Hamza'dan
Elinden tutarak konağın kapısından çıkardığım karım sessizce bana ayak uyduruyordu. Sibel'in onu savunduğu kadar bile kendini savunmaya uğraşmıyordu. Arabanın ön kısmına oturttuğum karımın eğilip kemerini bağlarken doğrulmadan dönüp baktım. Gözleri kucağına koyduğu elinde bakmadı bile benden tarafa. O kadar yakındım ki yüzüne karşıda bizi gören adamlar olmasa dayanam öperdim.
İçim içimi yemiyorda değildi ya Sibel yanlış anladıysa ama Sibel bilmediği şeyi asla söylemezdi. Çiçek'in güzel yüzünü izlemeyi bırakıp şoför koltuğuna geçtim. Ağam bizi yanlız komazdı ardımızdan bizi takip edenler vardır illakii.
Arabanın içindeki sessizlik canımı sıkarken benden korkuyormu sormak istiyor cesaret edemiyordum. Korkuyorum derse ne ederdim ben. Sesimi ayarlayıp konuşacaktım ki, naif yumşa
