Akşam yemeği odaya geldi. Fırat, Dicle’nin aşağı inmesine izin vermemişti. Tepside kuzu tandır, pilav, çorba ve çeşit çeşit meyveler vardı.
Dicle, midesindeki bulantı yüzünden tepsiyi itti.
"Canım istemiyor," dedi yüzünü buruşturarak.
Fırat, tepsiyi tekrar önüne çekti. Çatalı ete batırıp Dicle’nin ağzına uzattı.
"Yiyeceksin," dedi. Bu bir rica değildi.
"Midem bulanıyor Fırat, yiyemiyorum."
Fırat çatalı tabağa sertçe bıraktı. Sesi tehlikeli bir tona büründü. "Bana bak Dicle. O çocuk beslenecek. Sen aç kalabilirsin, umurumda değil. Ama oğlum aç kalmayacak. Aç ağzını."
Dicle, adamın gözlerindeki o karanlık kararlılığı gördü. İtiraz etmenin bir faydası yoktu. Çaresizce ağzını açtı.
Fırat, onu kendi elleriyle beslemeye başladı. Bu bir şefkat gösterisi değildi; bir hayvanın yavrusunu b
