ตอนที่ 8 เริ่มการติดตาม
1007 Words
ไม่รักได้ไหมหัวใจมันเจ็บ
ไม่รักได้ไหมหัวใจมันเจ็บ
ตอนที่ 8 เริ่มการติดตาม
กลุ่มเพื่อนต่างมารวมตัวที่ห้องของหน่อย เมื่อนั่งพูดคุยกันเรียบร้อยแล้วนั้นทุกคนจึงได้บทสรุปที่ว่าควรจะหาเป็นบ้านเผื่อว่าหลานที่ออกมาจะได้มีพื้นที่กว้างขวางสำหรับหลานที่จะออกมาภายในอนาคตคอันใกล้ที่จะถึงนี้
“เอาล่ะพี่ว่าก่อนอื่นเราไปหาอะไรกินกันก่อน แล้วค่อยไปซื้อโทรศัพท์ใหม่ แล้วค่อยไปหาบ้านว่าแต่ฟ้าอยากได้ย่านไหนล่ะ ระหว่างที่นั่งในรถจะได้หาข้อมูล เราจะได้มีเวลาที่จะหาได้หลายๆ ที่ยังไงล่ะ”
เด่นหันมาบอกกับทุกคนรวมถึงถามรายละเอียดกับฟ้า
“ที่ไหนก็ได้ค่ะไม่ได้สำคัญอะไรเพราะว่ายังไงซะเขาก็ไมมีทางหาฟ้าเจอหรอกเผลอๆ ไม่ได้หาด้วยซ้ำ”
“ฟ้าแกรักเขามากไหมวะ”
แขกหันมาถามฟ้าทำเอาทั้งเด่นและหน่อยถึงกับถลึงตาใส่แขกทันที แต่ว่าแขกก็ไม่สะทกสะท้านอะไร
“ไม่ใช่อะไรหรอกนะฉันไม่ได้ต้องการที่จะซ้ำเติมแก แต่ว่าแค่อยากจะบอกกับแกว่าหากรักมากก็เจ็บมาก แต่ว่าแกต้องผ่านมันไปให้ได้เพราะว่าแกยังมีพวกเราอยู่ข้างๆ และแกอย่าเอาอดีตที่ผ่านมาระหว่างแกกับไอ้บ้านั่นมาเป็นบรรทัดฐานแล้วมาบั่นทอนชีวิตแกนะโว๊ย
มันอาจจะยากแต่ว่ายังงไงซะก็ต้องตัดให้ได้ จากนี้ขอให้แกเข็มแข็งให้มากกว่านี้อย่างน้อยก็เพื่อลูกของแก”
“โหเล่นเอาซะซึ้งเลย ขอบใจนะแกฉันจะผ่านมันไปให้ได้และไม่เก็บเอามาใส่ใจอย่างแน่นอนไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตามฉันต้องก้าวข้ามผ่านมันไปได้แน่ๆ เพื่อลูกฉันสัญญา”
เมื่อตกลงกันได้แล้วทั้ง4จึงออกเดินทางตามที่ได้วางแผนกันเอาไว้โดยจุดหมายอยู่ที่ร้านอาหารก่อนในตอนนี้เพราะว่าทุกคนต่างเริ่มหิวแล้วนั่นเอง
เช้านี้ที่บ้านกฤษณะชายหนุ่มแต่งตัวออกจากบ้านเพื่อไปทำงานตามปกติโดยที่มีปลายดาวออกมาส่งที่รถ หญิงสาวยิ้มให้กับชายหนุ่ม
“เย็นนี้เจอกันนะคะ ดาวจะรอที่บ้านนะคะ”
“งั้นกลางวันผมจะมารับดาวออกไปกินข้าวดีไหมครับ”
“ไม่เป็นไรค่ะดาวอยากนอนปรับตัวให้มันชินกับเวลาที่นี่ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะดาวอยู่ได้ ไปทำงานเหอะคะ”
ปลายดาวยื่นหน้าไปหอมแก้มกฤษณะเมื่อชายหนุ่มขึ้นรถและขับออกไปแล้วนั้นปลายดาวเดินไปปิดบ้านก่อนที่เธอจะเดินไปที่หน้าหมู่บ้านเพื่อตรงไปที่ป้อมยามที่หน้าหมู่บ้าน เมื่อไปถึงที่หน้าป้อมยามนั้นปลายดาวถอนหายใจเพียงเล็กน้อยแล้วยกมือเคาะหน้าต่างที่เป็นกระจก ชายวัยกลางคนเปิดหน้าต่างออกมา
