Engineer's Addiction: เสพติดยัยตัวแสบ

รอยรัก

เช้าวันจันทร์ ณ คอนโดมิเนียม The Loft (ห้อง 2504)

แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องนอน ปลุกให้คนที่นอนซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มต้องขยับตัวตื่น... หรือพยายามจะขยับ

"โอ๊ย... ซี้ดดดด..."

เสียงครางโอดโอยดังขึ้นเบาๆ ฝ้าย พยายามจะลุกขึ้นนั่ง แต่ความปวดร้าวที่แล่นริ้วขึ้นมาจากช่วงล่าง โดยเฉพาะบริเวณสะโพกและบั้นท้าย ทำเอาเธอต้องทิ้งตัวลงนอนแผ่หราเหมือนเดิม ใบหน้าหวานเหยเกด้วยความเจ็บปวดผสมความแค้นเคือง

"ไอ้บ้าต้น... ไอ้ซาดิสม์... ไอ้มนุษย์แรงควาย..."

ฝ้ายบ่นพึมพำ สาปแช่งสามี (หมาดๆ) ในใจ เหตุการณ์เมื่อคืนวันศุกร์ยังฉายชัดอยู่ในความทรงจำ บทลงโทษฉบับเฮดว้ากที่ทั้งดุดันและเร่าร้อนทำเอาเธอระบมไปทั้งตัว แม้จะผ่านมาสองวันแล้วแต่อาการ "ขัดยอก" ก็ยังไม่หายดี

"บ่นอะไรแต่เช้า หือ?"

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นที่ข้างหู พร้อมกับวงแขนแกร่งที่สอดเข้ามารวบเอวเธอจากด้านหลัง ต้น ในสภาพเปลือยท่อนบน (โชว์กล้ามเนื้อเป็นลอนสวยที่น่าหมั่นไส้) ซุกหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่นของเธอ สูสูดดมกลิ่นกายยามเช้าอย่างเอาแต่ใจ

"อย่ามาจับ! เจ็บตูด!" ฝ้ายตีมือปลาหมึกของเขาดังเพี๊ยะ "มึงดูผลงานมึงด้วย เดินยังไม่ตรงทางเลยเนี่ย วันนี้มีเรียนเช้านะเว้ย!"

ต้นหัวเราะในลำคอ ยอมคลายอ้อมกอดออกเล็กน้อย แต่ยังไม่วายกดจูบลงบนไหล่ลาดเนียนที่มีรอยแดงจางๆ หลงเหลืออยู่

"ขอโทษครับคุณนาย... ก็ใครใช้ให้มึงดื้อล่ะ?" ต้นพลิกตัวฝ้ายให้หันมาเผชิญหน้า สายตาคมกริบอ่อนแสงลงเป็นประกายระยิบระยับ "กูทายาให้แล้วนะเมื่อคืน ยังเจ็บอยู่อีกเหรอ?"

"เจ็บดิ! มึงลองมาโดนเองไหมล่ะ!" ฝ้ายแยกเขี้ยวใส่ "แล้ววันนี้จะเดินยังไงวะเนี่ย ถ้าไอ้ธิมันถามจะบอกว่าไง? ตกบันไดอีกรอบมันคงไม่เชื่อแล้วนะ"

"บอกว่าไปออกกำลังกายมา..." ต้นเสนอไอเดียหน้าตาย "Squat เยอะไปหน่อย... กล้ามเนื้ออักเสบ"

"Squat พ่อง! หน้าอย่างกูเนี่ยนะออกกำลังกาย!"

"เออน่า... เนียนๆ ไป เดี๋ยววันนี้กูขับรถไปส่งหน้าตึกเลย ไม่ต้องเดินไกล" ต้นลุกขึ้นจากเตียง บิดขี้เกียจโชว์หุ่นแซ่บๆ หนึ่งที "ลุกไปอาบน้ำได้แล้ว เดี๋ยวสาย... หรือจะให้กูอุ้มไปอาบอีกรอบ?"

"ไม่!!! กูไปเอง!"

