ไม่รักได้ไหมหัวใจมันเจ็บ

ตอนที่2 ครั้งสุดท้ายมักไม่มีสัญญาณเตือน 1

ไม่รักได้ไหมหัวใจมันเจ็บ

ไม่รักได้ไหมหัวใจมันเจ็บ

ตอนที่2 ครั้งสุดท้ายมักไม่มีสัญญาณเตือน 1

“ให้เธอพักที่โรงแรมก่อนไม่ได้เหรอคะ”

นี่คือคำพูดที่ฟ้าอยากจะบอกกับเขา ทำไมมาตอนไหนก็ต้องออกไปตอนนั้นหรือยังไง หากว่าฉันไม่มีที่พักล่ะจะให้ฉันไปอยู่ที่ไหน แต่ก็ทำได้เพียงแค่คิดในใจเท่านั้นทั้งที่ความเป็นจริงนั้นได้แต่ตอบรับออกไปเพียงสั้นๆ

“ค่ะ ฉันเข้าใจคุณไปรับเธอเถอะค่ะฟ้าจะเก็บของแล้วไปจากที่นี่เอง เห็นไหมล่ะคะดีนะที่ฟ้าเริ่มเก็บไว้บ้างแล้ว”

กฤษณะเดินเข้ามากอดฟ้า

“ขอบคุณมากนะที่เข้าใจผมและทำตามข้อตกลงของเรา โอเคผมคงต้องไปก่อนนะเอาไว้พรุ่งนี้จะโทรหาดูแลตัวเองด้วยนะฟ้า”

เมื่อชายหนุ่มออกจากห้องไปก็เป็นอีกครั้งที่ฟ้าต้องร้องไห้คนเดียวอยู่เพียงลำพัง

หากจะย้อนไปเมื่อสองปีก่อนหน้านั้นล่ะก็ เขาและเธอบังเอิญมาเจอกันที่ผับแห่งหนึ่ง

กฤษณะเมามายเป็นอย่างมากและเอาแต่พูดพร่ำแต่เพียงว่าเขาถูกคนรักทิ้งไปอย่างไม่มีเยื่อใย

เช่นเดียวกับฟ้าเองก็เพิ่งถูกคนรักหักอกเช่นกันเพราะว่าในวันนั้นเป็นวันเกิดของฟ้า

และเจแฟนหนุ่มของเธอได้นัดเธอมาที่ผับฟ้าที่คิดว่าแฟนหนุ่มนัดเพื่อมาฉลองวันเกิดแต่ว่าความจริงมันไม่ใช่เขานัดให้เธอมาเพื่อมาบอกเลิกต่างหาก

สองคนที่ต่างเมามายเป็นอย่างมากสุดท้ายก็ตกเป็นของกันและกัน และต่างคนที่ยังไม่ลืมคนรักได้นั้นจึงได้ตกลงความสัมพันธ์กันนั่นก็คือ แค่คู่นอนเท่านั้น

จนเวลาล่วงเลยผ่านมานานถึงสองปีจวบจนมาถึงทุกวันนี้นั่นเอง ทุกๆ ปีในวันเกิดของฟ้าจึงเป็นวันฉลองครบรอบการรู้จักกันของทั้งสองคน

แต่ว่าเรื่องนี้ก็ยังเป็นความลับไม่มีใครรู้เรื่องของทั้งสองคน เพราะว่าชายหนุ่มไม่เคยพาเธอไปแนะนำให้ครอบครัวได้รู้จักเลย

ฟ้าใสทำงานรับราชการที่ศูนย์ราชการแห่งหนึ่งในเขตกรุงเทพ สังกัดเจ้าพนักงานทะเบียน แต่นั่นก็ยังคงไม่สำคัญเพราะว่ากฤษณะก็ไม่เคยรับรู้เลยว่าเธอทำงานอะไร รู้แค่เพียงว่ารับราชการเท่านั้น

ด้านชายหนุ่มนั้นเขาเป็นลูกชายเพียงคนเดียวของเจ้าของกิจการสินค้าการเกษตร ที่ส่งของออก ตปท. นับร้อยรายการ

แทบจะเรียกได้ว่าตลอดเวลาที่อยู่กินด้วยกันนั้นฟ้าแทบไม่ได้เสียค่าใช้จ่ายอะไรเลย เพราะว่าเขาเป็นคนจัดการทั้งนั้น และนั่นจึงทำให้ฟ้าพอมีเงินเก็บอยู่บ้าง

กระเป๋าเดินทางสองใบถูกลากมาวางที่หน้าโรงจอดรถก่อนที่ฟ้าจะยกขึ้นใส่ท้ายรถยนต์ของเธอ

