Kapıyı yumruklamaya devam ediyordum. Hıçkırıklarım boğazımı yırtıyordu. "Nil, sakin ol" diyerek beni çekmeye çalışan Enes'ti. Kollarından kurtulmaya çalışıyordum ama izin vermiyordu.
"Selo orda" dediği an hareket etme yetimi kaybetmiş gibi donmuştum. Yavaşça ona döndüm.
"Ne" dedim umut ederek.
"Selo orda, korkma bir şey olmadan çıkacak." Ağlamam şiddetini yitirirken kolumdan tutup beni arabaya doğru yürüttü. Arkama bakarak yürüyordum. Enes arka kapıyı açıp beni bindirdi. Ardından direksiyona geçip arabayı çalıştırdı. Hareket ederken hala kapıya bakıyordum. Biz girdikçe kalbim o kapının eşiğinde kalmış gibi acı çekiyordu. Birini sevmek, aşık olmak demek bu muydu? İyi ki aşktan korkmuş, kendimi saklamıştım. Kalbimin sahibi olan Kağan'mış meğer. Onu sevdiğim için, kalbimi ona verdiğim için