ฝ้ายรีบดีดตัวลุกจากเตียง (แม้จะเจ็บแปลบ) แล้วเดินกระย่องกระแย่งท่าทางเหมือนเพนกวินเข้าห้องน้ำไป ทิ้งให้ต้นมองตามหลังด้วยรอยยิ้มเอ็นดู...

สมน้ำหน้า... ดื้อนักก็ต้องโดนแบบนี้แหละ

...

09:30 น. ณ ใต้ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ (ลานเกียร์)

บรรยากาศยามเช้าของคณะวิศวะฯ ยังคงคึกคักไปด้วยนักศึกษาเสื้อช็อปที่เดินขวักไขว่ รถกระบะ Ford Ranger Raptor สีดำด้านของต้นแล่นเข้ามาจอดที่หน้าตึก เรียกสายตาของน้องปีหนึ่งให้หันมองด้วยความเกรงขาม

ประตูรถฝั่งคนนั่งเปิดออก ฝ้ายค่อยๆ ก้าวลงจากรถด้วยท่วงท่าที่พยายามจะ "ปกติ" ที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่มันก็ยังดูเกร็งๆ และเดินขาถ่างนิดๆ อยู่ดี

"เดินดีๆ มึง อย่าทำหน้าเหมือนปวดขี้" ต้นที่เดินอ้อมมาหากระซิบเตือน

"ก็มันเจ็บนี่หว่า! กางเกงยีนส์นี่ก็รัดจังรู้งี้ใส่กระโปรงดีกว่า" ฝ้ายบ่นอุบ จัดทรงกางเกงยีนส์ให้เข้าที่

ทั้งคู่เดินเคียงกันไปยังโต๊ะม้าหินอ่อนประจำกลุ่ม ที่ซึ่ง อธิ และ บุ๊ก นั่งรออยู่แล้วพร้อมกับกองชีทและการบ้านที่ลอกกันยังไม่เสร็จ

"เฮ้ย! มาแล้วเว้ยคู่รักแห่งปี!" อธิเงยหน้าขึ้นตะโกนทัก "มาช้านะพวกมึง เมื่อคืนจัดหนักกันเหรอวะ?"

คำทักทายของอธิทำเอาฝ้ายสะดุดยอดหญ้าเกือบหน้าทิ่ม ดีที่ต้นคว้าแขนไว้ทัน

"ปากหมาแต่เช้านะมึง" ต้นด่าเพื่อนเสียงเรียบ นั่งลงที่ม้าหินอ่อนฝั่งตรงข้าม "เมื่อคืนกูเล่นเกมดึก ตื่นสาย จบนะ"

"อ้อ... เล่นเกม..." อธิทำหน้ากวนประสาท "เกมกดหรือเกมจ้องตาครับเพื่อน?"

"เกมตีนกูนี่แหละ อยากลองไหม?" ต้นยกเท้าขึ้นทำท่าจะถีบ

"พอๆ เลิกกัดกันได้แล้ว งานอาจารย์สมศักดิ์พวกมึงเสร็จยัง" บุ๊กผู้เป็นระเบียบของกลุ่มตัดบท ดันชีทการบ้านไปตรงหน้าเพื่อน "ลอกซะ เดี๋ยวเข้าคลาสแล้ว"

ฝ้ายรับชีทมาทำท่าจะนั่งลง แต่จังหวะที่ก้นสัมผัสกับม้านั่งหินอ่อนแข็งๆ ความเจ็บปวดก็แล่นปราดขึ้นมาจนต้องร้องออกมาเบาๆ

"โอ๊ย!" ฝ้ายเด้งตัวขึ้นยืนทันที

"เป็นไรวะไอ้ฝ้าย? ตูดมีฝีเหรอ?" อธิถามด้วยความสงสัย

"ป... เปล่า! มดกัด! มดแดงไฟตัวเบ้อเริ่มเลย!" ฝ้ายแถสีข้างถลอก แกล้งทำเป็นปัดมดที่ก้น "แม่งเอ้ย... เจ็บชิบหาย"

เธอค่อยๆ นั่งลงใหม่อย่างระมัดระวัง พยายามลงน้ำหนักที่แก้มก้นข้างที่ไม่ค่อยเจ็บ ต้นที่นั่งข้างๆ แอบเอามือวางบนหลังเอวเธอแล้วลูบเบาๆ เป็นเชิงปลอบใจ (และขอโทษ)

