"Ve sonsuza dek mutlu yaşadılar.." Bir kitap daha aynı cümle ile bitti. Tek farkla, bu defa aşk denen şeyi tatmıştım. Yalnızlık en zoruydu gurbet denen şeyin. İki yıl bitti ve ben artık bir tercümandım. Kalbim orada kalmıştı. Cansız bir varlıktım buralarda. Kağan'sız. En zoru onu terk etmek oldu ya zaten. İçimi kıydı, canıma okudu ve beni enkaza çevirdi. Şimdi geri dönerken affediyorum onu. Çünkü onsuzluk diye bir şey vardı ve bunu uzaklarda daha çok hissettim. Unuturum sandım, belki göz görmeyince gönül katlanır sandım ama olmadı. Ona olan hislerim hergün katlanarak arttı. Özlemim burnumun direğini sızlatıyordu. Kalbimin atışı buralarda yavaş sanki, hiç atmıyormuş gibi sessiz.
Ona sıkıca sarılmama sadece bir kaç saat vardı. Onu canıma katmayı özlemiştim. Canım sevgilim, kim bilir ne hal
