แม่ลูกหนึ่ง คนสวยอยากจะร้องกรี๊ด....

1238 Words

“แม่ก๊าบบบบบบ......” เสียงของเด็กชายที่ไหนกันนะ คนสวยกำลังนอนอยู่บนพื้นหญ้าเขียวขจี ท้องฟ้าแสนสดใส เมฆสีขาว แสงแดดสีขาว ลมพัดอ่อน ๆ นำพากลิ่นอายของดอกไม้ยามใบไม้ผลิเช่นนี้ โจวหมิงเยว่เพิ่งได้เข้าใจความสงบอย่างแท้จริง ไม่คิดเลยว่าชายที่เคยรักผู้นั้นจะทรยศความรักที่เคยรักกันมาหลายปี ไม่รู้ว่าเขาอยู่แห่งหนใดกันนะ...... โจวหมิงเยว่อย่างไรก็คือโจวหมิงเยว่แม้จะถูกเขาหักหลังกับความรักที่เจอมา ในใจก็ยังนึกเป็นห่วงเขาอยู่ได้อีก ความรักทำให้คนตาบอดเป็นดั่งเช่นนั้น เอาล่ะ..... พอแล้ว.....ไม่ขอเจออีก หัวใจของโจวหมิงเยว่ร่ำร้องว่าพอแล้ว กับความรักเช่นนั้น สิ่งที่วาดฝันเอาไว้ล่มไม่เป็นท่า ครอบครัวที่แสนอบอุ่น งานแต่งงานที่มีคนอิจฉา ล้วนเป็นสิ่งหลอกลวงทั้งนั้น ตอนนี้เธอนั้นตายไปแล้ว ไยปรโลกถึงไม่เปิดรับเธอกันเล่า พื้นที่อันสุขสงบแห่งนี้คือสิ่งใด แล้วแก้วเสียงอันสดใสไพเราะนั้นคือสิ่งใดกัน.... โจวหมิงเยว่ได้แต่สงสัย..... โจวหมิงเยว่เดินตามเสียงนั้นไป....เสียงเด็กน้อยช่างบริสุทธิ์ พาใจดวงน้อยที่เคยแห้งเหี่ยวเพราะความรักใจชื้นขึ้นมา แสงสว่างวาบส่องสว่างเสียจนโจวหมิงเยว่ต้องยกแขนขึ้นปิดบังดวงตาเอาไว้ ร่างกายของเธอถูกดูดอย่างแรงชวนให้อาเจียนออกมา รู้ตัวอีกทีร่างกายของเธอนั้นถูกเขย่าด้วยมืออุ่น ๆ เล็กกระจ้อย ความรู้สึกแรกสำหรับดาราสาวเธอนั้นยังไม่ตายอย่างนั้นหรือ กำลังมีชีวิตอยู่ถ้าลืมตาขึ้นมาเจอซูเมี่ยน เธอจะขอเลิกกับเขา ไม่ว่าเขาจะบอกเธอด้วยเหตุผลใดก็ตาม ไม่เอาแล้ว ความรักปลอมเปลือกจากซูเมี่ยน ไอ้ผู้ชายหลอกลวง แพขนตางอนค่อย ๆ ยกขึ้นพยายามลืมตามองความสว่างอันแสนไม่คุ้นตาเสียเลย โจวหมิงเยว่ไม่ได้โง่เขลาขนาดไม่รู้ว่า ถ้าต้องตื่นขึ้นมาแล้ว ต้องตื่นมาเจอเพดานโรงพยาบาลสุดหรู “แม่......” “แม่.....ตื่นเร็ว...” โพลง! ดวงตากลมทั้งสองข้างลืมตาโพลง ก่อนจะลุกพรวดขึ้นมองรอบกายด้วยอากัปกิริยาตกใจ ที่นี่มันคือที่ไหน? โจวหมิงเยว่เหลียวมองเห็นเด็กชายตัวน้อยคาดเดาอายุไม่เกินสามขวบแน่ ๆ มองเธอตาแป๋ว “แม่....” ดาราสาวอ้าปากค้าง นี่มันเรื่องอะไรเนี่ย นี่มันกองละครไหนกัน ใครกลั่นแกล้งเธออย่างนั้นหรือ “แม่ ใครคือแม่หนู เด็กน้อย” โจวหมิงเยว่กะพริบตาถี่ ๆ มองเห็นหน้าตาน่ารักเกินคำบรรยาย เธอนั้นเป็นคนสวยและรักเด็กแค่ไหน ใคร ๆ ต่างก็รู้ ไม่ใช่เวลามาเอ็นดูเด็กน้อยนะโจวหมิงเยว่ หญิงสาวลุกพรวดแล้ววิ่งออกไปสำรวจรอบกายด้วยอาการตระหนก สถานที่โบราณและเก่ามาก...เธอนั้นจากมาจากสถานที่ที่เต็มไปด้วยความหรูหรา แล้วใครกันพาเธอมายังที่เก่าคร่ำครึมากขนาดนี้ บ้านไม้ทำยังกับย้อนมาจีนยุคโบราณอย่างไรอย่างนั้น ขณะเดียวกันที่หญิงสาวก้าวฉับ ๆ สำรวจรอบการ ลืมมองว่ามีเด็กน้อยที่พยายามเดินตามด้วยความเร็ว ขาน้อย ๆ ก้าวตามมารดาอย่างงงงวย “ที่ไหนเนี่ย..............” โจวหมิงเยว่กรีดร้องออกมากึ่งถามกับอากาศ หัวใจเต้นแรงรัว อ้าปากหอบหายใจ เวลานี้โจวหมิงเยว่ยืนกลางถนนรายล้อมไปด้วยคนที่ไม่คุ้นหน้า