บุ๊กเงยหน้าจากหนังสือ มองท่าทางแปลกๆ ของฝ้ายสลับกับสายตาเป็นห่วงเป็นใยของต้น แล้วยกยิ้มมุมปากนิดๆ ... รอยยิ้มของผู้กุมความลับระดับจักรวาล

"Squat หนักไปหน่อยมั้ง..." บุ๊กเปรยขึ้นมาลอยๆ สายตายังจ้องที่หนังสือ

ต้นกับฝ้ายสะดุ้งเฮือกพร้อมกัน หันขวับไปมองบุ๊กตาโต

"ช... ใช่มึง! เมื่อวานกูฟิตจัด ไปยิมมา!" ฝ้ายรีบรับมุก "ปวดขาไปหมดเลยเนี่ย เดินแทบไม่ไหว"

"อ๋อออออ... ฟิตจัดเนอะ" อธิพยักหน้าหงึกๆ เชื่อคนง่ายตามเคย "มิน่าล่ะเดินถ่างๆ นึกว่าเป็นสังคัง"

"ไอ้เชี่ยธิ! ปากมึงนี่น่าเอาตีนยัดจริงๆ!" ฝ้ายหยิบก้อนยางลบปาใส่หัวเพื่อนแก้เขิน

...

12:00 น. โรงอาหารคณะวิศวะฯ

ช่วงพักเที่ยงเป็นช่วงเวลาแห่งสงครามแย่งชิงโต๊ะและคิวซื้อข้าว แก๊งจตุรเทพเดินฝ่าฝูงชนเข้ามาในโรงอาหารด้วยรัศมีความเท่ที่ทำให้น้องปีหนึ่งต้องแหวกทางให้

"พวกมึงไปจองโต๊ะ เดี๋ยวกูไปซื้อน้ำให้" ต้นอาสา (เพราะไม่อยากให้ฝ้ายเดินเยอะ)

"ป๋าต้นเลี้ยงอีกแล้วครับท่าน! กราบขอบพระคุณ!" อธิยกมือไหว้ปลกๆ รีบวิ่งไปจองโต๊ะว่าง

ฝ้ายนั่งลงที่โต๊ะ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็คโซเชียลฆ่าเวลา ระหว่างนั้นสายตาเหลือบไปเห็นกลุ่มนักศึกษาสาวต่างคณะกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา... และหัวโจกของกลุ่มนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน

"ดาว" ดาวคณะบริหารฯ เจ้าเก่าเจ้าเดิม

วันนี้ดาวมาในลุคสวยสง่าเหมือนเดิม กระโปรงพลีทสั้นพลิ้วไหว เสื้อนักศึกษาพอดีตัวหน้าผมเป๊ะปัง เธอเดินตรงดิ่งมาทางโต๊ะของพวกฝ้ายพร้อมกับเพื่อนสาวอีกสองคน

"สวัสดีค่ะพี่ๆ" ดาวทักทายเสียงหวาน พร้อมส่งยิ้มพิมพ์ใจให้ทุกคนบนโต๊ะ... ยกเว้นฝ้าย

"หวัดดีครับน้องดาว! มาทานข้าวเหรอครับ?" อธิรีบตอบรับด้วยความกระตือรือร้น (แพ้คนสวย)

"ใช่ค่ะ... พอดีโรงอาหารบริหารคนเต็ม ดาวเลยชวนเพื่อนมาทานที่นี่" ดาวตอบ สายตากวาดมองหาใครบางคน "เอ่อ... แล้วพี่ต้นไม่อยู่เหรอคะ?"

