Günler, Şanlıurfa’nın kavurucu sıcağı altında eriyip geçerken, Dicle’nin konaktaki hayatı tuhaf bir rutine binmişti.
Gündüzleri kütüphanede tozlu kitapların arasında kendine yeni dünyalar kuruyor, akşamları ise Fırat’ın dünyasının tek hâkimi olduğu o yatak odasında, bedeniyle ödediği bedellerin karşılığını, yavaş yavaş kazandığı özgürlük alanlarıyla alıyordu.
Fırat, artık tarladan ve şirketten döner dönmez soluğu odada alıyordu. Dicle’ye olan açlığı dinmek bilmiyor, aksine her geçen gün, her dokunuşta daha da artıyordu.
Dicle’nin zihnine girmeyi başaramadığını hissettikçe, bedenine daha sert, daha tutkulu hükmediyordu.
Ama Dicle, o yatakta bile ipleri eline almayı öğrenmişti. Ne zaman inleyeceğini, ne zaman tırnaklarını Fırat’ın sırtına geçireceğini, ne zaman uysal bir kedi gibi koy
