ความเปียกปอนที่เร่าร้อนNc

1936 Words

เวลา 18:00 น. ณ หอประชุมใหญ่ มหาวิทยาลัย เสียงเพลงจังหวะ EDM ดังกระหึ่มกึกก้องไปทั่วหอประชุม แสงไฟสปอร์ตไลท์หลากสีสาดส่องหมุนวนสร้างบรรยากาศครึกครื้นให้กับงาน "Freshy Night" หรือการประกวดดาวเดือนมหาวิทยาลัยประจำปี กองเชียร์จากคณะต่างๆ ต่างพากันตะโกนเชียร์ตัวแทนของตนเองอย่างบ้าคลั่ง โดยเฉพาะคณะวิศวกรรมศาสตร์ที่ขนกลองยาวและธงผืนยักษ์มาโบกสะบัดจนฝุ่นตลบ แต่ความสนุกสนานหน้าเวทีนั้น ช่างแตกต่างราวฟ้ากับเหวกับความโกลาหลหลังเวที "น้องคะ! ชุดคณะวิศวะฯ อยู่ไหน! อีก 10 นาทีจะขึ้นโชว์แล้ว!" "ใครเห็นรองเท้าส้นสูงเบอร์ 38 บ้าง! น้องดาวคณะบริหารฯ หาไม่เจอ!" เสียงตะโกนโหวกเหวกโวยวายดังเซ็งแซ่ ฝ้าย ในฐานะรุ่นพี่ปี 3 ฝ่ายสวัสดิการ (ที่โดนเกณฑ์มาช่วยงาน) กำลังวิ่งวุ่นจนหัวหมุน ผมยาวที่มัดรวบไว้เริ่มหลุดลุ่ย เหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายตามกรอบหน้า เธอสวมเสื้อยืดสีขาวรัดรูปสกรีนคำว่า 'STAFF' กับกางเกงยีนส์ทะมัดทะแมง "ไอ้ฝ้าย! มึงไปดูน้องเมย์ ดาวคณะเราหน่อยดิ๊ เห็นบ่นว่าซิปแตก!" อธิ ที่รับหน้าที่เป็นพิธีกรภาคสนามวิ่งหน้าตื่นเข้ามาบอก "เออๆ เดี๋ยวไปดูให้! แม่งเอ้ย วุ่นวายฉิบหาย!" ฝ้ายสบถ รรีบคว้ากล่องอุปกรณ์ตัดเย็บวิ่งตรงไปยังโซนแต่งตัวของคณะวิศวะฯ ขณะที่เธอกำลังก้มๆ เงยๆ ช่วยรุ่นน้องกลัดเข็มกลัดซ่อมชุดอยู่นั้น สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นร่างสูงใหญ่ที่คุ้นตาเดินเข้ามาในโซนหลังเวที ต้น ในชุดเสื้อช็อปสีเลือดหมูเต็มยศ (เพราะต้องขึ้นไปมอบรางวัลในฐานะเฮดว้าก) เดินเข้ามาด้วยมาดนิ่งขรึม ใบหน้าหล่อเหลาที่ถูกเซ็ตผมเปิดหน้าผากเรียกเสียงกรี๊ดเบาๆ จากรุ่นน้องสาวๆ ที่กำลังแต่งหน้าอยู่ ต้นกวาดสายตาคมกริบมองหาใครบางคน... และเมื่อเจอเป้าหมาย เขาก็เดินตรงดิ่งเข้ามาทันที "เหนื่อยไหม?" ต้นถามเสียงเรียบ ยื่นขวดน้ำเย็นเจี๊ยบให้ฝ้ายที่นั่งยองๆ อยู่กับพื้น "เหนื่อยดิ! ถามได้ ขากูจะลากแล้วเนี่ย" ฝ้ายบ่นกระปอดกระแปด แต่ก็รับน้ำมาดื่มด้วยความกระหาย "แล้วมึงมาทำไรตรงนี้ ไม่ไปเตรียมตัวหน้าเวทีอะ?" "มาดูเมีย... เอ้ย มาดูเพื่อน" ต้นแก้คำพูดหน้าตาย "กลัวมึงไปกัดหัวใครเข้า เห็นหน้าหงิกเป็นตูดลิง" "ปากหมา!" ฝ้ายตีขาต้นดังเพี๊ยะ "ไปเลย ไปไกลๆ เกะกะกูทำงาน" ต้นยิ้มมุมปาก เอื้อมมือจะไปเช็ดเหงื่อที่แก้มให้เธอ แต่จังหวะนั้นเอง... "อุ๊ย! ขอโทษค่ะ!" ซ่า!!!! น้ำหวานสีแดงแก้วใหญ่ถูกสาด (อย่างไม่ตั้งใจ?) ใส่ร่างของฝ้ายเต็มๆ! ความเย็นและความเหนียวเหนอะหนะแผ่ซ่านไปทั่วแผ่นหลังและไหล่ซ้าย