คนเหล่านั้นมองกลับมาด้วยมึนงง ความรู้สึกงงงวยไม่เท่ากับแขนน้อย ๆ ของเด็กชายกอดหมับเข้าที่ขาของหญิงสาวที่ใส่ชุดคอปกสั้นสีพื้น รองเท้าแสนเรียบง่ายไร้ส้นเข็มอย่างที่เคยใส่ “ซื่ออิน แกจะตะโกนทำไม” เสียงแหลมจนขนลุกซู่ทำให้โจวหมิงเยว่ขมวดคิ้วเหลียวหลังหันกลับไปมองยังหญิงในวัยราว ๆ ห้าสิบปีได้ ผมหงอกขาวขึ้นแซมกับผมดำ แววตาเพ่งมองโจวหมิงเยว่อย่างไม่พอใจนัก มิหนำซ้ำเด็กน้อยที่กำลังกอดขาของเธอเอาไว้เริ่มตัวสั่น โจวหมิงเยว่ขมวดคิ้วใครกันที่ชื่อว่า ซื่ออิน ก่อนหญิงชราจะเดินมาหาเธอและเด็กน้อยที่กำลังกอดขาเธอเอาไว้ “แก พาลูกของแกกลับเข้าไปในบ้านเลยนะ” เสียงเล็กแหลมไม่ได้ทำให้โจวหมิงเยว่ตกใจ เธอยังคงมองไปรอบ ๆ กายด้วยความวิตก และตกใจ ก่อนแรงดึงจากมือน้อย ๆ จะเรียกความสนใจให้เธอก้มลงไปมอง แววตาคู่นั้นแสนไร้เดียงสา จนโจวหมิงเยว่อุ้มเด็กชายขึ้นมาในอ้อมกอด ทว่าหญิงชราผู้นั้นกลับจ้องมองเธออย่างเขม็ง ทำราวกับว่าเธอนั้นไม่ทำสิ่งใดผิดแปลกไปจากสิ่งเดิม “ร้อยวันพันปี ฉันไม่เคยเห็นแกอุ้มลูก แล้ววันนี้นึกบ้าอะไร ไป ๆ เข้าไปในบ้าน นอกจากแกจะเป็นลูกสะใภ้ที่ไม่ได้เรื่องแล้ว สามีแกก็ไม่ดูแล ลูกแกอีก ไป ๆ เข้าไป ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนไปมากกว่านี้” โจวหมิงเยว่ได้แต่อุ้มเด็กน้อยเอาไว้ มองหญิงชราผู้นั้นด้วยใบหน้าที่ไม่ละความงุนงงไปได้ นี่มันเรื่องอะไรกัน โจวหมิงเยว่จำได้ว่าครั้งสุดท้ายก่อนเธอจะหลับไปคือ แฟนหนุ่มนอกใจเธอ แล้วเธอตื่นมาในจีนยุคโบราณ ราว ๆ ยุคแปดศูนย์อย่างนั้นหรือ “แม่...” เด็กน้อยเอ่ยขึ้น ใบหน้ากลมป้อมก้มลงซุกคอมารดาด้วยความรัก นานเท่าไหร่แล้วที่มารดาผู้งดงามไม่ได้อุ้มเขาเอาไว้เช่นนี้ “แม่ไม่ใจร้ายกับอี้ซวนแล้ว” ชื่อแทนตัวเองที่หลุดออกมาจากปากเล็กสีชมพูสด โจวหมิงเยว่ขมวดคิ้วด้วยความประหลาดใจ คงเป็นชื่อของเด็กน้อยในอ้อมกอดของเธออย่างนั้นหรือ ช่างเป็นชื่อที่ไพเราะยิ่งนัก “แม่ ห้องของเราอยู่นี่” เด็กน้อยชี้นิ้วกลมป้อมของตนเองไปยังห้องนอนที่เก่ารก ไม่เหมาะอย่างยิ่งที่จะเป็นห้องนอน แถมยังต่างจากห้องนอนอื่น ๆ ที่ดูสะอาดตา โจวหมิงเยว่ครุ่นคิดอย่างหนัก หรือว่า เธอตายจากโลกปัจจุบันแล้วมาเกิดใหม่ในยุคอดีต เหมือนกับซีรีส์ที่เธอเคยแสดงอย่างนั้นหรือ ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ชะตากรรมของโจวหมิงเยว่ช่างโหดร้ายนัก “พ่อของหนูไปไหน เอ้ย.... พ่อของซวนซวนไปไหนละ” โจวหมิงเยว่เอ่ยปากถามเมื่อวางเด็กน้อยบนเตียงเก่าขาด ๆ “พ่อเป็นทหาร แม่กับซวนซวนต้องอยู่กับอาม่า” ซวนซวนเอ่ยขึ้นแววตาของเด็กน้อยดูกังวลอย่างเห็นได้ชัดว่าไม่ชอบใจ ผู้เป็นอาม่า หรือ ย่าของตนเอง “นี่อย่าบอกนะ ว่าฉันตายแล้วเกิดใหม่จริง คนสวยจะบ้าตาย....กรี๊ด.....” เป็นโจวหมิงเยว่เองที่พอสมองประมวลผลทุกอย่างออกมาถึงกลับกรีดร้องออกมา ไม่คิดว่าตนเองจะย้อนกลับมาในยุคโบราณจริง ๆ สาวยุคปัจจุบันที่มีทุกอย่างครบครัน มาใช้ชีวิตท่ามกลางความลำบาก

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more