Bölünen uykumla sabahı zor etmiştim. Kalkıp giyindim. Beyaz askılı bir buluzu çiçekli kısa dar bir etekle eşledim. Üzerime toz pembe bir ceket giydim. Kolları kısaydı ama eteğimin etek boyu uzunluğundaydı. Ayakkabılarımı giymeden uzun uzun dövmeye baktım. Bir sorun yoktu, nasılsa benim olanı geri alacaktım. Bugün enerjim yerindeydi. Ayakkabılarımı giyim. Ağladığım için yine yüzüm ceset gibiydi. Koyu bir makyajın ardına sakladım hüznümü. El çantamı alıp kütüphaneden çıktım. Kahvaltı için ve girdiğim de boncuğum cıvıldayarak bacaklarıma dolandı. Biraz öpüşüp, gudıkladıktan sonra masaya oturduk. Ceyda çayları koyup karşıma oturdu. Onunla arkadaş kalmaya karar verdiğimde beri yüzü canlıydı. Babam da yerini aldı.
"Nil, iş nasıl gidiyor canım?"
"İyi babacığım." Başını salladı. Sessizce kahvalt
