และพูด "เราเกิดปัญหาแล้วครับท่านประธาน! "

ต้นหลิวเดินตามไปที่ส่วนของ IT เธอพูดด้วยสีหน้าสงสัย "เกิดอะไรขึ้น?"

"ซอฟต์แวร์การรักษาความปลอดภัยของเรามีปัญหาครับ!" หัวหน้าIT เอ่ยอย่างรู้สึกผิด

"ติดต่อบริษัทซอฟต์แวร์หรือยัง!" ต้นหลิวพูดอย่างหงุดหงิด นี่เป็นงานใหญ่และเหลือก็แค่ไม่ถึงชั่วโมงแล้วด้วยก่อนจะเปิดงาน

"ติดต่อแล้วครับเขาบอกว่าพวกเราโดนไวรัสครับ!" พนักงานเอ่ย ต้องบอกว่าซอฟต์แวร์รักษาความปลอดภัยนั้น เป็นเหมือนเป็นหัวใจของรีสอร์ทแห่งนี้ ตอนนี้เท่ากับว่าคนที่ใส่ไวรัสมานั้นสามารถที่จะเข้าออกได้ทุกห้องของรีสอร์ทเลยกฌว่าได้

"มีคนจงใจใส่มันใช่ไหม!" ต้นหลิวพูดด้วยแววตาเยือกเย็น

"ใช่ครับ"

ต้นหลิวหลับตาลงเธอไม่อยากจะคิดแบบนี้จริงๆ แต่ภาพเมื่อสองวันก่อนตอนที่ภูพามาที่นี่เธอยังจำได้ดี ต้นหลิวรีบเดินออกไปทันที

"จะไปไหนคะท่านประธาน!" นานาเอ่ย

"ไปหาไอ้เลวนั่น! คนที่มันทำเรื่องทั้งหมด!" ต้นหลิวพูดอย่างเครียดแค้น และเดินตามหาภูผาทันที

ไม่นานต้นหลิวก็เห็นภูผากำลังเดินตรงมาหาเธอ เธอกำหมัดแน่นด้วยความโกรธตอนนี้แม้แต่พระเจ้าก็หยุดความโกรธของเธอไม่ได้

"อยู่นี่นี่เองผมตามหาคุณตั้งนาน....คือผม.................(เพี้ย!!!!!) " ภูผาพูดยังไม่ทันจบก็โดนต้นหลิวตบหน้าจนสนั่นรีสอร์ท เสียงที่เคยวุ่นวายก็เงียบสงบลงทุกคนหันมองไปที่ต้นหลิวกับภูผาเป็นสายตาเดียว

ภูพาขมวดคิ้วเขาขยับคางตัวเองและพูดขึ้น "คุณเป็นบ้าอะไรของคุณ!" ภูพามองต้นหลิวอย่างโกรธๆ

"ฉันต้องถามนายมากกว่า!! ว่านายทำบ้าอะไร!!!" ต้นหลิวตะคอกอย่างโกรธจัด

"ผมทำอะไร?" ภูผาเอ่ยอย่างไม่เข้าใจ อยู่ดีๆเขาก็โดนตบต่อหน้าสาธารณะชนเป็นใครใครก็งง

"เหอะ!......นายปล่อยไวรัสเข้าสู่ระบบความปลอดภัยของรีสอร์ท....นายตั้งใจที่จะพังทุกอย่างที่ฉันสร้างมาใช่ไหม!" ต้นหลิวโกรธจนหน้าแดงไปหมด เธอไม่สนใจอะไรทั้งนั้นแล้ว เธอคาดหวังกับงานวันนี้ไว้มากแต่อยู่ๆภูพาก็มาทำลายงานเธอซะงั้น

"ประธานหลิวคุณฟังผมก่อน!" ภูพาพยายามให้ต้นหลิวใจเย็น จึงอยากจะพูดกับเธอดีๆ

"เมื่อสองวันก่อนฉันเห็นนายมาที่นี่ ฉันก็อยากจะเชื่อว่านายเป็นคนดีนะ แต่สุดท้ายนายมันก็เลวเหมือนที่ฉันคิดจริงๆ" ต้นหลิวมองภูพาอย่างเย็นชา จากนั้นเธอก็เดินจากไปทันที

ภูพากำหมัดแน่นเขาไม่เคยรู้สึกเจ็บปวดแบบนี้มาก่อน ภูพาโทรหาบริษัทซอฟต์แวร์และเอ่ย "ผมมีวีธีทำลายไวรัส ผมกำลังจะส่งให้พวกคุณ"

เมื่อได้เวลาเปิดตัวรีสอร์ท ต้นหลิวก็ขึ้นไปบรรยายเพราะว่าตอนนี้บริษัทซอฟต์แวร์ได้แจ้งว่าจัดการปัญหาได้แล้ว ต้นหลิวจึงรู้สึกโล่งใจเป็นอย่างมาก แม้จะมีปัญหานิดหน่อยแต่กระแสตอบรับของบริษัทTL ก็ถือว่าดีขึ้นมากๆ

คลิปที่ภูพาโดนตบหน้านั้นมีคนแอบถ่ายไว้จึงทำให้มีผู้คนในโซเชียลมาแสดงความคิดเห็นกันมากมาย

826544 : ทุกคนเห็นไหมนางฟ้าของฉันโหดไหม

Loy : ได้ข่าวมาว่าผู้ชายคนนั้นจงใจทำลายงานเปิดตัวรีสอร์ทของเธอ

โสดจัด : ฉันเห็นว่าผู้ชายคนนั้นเหมือนจะอธิบายอะไรสักอย่างนะ

826544: โสดจัด......เธอก็แค่เห็นว่ามันหล่อเฉยๆ

โสดจัด: 826544......ก็จริงถ้าเป็นฉันก็คงยอมให้เขาหลอก^^

826544: โสดจัด........เหอะ!

คอมเม้นต่างพากันคอมเม้นไปเรื่อยเปื่อย ภูพาได้แต่ถอนหายใจเบาๆ ไม่นานเขาก็ได้รับโทรศัพท์จากแฮ็คเกอร์ของเขา

"พี่ภูทำไมไม่บอกไปว่าที่เธอผ่านวิกฤตนี้ไปได้เป็นเพราะพวกเราช่วยละ" ปลายสายเอ่ย

ภูพาเอ่ยอย่างนิ่งๆ "ชั่งเถอะ ถ้าพี่พูดไปเดี๋ยวโซเชียลก็จะหันไปโจมตีเธออีก พี่ขอละกัน"

"พี่ภู!....พี่ชอบเธอใช่ไหม!" ปลายสายไม่ยอม

"ไม่มีทาง!......พี่ไม่ได้บอกเธอล่วงหน้าเอง ถ้าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมันก็ไม่แปลก" ภูพาตอบกลับ

"ก็ดี!.....ผู้หญิงอย่างนี้ผมก็ไม่อยากได้เป็นพี่สะใภ้หรอก! ปลายสายพูดอย่างหงุดหงิด

"โอเคๆ.....ดูแลแม่ด้วยบอกท่านเดี๋ยวอีกไม่กี่วันพี่จะไปเยี่ยม" ภูพาพูดอย่างเศร้าๆตั้งแต่เขาสร้างตัวก็ไม่มีเวลาไปหาแม่ของเขาเลย