เสื้อยืดสีขาวที่บางอยู่แล้วเมื่อเปียกน้ำก็แนบไปกับเนื้อตัว เผยให้เห็นบราลูกไม้สีดำและผิวขาวจัดภายใต้ร่มผ้าอย่างชัดเจน ฝ้ายสะดุ้งสุดตัว ร้องเฮ้ยเสียงดัง หันขวับไปมองตัวต้นเรื่อง "ดาว" ดาวคณะบริหารฯ ยืนเอามือทาบอก ทำหน้าตกใจตาโต (แบบแสดงละคร) ในมือถือแก้วน้ำพลาสติกที่ว่างเปล่า "ตายจริง... ขอโทษนะคะพี่ฝ้าย ดาวสะดุดสายไฟน่ะค่ะ ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ" ดาวพูดเสียงหวานจ๋อย แต่แววตาที่มองสภาพเปียกปอนของฝ้ายกลับฉายแววสะใจลึกๆ ฝ้ายกำหมัดแน่น เลือดขึ้นหน้าทันที เธอลุกขึ้นยืนจ้องหน้าดาวเขม็ง "สะดุดสายไฟ? สายไฟอยู่ตรงนู้น มึงสะดุดทิพย์เหรอ?" ฝ้ายตวาดลั่น ความอดทนขาดผึง "อ้าว พี่ฝ้ายพูดจาไม่น่ารักเลยนะคะ ดาวขอโทษแล้วไง" ดาวเบะปาก ทำท่าจะร้องไห้เรียกร้องความสนใจจากคนรอบข้าง "พี่ต้นคะ... ดูพี่ฝ้ายสิคะ ดุดาวใหญ่เลย" ดาวหันไปหาต้น หวังจะให้ชายหนุ่มเข้าข้าง แต่สิ่งที่เธอได้รับกลับมา คือรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งออกมาจากร่างสูงใหญ่ของเฮดว้ากวิศวะฯ ต้นไม่พูดอะไรสักคำ เขาถอดเสื้อช็อปตัวนอกออกอย่างรวดเร็ว สะบัดมันคลุมร่างที่เปียกปอนของฝ้ายไว้ทันทีเพื่อปิดบังสายตาโลมเลียของพวกผู้ชายแถวนั้นที่เริ่มหันมามอง "ใส่ไว้..." ต้นกระซิบสั่งฝ้ายเสียงเข้ม จากนั้นเขาหันไปมองดาวช้าๆ สายตาคมกริบดุจมีดโกนกวาดมองหญิงสาวตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเย็นชาที่ทำให้ดาวถึงกับขนลุกซู่ "น้องดาวครับ..." น้ำเสียงของต้นราบเรียบ แต่น่ากลัวจับใจ "เก็บแก้ว... แล้วไสหัวไปให้พ้นหน้าผม" "พ... พี่ต้น..." ดาวหน้าเสีย ไม่คิดว่าจะโดนไล่ตรงๆ แบบนี้ "แต่ดาวไม่ได้ตั้งใจ..." "ผมไม่สนว่าตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ" ต้นก้าวเข้าไปประชิดตัวดาวจนเธอต้องถอยหลังกรูด "แต่คุณทำให้ 'คนของผม' เปียก... และผมไม่ชอบให้ใครมารังแกคนของผม... เข้าใจไหมครับ?" คำว่า 'คนของผม' ดังก้องไปทั่วบริเวณ ไทยมุงที่ยืนดูเหตุการณ์ต่างซุบซิบกันสนั่น ดาวหน้าแดงก่ำด้วยความอับอายและเจ็บใจ เธอกระทืบเท้าเร่าๆ ก่อนจะสะบัดหน้าเดินหนีไปพร้อมกับน้ำตา (ปลอมๆ) ต้นหันกลับมาหาฝ้ายที่ยืนอึ้งอยู่ เขาถอนหายใจยาว แล้วโอบไหล่เธอแน่น "ไปเปลี่ยนเสื้อ... เดี๋ยวนี้" "เปลี่ยนที่ไหนวะ? ห้องน้ำคนเต็มเอี๊ยด" ฝ้ายถามเสียงอ่อย รู้สึกได้ถึงความโกรธของต้น "ห้องเก็บของ... ตามกูมา" ต้นลากแขนฝ้ายเดินฝ่าฝูงชนไปยังมุมมืดด้านหลังเวที ซึ่งมีห้องเก็บอุปกรณ์ฉากที่ไม่มีคนใช้งาน