I was hurt and my body got heavy. Hindi ko maigalaw ang aking katawan at nahihirapan akong magmulat ng aking mga mata. Pero sinusubukan ko.
Nagising ako nang dahil sa pagkasilaw sa sikat ng araw mula sa labas. Kahit sa nanakit na katawan ay sinubukan kong bumangon.
It's killing me softly sa bawat pag galaw ay parang pinipisil ang lamang loob ko. Damn! Napapapikit ako sa sobrang pananakit noon.
When I open my sleepy and tired set of eyes I found my friend, Zia lying beside me. Siya siguro ang nagbantay sa akin nang wala akong malay. Parang may humaplos sa puso ko dahil doon. She's a true friend. Hindi niya ko pinabayaan at nagstay siya sa tabi ko sa oras na kailangan ko siya.
"Finally, you're awake." Anito nang maalipungatan at mapansing gising na ako. I smiled. Balak niya sanang yuma
