PERLA'S POV
The feeling is nostalgic. Sobrang overwhelming! Para akong nakalutang sa hangin. I never imagine na makakapag martsa ako kasama ang nanay at tatay ko. Sanay na sanay na akong si nanay palagi ang kasama. At hindi ako kailanman nagreklamo doon. It is more than enough for me to have a mother like her.
Hindi man perpekto, pero alam ko namang mahal na mahal niya kami. Iba lang iyong ways niya dahil hindi siya expressive sa nararamdaman eh. Magaling mag pretend ang nanay ko na to!
She deserves all the finest thing in this world! At pinapangako kong tutuparin ko lahat ng pangarap namin noon.
Nagmamartsa palang kami pero naiiyak na si nanay. I can almost imagine her reaction kapag nag awarding na. She have no idea sa mga awards na matatanggap ko ngayon.
Pagkatapos ng processio
