Fırat, amcasının gözlerindeki o kırgın ifadeye bakarken boğazında bir düğüm hissetti. Zelal Ana’nın öğretileri zihninde dönüp duruyordu: “Acımayacaksın. Acıdığın an zayıflarsın. Zayıfladığın an ölürsün.” Ama karşısında duran adam, babasından sonra en çok saygı duyduğu, en çok sevdiği adamdı. Ve bu adam, oğlunun katilinin kardeşine merhamet ediyordu.
“Dapir...” dedi Fırat, bakışlarını kaçırarak. “Zelal Ana öyle uygun gördü. Hüküm verilene kadar...”
“Zelal Ana!” diye kesti Cemal, sesi acı bir gülüşle karışık çıktı. Bakışlarını yukarı, annesinin olduğu balkona çevirdi. Korkmuyordu artık. Kaybedecek neyi kalmıştı ki? Biricik oğlunu toprağa veren bir baba, kimden korkardı?
“O kadın... Benim anamdır, başımın tacıdır. Ama Fırat, onun yüreği taşa döneli çok oldu. Abim Cihan öldüğünde, o taş yü