เขาผลักประตูเปิดออก ดันฝ้ายเข้าไปข้างใน แล้วตามเข้าไปปิดประตูลงกลอนดัง กริ๊ก! ... ห้องเก็บของคับแคบและมืดสลัว มีเพียงแสงไฟลอดมาจากช่องระบายอากาศด้านบน กลิ่นไม้อัดและฝุ่นจางๆ คละคลุ้ง แต่ตอนนี้มันถูกกลบด้วยกลิ่นฟีโรโมนของความตึงเครียด... และความปรารถนา ต้นยืนพิงประตู กอดอกมองฝ้ายที่ยืนห่อไหล่อยู่กลางห้อง เสื้อช็อปตัวใหญ่ของเขาคลุมร่างเธอไว้จนถึงต้นขา แต่ชายเสื้อยืดที่เปียกชุ่มยังคงแนบเนื้ออวดทรวดทรง "ถอดออก" ต้นสั่งสั้นๆ "ฮะ? ถอดไร? เสื้อเหรอ?" ฝ้ายตาโต "จะบ้าเหรอ! กูไม่มีเสื้อเปลี่ยนนะ!" "ถอดเสื้อเปียกออก เดี๋ยวปอดบวมตายห่า" ต้นเดินเข้ามาหาเธอ มือหนาเอื้อมมาจับสาบเสื้อช็อปที่คลุมตัวเธออยู่ "หรือจะให้กูถอดให้?" "ไม่ต้อง! กูถอดเอง!" ฝ้ายรีบปัดมือเขาออก หันหลังให้เขาด้วยความขัดเขิน เธอค่อยๆ ถอดเสื้อช็อปออกวางพาดไว้บนลังไม้ แล้วเอื้อมมือไปจับชายเสื้อยืดที่เปียกชุ่ม ถลกมันขึ้นข้ามศีรษะ ผิวขาวเนียนละเอียดสะท้อนแสงไฟสลัว แผ่นหลังบางที่มีร่องกระดูกสันหลังสวยงามปรากฏแก่สายตา... และที่เด่นชัดที่สุดคือบราลูกไม้สีดำที่ตัดกับผิวขาวจัด ต้นยืนมองภาพตรงหน้าด้วยลมหายใจที่เริ่มติดขัด ความโกรธที่เคยมีเมื่อครู่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความต้องการดิบเถื่อน เขาขยับตัวเข้าไปใกล้ร่างบางจากด้านหลังโดยไม่รู้ตัว "เช็ดตัวซะ..." ต้นส่งผ้าขนหนูผืนเล็ก (ที่เขาพกติดตัวไว้ซับเหงื่อ) ให้เธอ ฝ้ายรับมาเช็ดตามตัว งึกๆ งักๆ "แล้ว... แล้วกูจะใส่อะไร?" "ใส่เสื้อช็อปปไปก่อน เดี๋ยวให้ไอ้บุ๊กเอาเสื้อสำรองมาให้" ฝ้ายพยักหน้า กำลังจะเอื้อมมือไปหยิบเสื้อช็อป แต่จู่ๆ วงแขนแกร่งก็รวบเอวเธอจากด้านหลัง ดึงร่างเปลือยท่อนบนของเธอเข้าไปแนบชิดกับแผงอกกว้างของเขา "อุ๊ย! ต้น! ทำไรเนี่ย!" ฝ้ายตกใจ ขนลุกซู่เมื่อแผ่นหลังสัมผัสกับเสื้อยืดของต้น "มึงรู้ไหม..." ต้นกระซิบข้างหู จมูกโด่งกดลงที่ซอกคอหอมกรุ่น "ตอนที่เห็นมึงเปียก... แล้วไอ้พวกผู้ชายข้างหลังมันมองนมมึง... กูอยากจะควักลูกตาพวกมันออกมาให้หมด" เสียงของต้นสั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์หึงหวง เขาขบเม้มใบหูเธอเบาๆ แล้วลากลิ้นร้อนลงมาตามแนวลำคอ "อื้อ... ต้น... อย่า... นี่มันห้องเก็บของ..." ฝ้ายครางท้วง พยายามขยับตัวหนี แต่ยิ่งขยับ ยอดอกที่ชูชันก็ยิ่งเสียดสีกับท่อนแขนแข็งแรงของเขา "ไม่มีใครเข้ามาหรอก..." ต้นหมุนตัวเธอให้หันหน้ามาหาเขา "แล้วเสียงข้างนอกก็ดัง... ไม่มีใครได้ยินเสียงมึงครางหรอก" สายตาของต้นตอนนี้วาวโรจน์ราวกับเสือจ้องตะครุบเหยื่อ เขาไม่รอช้า ก้มลงประกบจูบปากฝ้ายอย่างรุนแรง ดูดดึงริมฝีปากอิ่มอย่างหิวกระหายราวกับจะสูบวิญญาณ มือหนาเลื่อนลงไปบีบขยำสะโพกมนผ่านกางเกงยีนส์ "อืมมม... ต้น..." ฝ้ายเข่าอ่อนยวบ จูบตอบเขาอย่างลืมตัว ความตื่นเต้นจากสถานที่ที่เสี่ยงอันตรายปลุกเร้าอารมณ์ดิบในตัวเธอให้ตื่นขึ้น ต้นถอนจูบออก แล้วก้มลงมองหน้าอกอวบอิ่มที่ล้นทะลักออกมาจากบราสีดำ เขาใช้นิ้วเกี่ยวสายบราลงมาที่ต้นแขน แล้วดึงรั้งเต้าสวยออกมาเผชิญโลก "สวย..." ต้นพึมพำเสียงแหบพร่า ก่อนจะก้มลงครอบครองยอดถันสีชมพูหวาน ลิ้นร้อนตวัดเลียรัวเร็ว สลับกับดูดดึงจนเกิดเสียงจ๊วบจ๊าบที่น่าอาย "อ๊า! ต้น! เสียว... เบาๆ ..." ฝ้ายแอ่นอกรับสัมผัส มือขย้ำกลุ่มผมหนาของต้นระบายความเสียวซ่าน "หวานชิบหาย..." ต้นเงยหน้าขึ้นมามองเธอด้วยสายตาฉ่ำเยิ้ม มือข้างหนึ่งล้วงเข้าไปในกางเกงยีนส์ของเธอ ปลดกระดุมและรูดซิปออกอย่างชำนาญ "เดี๋ยว... ต้น... ไม่เอา... ไม่เอาตรงนี้..." ฝ้ายพยายามห้ามเมื่อมือก้านยาวสอดผ่านแพนตี้เข้าไปสัมผัสใจกลางความเป็นสาวที่เปียกชุ่ม "เปียกขนาดนี้... ยังจะบอกว่าไม่เอาอีกเหรอ?" ต้นยิ้มร้าย ใช้นิ้วกลางสะกิดติ่งเนื้ออ่อนไหวเบาๆ จนฝ้ายสะดุ้งเฮือก "อ๊ะ! คนบ้า! ก็มึงแกล้ง..." "ไม่ได้แกล้ง... จะช่วยให้หายเครียดไง" ต้นดันร่างฝ้ายไปชิดกับผนังห้อง ยกขาข้างหนึ่งของเธอขึ้นพาดเอวสอบของเขา แล้วสอดนิ้วเข้าไปในช่องทางรักที่คับแคบ ขยับเข้าออกเป็นจังหวะรัวเร็ว "อ๊า... ต้น... อื้อออ... เร็วไป... ซี้ดดดด..." ฝ้ายกัดปากแน่นเพื่อกลั้นเสียงคราง แต่ความเสียวซ่านที่พุ่งทะยานทำเอาเธอแทบจะทรงตัวไม่อยู่ ต้องกอดคอต้นไว้แน่นเป็นที่ยึดเหนี่ยว ต้นก้มลงจูบไซ้ซอกคอเธออีกครั้ง มือก็ยังคงทำหน้าที่ปรนเปรออย่างไม่หยุดหย่อน เขาเพิ่มจำนวนนิ้วเข้าไป บิดข้อมือเล็กน้อยเพื่อกระตุ้นจุดกระสันภายใน "เรียกชื่อกู... ฝ้าย... เรียกผัวมึง..." "ต้น... ผัวจ๋า... อ๊า... จะเสร็จ... ไม่ไหวแล้ว..." เสียงเพลง EDM ที่ดังกระหึ่มจากข้างนอก กลบเสียงครางกระเส่าและการหอบหายใจของคนทั้งคู่ไปจนหมดสิ้น ต้นเร่งจังหวะนิ้วให้เร็วและแรงขึ้น บดขยี้จุดอ่อนไหวจนฝ้ายเกร็งกระตุก ร่างกายสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ปลดปล่อยธารน้ำรักออกมาเปรอะเปื้อนนิ้วมือแกร่ง "แฮ่ก... แฮ่ก..." ฝ้ายซบหน้าลงกับบ่ากว้าง หอบหายใจหนักหน่วง ขาที่พาดเอวเขาตกลงมาอย่างไร้เรี่ยวแรง ต้นค่อยๆ ถอนนิ้วออก จูบขมับเธอเบาๆ เพื่อปลอบประโลม "เก่งมาก... เด็กดี"

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more