"มันไปซื้อน้ำครับ เดี๋ยวก็มา... นั่นไง พูดถึงก็มาพอดี ตายยากชะมัด"

ต้นเดินถือกำแก้วน้ำ 4 แก้วมาที่โต๊ะ พอเห็นดาวเขาก็ชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าเรียบตึงขึ้นมาทันที

"อ้าว น้องดาว... มาทำไร?" ต้นถามเสียงห้วน วางแก้วน้ำลงบนโต๊ะ

"ดาวมาทานข้าวค่ะ... แล้วก็..." ดาวบิดตัวเล็กน้อยด้วยความเขินอาย "ดาวเอาชีทสรุป Case Study ที่พี่ต้นเคยบอกว่าสนใจมาให้ค่ะ เผื่อพี่ต้นจะได้ใช้ทำโปรเจกต์"

ดาวยื่นปึกเอกสารสีสันสดใสให้ต้น ฝ้ายมองการกระทำนั้นด้วยหางตา มือที่กำโทรศัพท์แน่นจนข้อนิ้วขาว

Case Study บ้านพ่องมึงสิ... อ่อยชัดๆ!

ฝ้ายรู้สึกถึงไฟริษยาที่เริ่มก่อตัวในอก แต่ต้องเก็บอาการไว้ เธอแกล้งทำเป็นดูดน้ำเสียงดัง

จ๊วบบบบบ!

เสียงดูดน้ำจนหมดแก้วดังลั่นขัดจังหวะโรแมนติก ดาวหันมามองฝ้ายด้วยสายตาไม่พอใจเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับไปหาต้น

"ขอบคุณครับ... แต่ผมมีข้อมูลครบแล้ว" ต้นตอบปฏิเสธนิ่มๆ ไม่ได้รับเอกสารนั้น "น้องดาวเก็บไว้เถอะครับ"

"แต่ดาวตั้งใจทำมาให้เลยนะคะ... รับไว้หน่อยเถอะค่ะ ถือว่าเป็นน้ำใจจากน้องรหัสคณะข้างๆ" ดาวเริ่มใช้ไม้ตาย ดึงแขนเสื้อต้นเบาๆ

"เฮ้ย! น้องดาว!" ฝ้ายโพล่งขึ้นมาเสียงดัง "ระวังนะเว้ย เสื้อตัวนั้นไอ้ต้นมันหวง ซักยาก เดี๋ยวเปื้อนแป้งพัฟ"

ดาวหน้าตึงขึ้นมาทันที "เสื้อช็อปมันก็เปื้อนง่ายอยู่แล้วนี่คะพี่ฝ้าย ดาวแค่จับนิดเดียวเอง ไม่ได้มือเปื้อนโคลนมาสักหน่อย"

บรรยากาศเริ่มมาคุ อธิกับบุ๊กมองหน้ากันเลิ่กลั่ก สัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตระหว่างสองสาว

"พอดีผม..." ต้นกำลังจะพูดตัดบท แต่สายตาเหลือบไปเห็นรอยแดงที่คอเสื้อฝ้ายที่โผล่ออกมาเพราะเจ้าตัวขยับตัวแรง เขาจึงเปลี่ยนเรื่องกะทันหัน

"ไปกินข้าวกันเถอะ กูหิว" ต้นพูดพลางดึงแขนฝ้ายให้ลุกขึ้น (ลืมไปว่าฝ้ายเจ็บขา)

"โอ๊ย!" ฝ้ายร้องลั่น เซถลาไปชนอกต้น

"อุ๊ย! พี่ฝ้ายเป็นอะไรมากไหมคะ? เดินไม่ไหวเหรอ?" ดาวถามด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเป็นห่วง (แต่แววตาเยาะเย้ย) "ให้ดาวช่วยพยุงไหมคะ? พี่ต้นจะได้ไม่ต้องลำบาก"

คำว่า 'ลำบาก' เหมือนน้ำมันราดบนกองไฟ

ต้นโอบเอวฝ้ายไว้แน่น ดึงเข้ามาแนบตัว หันไปมองดาวด้วยสายตาที่จริงจังและเย็นชาจนดาวหน้าซีด

"ไม่ลำบากครับ..." ต้นพูดชัดถ้อยชัดคำ "เพื่อนผม... ผมดูแลเองได้ มือคนอื่นไม่คุ้น... กลัวมันจะกัดเอา"

พูดจบ ต้นก็พยุง (กึ่งอุ้ม) ฝ้ายเดินออกจากวงล้อมไปทันที ทิ้งให้ดาวยืนกำเอกสารแน่นด้วยความเจ็บใจ และอธิที่เกาหัวด้วยความงง

"กัดเหรอวะ? ไอ้ฝ้ายมันฉีดวัคซีนพิษสุนัขบ้ายังวะมึง?" อธิหันไปถามบุ๊ก

บุ๊กส่ายหัว ยิ้มมุมปาก "กูว่าหมาตัวผู้มากกว่าที่ดุ... หวงก้างชิบหาย"

...

