ตอนที่5 บุกรุก
1105 Words
ไม่รักได้ไหมหัวใจมันเจ็บ
ไม่รักได้ไหมหัวใจมันเจ็บ
ตอนที่5 บุกรุก
"ไม่สิเราควรอาบน้ำรอกฤษดีกว่า"
ปลายดาวรีบลุกขึ้นมาตากเตียงนอน ทันใดนั้นเท้าเธอเหมือนไปเหยียบโดนอะไรบางอย่าง
สายตาก้มมองไปที่บนพื้นห้อง "อ๋อทิชชู่นั่นเองทำไมทิ้งไม่ลงถังนะ" หญิงสาวก้มลงไปเก็บขึ้นมาแต่ว่า...
ปลายดาวหยิบขึ้นมาพร้อมกับคลี่กระดาษนั้นออกมาดูสองมือตอนนี้สั่นระริกหญิงสาวเม้มปากเป็นเส้นตรงก่อนที่จะปล่อยให้น้ำตามันไหลออกมา
“อะไรกันไหนบอกว่าไม่มีใครยังไงล่ะแล้วนี่มันเรื่องบ้าอะไรกันอีกเนี่ย”
ปลายดาวรีบเดินตรงไปที่ถังขยะที่อยู่ภายในห้อง หญิงสาวเทขยะทั้งหมดออกมาซึ่งมันไม่ได้สกปรกอะไรสักเท่าไหร่และพอเทออกมานั้นก็พบว่ามันมีที่กล่องตรวจครรภ์ ปลายดาวขยำกล่องนั้นจนเละคามือก่อนที่จะรีบวิ่งออกไปที่หน้าบ้านอย่างเร็วแล้วมุ่งตรงไปที่ถุงดำที่ใส่ขยะที่อยู่บริเวณหน้าบ้าน
เธอลากมันมาในที่สว่างแล้วแกะเชือกที่มัดตรงปากถุงออกมา ก่อนที่จะเทของในถุงทั้งหมดออกมา
เมื่อเทออกมาแล้วนั้นปรากฎว่ามันคือของใช้บางส่วนของผู้หญิง ไม่ว่าจะเป็นแก้วน้ำ จานชาม ผ้าขนหนูแม้กระทั่งหมอน ผ้าเช็ดตัว และอื่นๆ อีกมากมาย
ปลายดาวถอนหายใจออกมาเบาๆ เธอไม่ได้โง่
เธอรู้ดีว่าตลอดสองปีที่ผ่านมากฤษณะต้องมีคนอื่นอยู่แล้วแต่ว่านี่มันหมายความว่าอะไรกันล่ะ
อะไรกันทำไม ผู้หญิงคนนั้นท้องเหรอ แล้วมันเป็นใคร และทำไมกฤษณะถึงต้องมาคืนดีกับเรา
หรือว่าเขาซ่อนผู้หญิงคนนั้นไว้ที่อื่น
ปลายดาวรีบเก็บของทั้งหมดใส่ถุงทันที แต่สายตาก็ไปสะดุดกับรูปถ่ายรูปหนึ่งแต่ว่ามันมีแค่เพียงกฤษณะเท่านั้นเพราะอีกครึ่งหนึ่งเหมือนกับว่ามันถูกฉีกออกไปแล้ว
“ใครกันนะ มันเป็นใครกันแน่ผู้หญิงคนนั้นมันเป็นใครกัน”
ปลายดาวได้แต่คิดอยู่อย่างนั้น
ทางด้านกลุ่มเพื่อนของฟ้าใสนั้นเมื่อมาส่งฟ้าใสที่คอนโดต่างนั่งคุยกันสักพัก หน่อยเอ่ยถามออกมา
“แกอยู่คนเดียวได้เหรอวะ ให้พวกเราค้างที่นี่ไหมแก แล้วไอ้บ้านั่นมันจะมาหาแกไหมวะ เอาไงดีพวกเรา”
“ไม่ต้อง ไม่ต้อง ป่านนี้เขาคงอยู่กับแฟนเขาแหละแกใครเขาจะมาหาคู่นอนอย่างฉันล่ะ ว่ามั้ย”
“แต่ฟ้าถ้าฉันพูดอะไรออกมาแกอย่าโกรธฉันนะ”
แขกออกตัวก่อนเพราะไม่รู้ว่าสิ่งที่ตัวเองจะพูดต่อจากนี้นั้นจะทำร้ายจิตใจเพื่อนหรือเปล่า
“พูดมาเถอะแก” ฟ้าบอกเพื่อน
“เออ ฉันว่าถ้าไม่เลวจริงทำไม่ได้นะ ดีแล้วที่แกเลิกอะไรวะสองปีไม่มีความหมายเลยเหรอ
ฟังที่แกเล่าไม่ว่าจะเป็นข้าวของ ทุกสิ่งทุกอย่างของนาง แสดงว่าเขาคงรักนางมากสินะ”
