O gece konak, sanki yaklaşan fırtınayı biliyormuşçasına derin bir sessizliğe gömülmüştü.
Dicle, yanan lambanın titrek ışığında beklerken, her bir duyusunun daha önce hiç olmadığı kadar keskinleştiğini hissediyordu.
Koridordan gelen o tanıdık, ağır adım seslerini duyduğunda kalbi göğüs kafesine bir balyoz gibi vurmaya başladı; ama bu kez korkudan değil, bir kumarbazın heyecanıyla.
Kapı açıldı. Fırat, beraberinde dışarının serinliğini ve o her zamanki baskın kokusunu getirerek içeri girdi.
Ceketini kapının yanındaki iskemleye bıraktı, bakışları doğrudan yatakta uzanan karısına odaklandı.
Gözlerinde, sabahki şefkati andıran o yumuşaklıktan eser yoktu; şimdi sadece aç ve karanlık bir arzunun gölgesi vardı.
"Hâlâ uyanıksın," dedi, sesi odanın sessizliğini bir bıçak gibi yırtarak.
"Se
