ตอนที่ 10 แล้วมันจะผ่านไป
1026 Words
ไม่รักได้ไหมหัวใจมันเจ็บ
ไม่รักได้ไหมหัวใจมันเจ็บ
ตอนที่ 10 แล้วมันจะผ่านไป
“ตกลงเอาหลังนี้ค่ะ”
ฟ้าหันมาบอกกับนายหน้าที่ขายบ้าน
“ได้ค่ะ พร้อมทำสัญญาเมื่อไหร่คะ”
“วันนี้ค่ะ ขอให้เสร็จภายในวันนี้เลยนะคะ พรุ่งนี้จะได้เข้าอยู่เลยทีเดียวได้ไหมคะ”
ฟ้าหันมาถามพนักงานขาย
“ได้เลยค่ะคุณลูกค้า หรือว่าถ้าหากคุณลูกค้าต้องการที่จะเข้าอยู่ภายในวันนี้เลยก็ได้นะคะ”
พนักงานสาวรีบบอกทันที ทำเอาเพื่อนๆ ทุกคนหันมามองหน้ากัน เหมือนกับเป็นคำถามว่าพร้อมไหม
“ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะราคานี้ทางโครงการของเราทำความสะอาดเอาไว้ให้แล้วสำหรับลูกค้าที่พร้อมเข้าอยู่เสมอค่ะ”
“เอาไงดีฟ้า จะมาอยู่วันนี้เลยไหมหรือยังไงแล้วแต่แกนะ” หวานหันมาบอกกับเพื่อนสาวทัน
“ตกลงค่ะวันนี้เลยก็ได้ค่ะ”
“ได้เลยค่ะจะจัดการให้นะคะ” พนักงานสาวพูดจบก็รีบออกไปจัดการให้ทันที
“ทำไมแกรีบขนาดนั้นฟ้า” แขกที่ไม่รู้ว่าเมื่อคืน กฤษณะมาหานั้นเลยถามออกมานั่นก็เป็นเพราะว่าเธอเป็นห่วงกลัวว่าเพื่อนจะเหนื่อยนั่นเอง
“ฉันต้องรีบ เมื่อคืนเขามาหาฉันเราทะเลาะกันเล็กน้อย ฉันไม่อยากเจอเขาอีกไม่อย่างนั้นมันก็ไม่มีที่สิ้นสุดสักที ฉันรักเขาแต่ตอนนี้ฉันขอรักแค่ลูกกับตัวเองดีกว่า”
ฟ้าบอกเหตุผลของตัวเองให้ทุกคนได้รับรู้ และทุกคนต่างก็เข้าใจในเจตนาของเพื่อนเป็นอย่างดี
“โอเคงั้นเราไปเก็บของที่คอนโดฟ้ากันพี่ว่ากลางวันแบบนี้เขาคงไม่มาเฝ้าหรอกมั้ง”
เด่นรีบเสนอทันทีเพราะหากว่ามัวแต่ยืดเยื้อก็จะทำให้เสียเวลาไปมากกว่านี้ก็เป็นได้
“หวังว่าพวกเราคงไม่ใช่คนบาปที่พรากลูกพรากพ่อไปจากกันหรอกนะ”
หน่อยเสริมขึ้นมาอีกนิด
“ไม่หรอกแกคิดมากต้องขอบคุณพวกแกต่างหากที่ทำให้ทุกอย่างมันผ่านไปได้ด้วยดีขนาดนี้
เรียกว่าช่วยให้ฉันกับลูกได้มีชีวิตใหม่ที่ดีกว่าที่เป็นอยู่มากกว่า”
ฟ้าบอกกับเพื่อนๆ ทั้งยิ้มให้เพราะเธอเองก็คิดว่าหากไม่มีเพื่อนเธอก็คงแย่เหมือนกัน ที่จะรับเอาความรู้สึกอันนี้เก็บไว้แต่เพียงคนเดียว และฉันก็ได้แต่หวังเอาไว้ว่าทุกอย่างมันจะผ่านพ้นไปได้ด้วยดี และอุปสรรคต่างๆ ที่ฉันเจอนั้นมันจะทำให้ฉันเข้มแข็งและเลี้ยงลูกให้เติบใหญ่เป็นคนดีของสังคม และไม่สร้างความเดือดร้อนให้ใครได้
“ฟ้าๆ ไอ้ฟ้า คิดอะไรอยู่วะเรียกตั้งนานใจลอยไปถึงไหน”
แขกหันมาถามกับเพื่อนอีกครั้งก่อนดึงมือฟ้าไปที่รถ
