PROLOGO:
283 Words
Alam kong mali ‘to. Alam kong bawal. Pero hindi ko maiwasang tumitig sa kanya.
Markus. Ang asawa ng kapatid ko. Ang taong hindi ko dapat na iniisip nang ganito.
Ngunit ngayong gabi… ibang usapan na ‘to. Ang bawat galaw niya, bawat tingin niya, parang humahaplos sa balat ko—kahit hindi niya ito hawak. At alam ko, kung bibitaw lang ako sa sarili kong pag-iisip, isang sandali lang… puwede na akong tuluyang malunod sa kanya.
“Isa lang ‘to,” bulong ko sa sarili. “Isang pagkakamali lang. Wala nang iba.”
Pero sa mga mata niya, ramdam ko… hindi lang ito pagkakamali. Para sa kanya, ako… ako ang gusto niya.
At sa gabing iyon, sa ilalim ng liwanag ng buwan at tahimik na bahay, nagsimula ang isang lihim na hindi ko alam kung hanggang saan ko kayang kontrolin.
Hindi ko alam kung paano nangyari. Isang sandali lang ng usap, at naramdaman ko na ang init ng kanyang kamay sa aking braso. Ang t***k ng puso ko, parang gusto nang sumabog sa dibdib ko.
“Alam mo ba kung gaano kita hinahanap?” malalim niyang bulong, at kahit pilit kong iwasan ang kanyang mata, parang kinukuha niya ang bawat paghinga ko.
Hindi ko kayang magsalita. Ang bibig ko, tuyot, at bawat nerve ending ko ay nag-aalab. Alam kong mali. Alam kong bawal. Pero sa gabing iyon, para bang lahat ng mundo ay naglaho, at tanging kami lang ang natira.
Isa siyang sandali ng kasalanan, pero para sa akin… para bang ang bawat halik, bawat titig, ay nagiging isang lihim na gusto kong mapanatili magpakailanman.
*** At dito nagsimula ang aming lihim na pagtatalik, Pagtatagpo na tanging kami lang ay nakakaalam.
- Writer