13:00 น. ห้องสโมสรนักศึกษา (ห้องเฮดว้าก)

ต้นพาฝ้ายเข้ามาหลบภัยในห้องสโมฯ ที่ตอนนี้ไม่มีใครอยู่ เขาพาเธอไปนั่งที่โซฟาตัวยาว เปิดแอร์ให้เย็นฉ่ำ

"เจ็บมากไหม? กูขอโทษ ลืมตัวไปหน่อย" ต้นนั่งลงข้างๆ ยกขาฝ้ายขึ้นมาพาดบนตักแล้วเริ่มนวดเบาๆ

"เจ็บใจมากกว่าเจ็บขา!" ฝ้ายกระแทกเสียง หน้ามุ่ย "ยัยดาวนั่นมันร้ายนะมึง ดูสายตามันดิ จ้องจะงาบมึงให้ได้เลย"

"แล้วมึงยอมให้งาบไหมล่ะ?" ต้นถามยิ้มๆ

"ฝันไปเถอะ! กูจะกัดหูขาดเลยคอยดู!" ฝ้ายทำท่าขู่ฟ่อๆ "มึงก็เหมือนกัน ห้ามไปรับของอะไรจากมันอีกนะ ห้ามยิ้มให้มันด้วย!"

"หึงโหดจังวะเมียกู" ต้นบีบจมูกเธออย่างหมั่นเขี้ยว "กูไม่สนใครหรอกน่า... ในสายตากูมีแต่ม้าดีดกะโหลกแถวนี้แหละ"

"พูดดี..." ฝ้ายเริ่มยิ้มออก "เออ... แล้วเมื่อกี้มึงเห็นไหม หน้าไอ้ธิตอนมึงบอกว่า 'กลัวมันกัด' ฮ่าๆๆๆ หน้าแม่งโคตรเหวอ"

"ช่างหัวไอ้ธิมันเถอะ... ตอนนี้กูสนแค่มึง"

ต้นขยับตัวเข้าไปใกล้ โน้มหน้าลงมาหาฝ้ายช้าๆ สายตาคมจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่กำลังเจื้อยแจ้ว

"จะทำไร?" ฝ้ายถามเสียงแผ่ว แต่ไม่ถอยหนี

"เติมพลัง..."

ต้นประทับริมฝีปากลงบนปากเธออย่างนุ่มนวล เป็นจูบที่อ่อนหวานและปลอบประโลม ฝ้ายหลับตาพริ้ม เผยอปากรับสัมผัสจากเขา แขนเรียวโอบรอบคอแกร่ง รั้งให้เขาลงมาแนบชิดยิ่งขึ้น

บรรยากาศในห้องสโมฯ เงียบสงบ มีเพียงเสียงแอร์และเสียงหัวใจที่เต้นประสานกัน

ปัง!!!

จู่ๆ ประตูห้องก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรง!

"เฮ้ยพวกมึง! อาจารย์เรียก...!!!"

เสียงตะโกนของ อธิ ขาดห้วงไปทันทีเมื่อเห็นภาพตรงหน้า

ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย... สัญชาตญาณเฮดว้ากของต้นทำงานเร็วกว่าแสง เขาผละออกจากปากฝ้าย แล้วเปลี่ยนท่าเป็น "ล็อคคอ" ฝ้ายไว้ในวงแขนแน่น เหมือนกำลังรัดคอเพื่อนเล่นๆ (แต่รุนแรง)

"โอ๊ย! ไอ้ต้น! ปล่อยกู! หายใจไม่ออก!" ฝ้ายที่ตั้งสติได้ทันควัน (แม้จะเกือบสำลัก) รีบดิ้นพราดๆ ตบแขนต้นรัวๆ "มึงจะฆ่ากูเหรอ!"