“ไม่ได้คิดอะไรแค่รู้สึกว่าขอบใจพวกแกที่ไม่ทอดทิ้งฉันกับลูก
ไปกันเหอะรีบไปขนของแล้วกลับมาสร้างอนาคตพร้อมกันจะดีกว่า”
หลังจากกลับมาที่คอนโดและเก็บข้าวของออกทั้งหมด
ทุกคนต่างช่วยกันนำผ้าขาวมาคลุมเฟอร์นิเจอร์ภายในห้องเอาไว้ด้วยความเรียบร้อย
ฟ้ามองห้องเป็นครั้งสุดท้าย ภาพครั้งแรกที่เธอกับเขามีความสัมพันธ์กันที่นี่ค่อยๆ
ผุดขึ้นมาฉากที่ทั้งสองร่วมรักกันอย่างดูดดื่มครั้งแล้วครั้งเล่ายังคงตามมาหลอกหลอนน้ำตาค่อยๆ เอ่อล้นออกมา
“ไปกันเหอะแก หากว่าเย็นกว่านี้แกไม่กลัวว่าเขาจะตามมาเจอหรือไง”
หน่อยรีบเตือนสติเพื่อน ฟ้าพยักหน้า
“อืม ไปกันแต่พวกแกไปอยู่ที่รถรอนะฉันขอไปแจ้งนิติบุคคลให้เรียบร้อยก่อน
จะได้ฝากให้เขาประกาศขายให้ด้วยยังไงล่ะแบบเดียวเท่านั้น”
ฟ้าพูดจบก็เดินแยกตัวออกไปที่ห้องทำงานของนิติบุคคลของคอนโด
หญิงสาวเคาะประตูห้องทำงานก่อนเดินเข้าไปแล้วนั่งคุย
“ฉันจะขายห้องนะคะถ้าหากว่ามีลูกค้าท่านไหนต้องการซื้อห้องพักมือสองรบกวนเสนอห้องของฉันด้วยะนะคะ”
“อ้าวคุณฟ้าไม่เก็บเอาไว้เหมือนเมื่อก่อนเหรอคะ เมื่อเช้าตอนที่คุณฟ้าไม่อยู่มีผู้ชายคนหนึ่งมาถามถึงคุณฟ้าด้วยนะคะฉันก็บอกเขาไปว่าคุณไปทำงาน ว่าแต่จะย้ายไปอยู่ที่ไหนคะบ้านแฟนที่เคยบอกนะเหรอคะ”
นิติบุคลสาวเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นเป็นอย่างมาก
“ค่ะไปอยู่บ้านรบกวนด้วยนะคะถ้ามีคนสนใจ ส่วนนี่เบอร์ติดต่อของฉันค่ะ”
ฟ้าจดเบอร์โทรศัพท์แล้วยื่นให้หญิงสาวจากนั้นเธอจึงลุกออกไปทันที
กว่าจะจัดการบ้านและจัดของรวมไปถึงซื้อทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นอาหารการกินเรียบร้อยแล้วนั้น
ทุกคนมานั่งคุยกันหน้าสนามหน้าบ้านและปาร์ตี้กันเล็กน้อยยกเว้นฟ้าที่ดื่มได้เพียงแค่นมเท่านั้น
แขกดึงโทรศัพท์ฟ้ามากดอะไรสักพักแล้วหันมาหาเพื่อนสาวของเขาจากนั้นจึงยื่นโทรศัพท์ให้
“ฉันตั้งเบอร์โทรออกฉุกเฉินไว้ให้แกด้วยนะโว๊ย 1-3แกจะกดเบอร์ไหนก็ได้ เบอร์1 พี่เด่น เบอร์2ฉัน เบอร์3ไอ้หน่อยหากว่ามีเรื่องด่วนจวนตัวก็กดมาได้เลย”
แขกบอกกับฟ้า
“คืนนี้พวกแกนอนค้างที่นี่กันไหม พรุ่งนี้เช้าค่อยกลับ”
ฟ้าเสนอความคิดทุกคนถึงกับส่ายหน้าออกมา
“ไม่ได้หรอกโว๊ยทิ้งงานมาเยอะมากต้องกลับไปจัดการก่อนนะสิ”
หน่อยพูดออกมาด้วยความจริงใจทำเอาทุกคนหัวเราะกันอย่างดังลั่น
“แหม๋ฉันพูดเล่นหรอกน่ะ เอาล่ะกลับกันดีๆ นะค่อยเจอกันพรุ่งนี้ขอบใจมากสำหรับวันนี้เหนื่อยกันน่าดู”
- Writer