แขกพูดออกมาด้วยความโมโหเป็นอย่างมาก
“เอาล่ะๆ พี่ว่าพวกเราแยกย้ายกันกลับก่อนดีกว่าไหมให้ฟ้าได้พักผ่อนก่อนพรุ่งนี้ค่อยว่ากันว่าจะเอายังไงดี ปล่อยให้ฟ้าได้คิดทบทวนอะไรก่อนก็แล้วกันอย่างที่ฟ้าบอกว่าวันนี้ไอ้หมอนั่นคงไม่มาที่นี่หรอก”
พี่เด่นที่เป็นผู้ใหญ่ที่สุดออกความคิดเห็น เมื่อตกลงกันได้แล้วนั้นทุกคนต่างพากันกลับไปแต่ว่าเวลาผ่านไปได้ไม่นานเสียงกริ่งหน้าห้องก็ดังขึ้นมาฟ้ารีบออกไปเปิดประตูเพราะคิดว่าเพื่อนลืมอะไรทิ้งไว้ แต่พอเปิดประตูออกมาถึงกับตกใจเป็นอย่างมาก
“พี่กฤษณะ พี่ ทำไมมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะเกิดอะไรขึ้น”
ฟ้าถามออกมาด้วยความตกใจ แต่ว่าชายหนุ่มไม่ตอบเดินแทรกตัวเข้ามาภายในห้องแล้วนั่งลงก่อนที่จะถอนหายใจออกมา
“ที่ร้านอาหาร”
เขาพูดออกมาแค่นั้นแล้วเงียบ
“ทำไมคะร้านอาหาร ฟ้าแค่ไปหาเพื่อน เพื่อนฟ้าเลิกกับแฟน”
“เรื่องนั้นไม่ได้สนใจหรอกว่าใครจะเลิกกับใคร แต่ไอ้ผู้ชายคนนั้นมันเป็นใครทำไมต้องให้มันถูกเนื้อต้องตัวด้วยแล้วโทรศัพท์ทำไมไม่ตอบที่พี่ส่งข้อความหา”
“พี่กฤษณะคะ พี่เป็นคนบอกเองว่าสถานะของเราแค่คู่นอนกัน ตลอดเวลาฟ้าไม่เคยคิดแบบนั้นฟ้ารักพี่ รักพี่มาตลอดพอมาวันนี้ วันที่คนรักของพี่กลับมาพี่ให้ฟ้าออกไปจากบ้านพี่เคยคิดไหมคะว่าถ้าฟ้าไม่มีคอนโดฟ้าจะไปนอนที่ไหน ตลอดเวลาที่อยู่กับพี่ฟ้าแทบไม่ได้เจอกับเพื่อนฟ้าทุ่มเทเวลาทีมีให้พี่ตลอด วันนี้พอหมดความสัมพันธ์ฟ้ามีสิทธิ์ที่จะไปไหนไปทำอะไรก็ได้ พี่ต่างหากที่ไม่มีสิทธิ์ที่จะมาถามฟ้าว่าจะไปไหนทำอะไรกับใคร วินาทีที่พี่บอกว่าคนรักของพี่กลับมา นั่นเท่ากับว่าความสัมพันธ์ของเราสองคนมันได้จบลงไปแล้วค่ะ เพราะว่าฟ้าไม่อยากถูกคนตราหน้าว่าแย่งสามีคนอื่น เพราะฉะนั้นพี่กลับไปหาคนรักของพี่ได้แล้วค่ะ ไม่ต้องกังวลฟ้าจะไม่ไปที่นั่นและคนของพี่ไม่มีทางที่จะได้รู้หรอกค่ะเรื่องราวระหว่างเรา”
“แต่ยังไงซะฟ้าก็ขึ้นชื่อว่าเป็นเมียพี่คนหนึ่งนะอย่างน้อยพี่ก็ต้องรับผิดชอบดูแลเรื่องต่างๆ ให้ฟ้าเหมือนที่ผ่านมาสิ”
“เมื่อก่อนใช่ค่ะ แต่ว่าตอนนี้ไม่ใช่ค่ะ ตอนนี้หากว่าฟ้ายังยุ่งกับพี่ฟ้าจะกลายเป็นมือที่สาม ไม่สิอาจจะเป็นผู้หญิงของพี่ก็ได้ที่จะกลายเป็นมือที่สาม กลับไปเถอะคะ”
ฟ้าถึงกับเอ่ยปากไล่ชายชายหนุ่มทันที กฤษณะลุกขึ้นเดินมาหาฟ้าพร้อมกับดึงเธอมากอดเอาไว้ ก่อนที่ใบหน้าจะซุกไซร์ไปที่ซอกคอขาวของฟ้า
“ปล่อยค่ะอย่าทำแบบนี้ไม่อย่างนั้นฟ้าจะแจ้งความข้อหาบุกรุก”
ฟ้าบอกกับชายหนุ่ม เขาชะงักไปชั่วขณะ...
- Writer