อธิยืนอ้าปากค้างอยู่ที่หน้าประตู มองเพื่อนสองคนที่กำลัง "ตีกัน" อยู่บนโซฟาด้วยความงุนงง

"อ้าว... พวกมึง... ตีกันเหรอ?"

"เออดิ!" ต้นหันมาตะคอก หน้าแดงก่ำ (ไม่ใช่เพราะโกรธ แต่เพราะอารมณ์ค้างและเขิน) "มันกวนตีนกู! กูเลยสั่งสอนมันหน่อย!"

"ใช่! ไอ้ต้นมันบ้าอำนาจ! กูแค่บอกว่ายัยดาวสวยกว่ากู มันก็โกรธมาล็อคคอกูเนี่ย!" ฝ้ายเสริมบทละครน้ำเน่าเข้าไปอีก

"อ๋ออออ..." อธิถอนหายใจโล่งอก (หรือแกล้งเชื่อ?) "นึกว่าพวกมึงกำลังจู๋จี๋กันซะอีก ตกใจหมด"

"จู๋จี๋พ่อง! กับอีทอมเนี่ยนะ!" ต้นปล่อยแขนออกจากคอฝ้าย ผลักหัวเธอเบาๆ "มึงมีไร อาจารย์เรียกทำไม?"

"เออ อาจารย์สมศักดิ์เรียกประชุมด่วนเรื่องงานประกวดดาวเดือนอาทิตย์หน้า ให้พวกเราไปช่วยดูคิวการแสดงหน่อย"

"เออ เดี๋ยวตามไป" ต้นโบกมือไล่

"เร็วๆ นะมึง อย่ามัวแต่ 'สั่งสอน' กันเพลินล่ะ" อธิทิ้งท้ายด้วยสายตาแพรวพราว ก่อนจะปิดประตูเดินออกไป

ทันทีที่ประตูปิดลง ทั้งต้นและฝ้ายก็ทิ้งตัวลงบนโซฟาพร้อมกัน ถอนหายใจเฮือกใหญ่จนตัวโยน

"เกือบตาย..." ฝ้ายเอามือทาบอก "หัวใจกูจะวาย... ถ้ามันเข้ามาเร็วกว่านี้วิเดียว เห็นฉากดูดปากแน่ๆ"

"ไอ้เชี่ยธิ... แม่งชอบมาผิดจังหวะตลอด" ต้นสบถอย่างหัวเสีย ลูบหน้าตัวเองแรงๆ เพื่อเรียกสติ "ขัดจังหวะกูตลอด มึงคอยดูนะ สักวันกูจะจูบโชว์แม่งเลย"

"บ้า! ประสาท!" ฝ้ายหน้าแดง "ไปหาอาจารย์เหอะ เดี๋ยวโดนด่า"

"เดี๋ยวก่อน..."

ต้นดึงมือฝ้ายไว้ รั้งให้เธอกลับมานั่งตักเขาอีกครั้ง

"เมื่อกี้... ยังเติมพลังไม่เสร็จเลย"

"พอแล้ว! เดี๋ยวใครเข้ามาอีก!"

"แป๊บเดียว... นะครับ"

ต้นส่งสายตาอ้อนวอน (สายตาลูกหมาในร่างเสือ) ซึ่งเป็นจุดอ่อนที่ฝ้ายแพ้ทางที่สุด เธอถอนหายใจ ยิ้มเขินๆ แล้วยื่นหน้าเข้าไปจุ๊บที่แก้มเขาเร็วๆ หนึ่งที

จุ๊บ!

"แค่นี้พอ! ไปทำงานได้แล้วไอ้เฮดว้ากขี้อ้อน!"

ฝ้ายรีบลุกขึ้นวิ่งหนีออกจากห้องไป (แม้จะยังเจ็บก้นอยู่ก็ตาม) ทิ้งให้ต้นนั่งยิ้มกว้างอยู่คนเดียว พลางเอามือลูบแก้มข้างที่โดนขโมยหอม

มีความสุขชิบหาย... การมีเมียนี่มันดีอย่างนี้นี่เอง

...

เย็นวันนั้น ณ คอนโดมิเนียม