“สวัสดีครับติดต่อเรื่องอะไรดีหรับ แต่ว่าผมไม่เคยเห็นหน้าคุณผู้หญิงมาก่อนเลยนะครับ”
ชายคนเฝ้ายามถามด้วยความสุภาพเป็นอย่างมากเพราะถูกฝึกมาเป็นอย่างดี ปลายดาวเองหันมายิ้มทั้งยังก้มหัวเหมือนโค้งคำนับ
“คืองี้ค่ะฉันเพิ่งกลับมาจากเมืองนอก คุณเพิ่งมาทำงานใหม่เหรอคะฉันไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลย”
ปลายดาวเริ่มที่จะสานสัมพันธ์กับคนที่อยู่ตรงหน้า
“ครับผมเพิ่งมาทำงานที่นี่ได้2อาทิตย์ เองครับ ว่าแต่คุณคนสวยอยู่บ้านหลังไหนล่ะครับมีอะไรให้ผมช่วยหรือเปล่าครับ”
ชายคนนั้นถามด้วยความใจดี หวังว่าจะได้ช่วยลูกบ้านคนสวยทำงาน
“คืองี้ค่ะฉันอยู่บ้านเลขที่ 80 พอดีว่าเพิ่งกลับมาเมื่อคืนแต่ว่าฉันทำกระเป๋าเงินตก ไม่รู้ว่าที่ไหนเลยอยากจะขอมาดูกล้องวงจรที่หน้าบ้านหน่อยได้ไหมคะ”
ปลายดาวเริ่มเข้าแผนการของเธอทันที
“อืมแต่ว่าความจริงถ้าจะดูกล้องต้องไปติดต่อนิติบุคคลนะครับแต่ว่าเอาเถอะคุณเพิ่งกลับมาคงไม่มีเวลาไปหรอกครับอีกอย่างกว่าจะติดต่อได้ก็ปาไปเกือบทั้งวัน มาครับผมจะเปิดให้ดู ว่าแต่คุณเป็นอะไรกับคุณกฤษณะและภรรยาของเขาเหรอครับ”
ชายคนนั้นถามด้วยความเป็นกันเองแต่นั่นกลับทำให้ปลายดาวถึงกับควันออกหูเลยทีเดียว
“ไปดูกันเหอะค่ะ”
ปลายดาวถึงกับรีบเริ่งออกมา
เมื่อเปิดดูกล้องภาพหน้าบ้านที่ฟ้าเข้าบ้านในช่วงเย็นทั้งเดินเข้าไปภายในบ้าน เดินออกเอาขยะมาทิ้ง และภาพที่ฟ้าลากกระเป๋าออกมา ทุกอย่างมันชัดเจนมาก
“ซูมดูหน้าหน่อยได้ไหมคะ พอดีว่าพี่สาวฉันเขาต้องเดินทางไป ตปท. หลายเดือนฉันเองก็ลืมถ่ายูปพี่สาวเอาไว้คงคิดถึงกันแย่อีกอย่างเปลี่ยนโทรศัพท์ใหม่ด้วยนะเนี่ยทำไงดี “ถ่ายรูปเก็บเอาไว้สิครับ”
ชายหนุ่มออกความคิดเห็น ปลายดาวยิ้มก่อนที่จะหยิบโทรศัพท์ออกมาตามคำบอกกล่าวของชายคนนั้นแล้วรีบถ่ายรูปของฟ้าเอาไว้
“ขอบคุณมากนะคะ” ดาวพูดจบก็เดินออกไปทันทีโดยที่แทบจะไม่หันหลังมามองสักนิด
“อะไรของเขาวะเห็นว่ากระเป๋าหาย แล้วไม่เห็นดูกระเป๋าเลยเห็นสนใจแต่พี่ฟ้าคนเดียวนี่นา หมายความว่าไงกัน”
.......................................
อยากจะกระชากแม่ปลายดาวออกมาถลกหนังแล้วเอามาทอดยิ่งนักค่ะทำไมเป็นคนแบบนี้นะ
จะอยุ่กันแบบดีๆไม่ได้เลยหรือยังไง คนเขาก็อุตส่าห์หนีไปแบบเงียบๆแล้วเชียว
- Writer
