ตอนที่14 ถูกที่แต่ผิดคน
1007 Words
ไม่รักได้ไหมหัวใจมันเจ็บ
ไม่รักได้ไหมหัวใจมันเจ็บ
ตอนที่ 14 ถูกที่แต่ผิดคน
“ที่ผ่านมาดาวขอโทษนะคะที่รัก ดาวอยากให้คุณลืมอดีตที่ผ่านมาไม่ว่าจะเป็นเรื่องระหว่างดาวหรือว่าระหว่างใครก็ตาม ลืมมันไปให้หมดแล้วเรากลับมาเริ่มต้นกันใหม่ได้ไหมคะที่รัก..”
กฤษณะค่อยๆ ดึงมือตัวเองออกมา...” อาหารมาแล้วครับ” ชายหนุ่มรีบเปลี่ยนเรื่องคุยแล้วลงมือหั่นเนื้อที่วางตรงหน้าก่อนที่จะส่งเนื้อที่หั่นแล้วให้กับปลายดาว แล้วเอื้อมมือไปหยิบจานของปลายดาวมาไว้ที่หน้าตัวเอง
ตรงกันข้ามหากว่าเป็นฟ้าใสนั้นหญิงสาวจะเป็นคนหั่นให้เขาด้วยซ้ำ
“ขอบคุณค่ะที่รัก คุณน่ารักสำหรับดาวเสมอมาเลยนะคะเพราะแบบนี้ไงดาวถึงรัก และคิดได้ว่าดาวขาดคุณไม่ได้จริงๆ”
ปลายดาวพูดและยิ้มออกมาสายตาที่มองมาที่ชายหนุ่มนั้นหวานเยิ้ม
“รีบกินกันดีกว่านะดาวผมเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว” กฤษณะพูดจบก็ก้มหน้าก้มตากินโดยที่ไม่ปริปากพูดอะไรออกมาเลยสักคำ ปลายดาวได้แต่มองด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้เช่นกันกับสิ่งที่เกิดขึ้น
หลังจากที่ทั้งสองกินอิ่มแล้วเมื่อไปถึงที่บ้านกฤษณะเดินนำเข้าไปในบ้าน ปลายดาวที่ทนไม่ไหวกับความรู้สึกที่อึดอัดนี้จึงดึงมือของกฤษณะเอาไว้ ชายหนุ่มหันมามอง
“มีอะไรหรือเปล่าดาวนี่ก็ดึกมากแล้วนะ มีอะไรค่อยคุยพรุ่งนี้ได้ไหมผมบอกแล้วไงว่าผมเหนื่อย”
“ดาวแค่อยากถามคุณว่า คุณเป็นอะไรไปคะกฤษทำไมดูท่าทางของคุณดูเหมือนคนไม่มีความสุขเลยสักนิด การกลับมาของดาวทำให้คุณอึดอัดเหรอคะ ถ้าคุณอึดอัดดาวจะย้ายไปอยู่ข้างนอกเองค่ะ จะได้ไม่รบกวนคุณเพราะสองวันที่ผ่านมานี้คุณก็ทำกับดาว เหมือนว่าดาวไม่มีตัวตนเลยสักนิด”
ดาวพูดจบแล้วเดินเข้าห้องกฤษณะรีบเดินตามเข้าไปกอดเอาไว้จากทางด้านหลัง
“ไม่เอาน่าดาวผมไม่ได้คิดแบบนั้น”
ปลายดาวหันหน้ามาทำให้ทั้งสองคนตอนนี้ริมฝีปากแทบจะสัมผัสกันเลยทีเดียว
“งั้นพิสูจน์ให้ดาวเห็นสิคะว่าคุณไม่ได้คิดแบบนั้น”
หญิงสาวค่อยๆ แลบลิ้นมาเลียริมฝีปากบางเล็กน้อยก่อนที่จะค่อยๆ เขย่งเท้าเพื่อให้ความสูงจากริมฝีปากบางของเธอได้อยู่เท่าระดับเดียวกันของริมฝีปากของชายหนุ่ม