ฟ้ามองไปในบ้านอีกครั้งเป็นครั้งสุดท้ายด้วยความเจ็บปวด เพราะอะไรนะเหรอ

เพราะว่าเธอรักษาข้อตกลงไม่ได้เพราะว่าเธอรักเขารักมาก ฟ้าขับรถด้วยใจที่แตกสลายมาที่คอนโดของเธอ

ก่อนที่จะเริ่มจัดข้าวของใส่ไว้ในตู้เสื้อผ้าอย่างช้าๆ

เสียงโทรศัพท์ของฟ้าดังขึ้น ฟ้าดีใจเพราะคิดว่าเขาคงโทรมาหา..แต่ว่าไม่ใช่

“อืม..ว่าไง” ฟ้าตอบรับให้กับคนที่โทรเข้ามานั่นก็คือเพื่อนของเธอนั่นเอง

“ฉันอกหัก”

เสียงที่ตอบรับมาดังอู้อี้เพราะว่าผ่านการร้องไห้อย่างหนักมาเลยทีเดียว และเธอกำลังร้องห่มร้องไห้เป็นอย่างมาก

“เห้ย.หน่อยแกเป็นอะไรไป ใจเย็นๆ ก่อนนะแกค่อยๆ พูดมีอะไรเกิออะไรขึ้น”

ฟ้ารีบถามเพื่อนด้วยความเป็นห่วงจนลืมเรื่องของตัวเองไปในทันที

“ฉันอกหักแก ฉันเลิกกับพี่บี้แล้วตอนนี้ ตอนนี้ฉันอยู่ที่ xx bar”

มือที่กำลังจับเสื้อผ้าอยู่นั้นหยุดชะงักทันทีก่อนที่จะหันไปหยิบกุญแจรถแล้วรีบออกไปหาเพิ่อน

ก่อนหน้านั้นเพียงครึ่งชั่วโมง กฤษณะมารับปลายดาวที่สนามบินแล้วนั้นสองคนคุยกันระหว่างทางที่จะกลับบ้าน

“ทำไมมาไม่บอกผมก่อนละดาว ผมตกใจแทบแย่ที่คุณมากระทันหันเกิดว่าผมไม่ว่างละจะทำยังไง”

“ไม่ค่ะ ดาวต้องมาโดยที่ไม่บอกคุณอ่ะถูกแล้ว จะได้รู้ว่าคุณน่ะซุกผู้หญิงเอาไว้ที่บ้านหรือเปล่ายังไงล่ะคะ”

ปลายดาวตอบพร้อมกับชะเง้อหน้าไปหอมแก้มชายหนุ่มที่ขับรถ

“เดินทางมาเหนื่อยๆ รีบกลับกันดีกว่าเน๊อะจะได้พักผ่อน”

กฤษณะหันมาบอกกับหญิงสาวที่นั่งข้างๆ

“เอ๊ะนั่น ร้านนั้นค่ะ” ปลายดาวชี้ไปที่ร้านอาหารกึ่งผับ xx bar “ตอนอยู่เมืองนอกเพื่อนดาวเคยบอกว่าร้านนี้อาหารอร่อยเพลงก็เพราะเราแวะทานอะไรก่อนไหมคะ แล้วค่อยกลับ”

ปลายดาวออดอ้อนชายหนุ่ม

กฤษณะพยักหน้าเบาๆ อย่างน้อยก็อาจจะช่วยพยุงเวลาที่ฟ้าต้องเก็บของอยู่ที่บ้านก็เป็นได้

และด้วยเหตุนี้ทำให้ชายหนุ่มยอมที่จะพาปลายดาวมาทานข้าวที่ร้านอาหารแห่งนี้เพื่อเป็นการฆ่าเวลา

เผื่อว่าฟ้าใสจะเก็บของช้า และแน่นอนเขาคงต้องถ่วงเวลาเอาไว้ให้ได้นานที่สุดเท่าที่จะนานได้

กฤษณะถอนหายใจออกมาเบาๆและหันไปยิ้มให้กับปลายดาวก่อนพยักหน้าให้กับเธอ

"ตกลงครับ ถ้าดาวอยากทานที่ไหนผมก็พร้อมที่จะพาคุณไปได้อยู่เสมอ"

..............................................

คอมเม้นต์มาคุยกันหน่อยนะคะ อยากคุยมากๆเลย ช่วยเป็นกำลังใจให้กับไรท์

หรือว่าจะติชมผมงานก็ได้นะคะ เป็นอีกเรื่องหนึ่งที่ตั้งใจมากๆเลยนะ