“Salamat po uli, Lola at Spencer,”
Hinatid pa talaga nila ako hanggang labas. Sabi ko kay Spencer kaya ko nang umalis mag-isa. Huwag na siyang mag abala dahil baka mahilo lang siya pag tumayo at gumalaw pero hindi siya nakinig.
Pati ang pagligpit at hugas ng pinagkainan namin siya pa rin ang kumilos. Tumulong lang ako sa kaniya. Sabi rin sa akin ni Lola ay hayaan lang si Spencer na kumilos kahit may sakit para masanay. Sa susunod kasi baka magkasakit ulit siya at wala nang magpunta, buti na ‘yong kaya na raw niyang alagaan ang kaniyang sarili.
“Hija, balik ka sana ulit dito, dalaw-dalawin mo itong Apo ko para hindi ma-homesick dito sa bago niyang apartment.”
“Oo naman po, dadalasan ko ang pagpunta rito.”
“Ikaw ang nagsabi niyan, ha? Aasahan ko ang pagpunta mo rito,” ani Spencer,