ก่อนที่จะค่อยๆ บรรจงประทับริมฝีปากไปที่ชายหนุ่ม สองมือค่อยเลื่อนขึ้นมาโอบกระชับต้นคอเอาไว้ พร้อมกับกระโดดแล้วเอาสองเท้าคีบไว้ที่เอวชายหนุ่ม กฤษณะเองก็รีบยกสองมือมาโอบอุ้มสะโพกที่เต่งตึงของหญิงสาวและกลมเด้งเข้ารูปเอาไว้ก่อนที่จะค่อยๆ เดินเข้าไปภายในห้องทั้งที่ทั้งสองคนนั้นกำลังจูบกันอย่างดูดดื่ม เร่าร้อนและโหยหากันมานาน สัมผัสที่คุ้นเคยที่ห่างหายกันมานานและตอนนี้ไฟรักกำลังเริ่มที่จะปะทุขึ้นมาอีกครั้ง
กฤษณะวางปลายดาวไว้ที่เตียงก่อนที่เขาจะขึ้นคร่อมร่างบางเอาไว้ใบหน้าที่ก้มมาซุกที่ซอกคอขาวนวลของเธอนั้นตอนนี้ชายหนุ่มดอมดมไปทั่ว แต่อยู่ๆ เขาต้องมาชะงักและหยุดนิ่งไปในทันที ปลายดาวลืมตาขึ้นมามอง
“เป็นอะไรไปคะที่รัก อย่าบอกนะคะว่าไม่มีถุงยางแต่ไม่ต้องห่วงดาวซื้อมาแล้วค่ะ”
ปลายดาวเอื้อมมือไปที่หัวเตียงก่อนที่จะหยิบถุงยางอนามัยออกมาให้กับชายหนุ่ม
“ดาวผมว่า มันยังไม่ใช่ตอนนี้”
กฤษณะพูดพร้อมกับดีดตัวลุกออกไปจากที่นอน แล้วเดินออกห้อง
“ไปไหนคะกฤษ นั่นคุณจะออกไปไหนคะ”
ปลายดาวร้องเรียกไม่ต่างจากผู้หญิงที่สามีไม่รักไม่สนใจ มันช่างน่าสมเพชนักกับสิ่งที่เธอเจออยู่ และผ่านไปสักพักเสียงรถของชายหนุ่มก็ดังขึ้นและเหมือนว่าเขาจะขับออกไปแล้ว
เมื่อไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนดีนั้นชายหนุ่มขับรถมุ่งหน้าไปที่คอนโดของฟ้า ทั้งที่รู้ว่ามันดึกขนาดนี้เขาก็ไม่กล้าที่จะไปรบกวนฟ้า จึงได้แต่ทำเหมือนที่เพื่อนบอกนั่นก็คือนั่งเฝ้าที่หน้าคอนโดทั้งที่ไม่รู้เลยว่าฟ้าจะไม่กลับมาที่นี่อีกแล้ว
ทำไมนะทั้งที่เขาโหยหาปลายดาวมาโดยตลอดแต่ทำไมในเมื่อเธอมาอยู่ตรงหน้าแล้วแท้ๆ ทำไมถึงไม่มีความรู้สึกอะไรเลย เพียงแค่ซุกหน้าไปที่ซอกคอแต่ไม่ใช่กลิ่นที่คุ้นเคยก็ทำให้เขา ถึงกับหยุดชะงักไปในทันที ทำไมกันนะ
กฤษณะได้แต่ฟุบหน้าอยู่บนพวงมาลัยเขานั่งมองดูนาฬิกาครั้งแล้วครั้งเล่า ทำไมเวลามันช่างผ่านไปเชื่องช้าเช่นนี้นะมันยิ่งกว่าเวลาที่ก้าวข้ามผ่านระหว่างความเป็นกับความตายเสียจริง
ผ่านไปหลายชั่วโมงกระทั้งเช้า จนเวลาล่วงเลยมาเป็นสายเมื่อไม่เห็นฟ้าออกมาเขาจึงเดินขึ้นไปด้านบนคอนโดพอไปถึงหน้าห้องก็พบว่าแม่บ้านกำลังเดินออกมาจากห้องของฟ้ากฤษณะรีบเดินเข้าไปหา
“ป้าครับขอโทษนะครับ ไม่ทราบว่าเจ้าของห้องนี้ไปไหนเหรอครับมาทีไรไม่เห็นอยู่”
“อ่อ หนูฟ้านะเหรอคะตอนนี้เธอย้ายออกไปแล้วค่ะและประกาศขายห้อง ไปแล้วด้วย”
“อะไรนะครับประกาศขายไปแล้วเหรอครับ”
.......................
- Writer
