The Twin I Never Knew

CHAPTER THREE

Hindi naging madalas ang pagkikita nila ni Raven pagkatapos ng araw na ’yon.

Hindi rin naman totally nawala.

Parang mga sandaling sinisingit lang ng mundo kapag hindi ka nakatingin.

Minsan, makikita ni Elara si Raven sa malayo, nakasandal sa motor niya, may kausap sa phone na seryoso ang mukha. Kapag nagkakasalubong ang tingin nila, hindi siya ngumingiti agad — pero tumatango siya. Parang sinasabing, “Andiyan pa rin ako.”

At minsan… sapat na ’yon.

May mga araw na bigla na lang siyang sasabayan ni Raven pauwi, walang pasabi. Walang explanation. Basta andiyan lang siya, tahimik, steady, parang parte na ng routine kahit hindi pa nila inaamin.

“Hindi ka ba busy?” minsang tanong ni Elara habang naglalakad sila.

Sumulyap lang si Raven. “Hindi masyado.”

Hindi niya sinabi kung saan siya galing.

Hindi niya rin tinanong kung saan siya pupunta.

At weirdly… okay lang.

ISANG hapon, naupo sila sa gilid ng maliit na café malapit sa campus. Si Elara may hawak na iced coffee, si Raven naman nakatingin lang sa labas, pinapanood ang mga taong dumadaan.

“Ang tahimik mo,” sabi ni Elara, trying to sound casual.

“Ganun talaga ako.”

“Hindi ka ba nauubusan ng sasabihin?”

Umangat ang kilay ni Raven. “Ikaw ba?”

Elara smiled. “Hindi. Pero hindi rin ako natatakot sa katahimikan.”

Napatingin si Raven sa kanya, parang nagulat sa sagot.

“Good,” sabi niya pagkatapos ng sandali. “Hindi lahat marunong makuntento sa tahimik.”

Tahimik ulit sila. Pero hindi awkward.

Parang may mutual understanding na hindi kailangang punuin ang bawat segundo.

ISANG gabi, nag-chat si Kyra.

Kyra:

“Uy, girl. Lagi kayong magkasama ni Raven ah 👀”

Napatingin si Elara sa phone niya, biglang kinabahan kahit wala namang ginagawang mali.

Elara:

“Hindi naman lagi. Nagkakataon lang.”

Kyra:

“Hmm. Ingat ka lang.”

Hindi niya alam kung bakit, pero may something sa tone ni Kyra na hindi niya nagustuhan.

Hindi concern.

Hindi rin joke.

Parang… may halong selos? O baka imagination lang niya.

KINAGABIHAN, naglakad sila ni Raven pauwi ulit. Tahimik ang paligid, may ilaw ng poste na nagbibigay ng mahahabang anino sa kalsada.

“Raven,” biglang sabi ni Elara, “bakit mo ’ko sinasamahan palagi?”

Huminto siya sa paglalakad.

Hindi agad sumagot si Raven. Tumingin muna siya sa paligid, saka sa kanya.

“Hindi ko rin alam,” sagot niya honestly.

“Pero parang… kapag kasama kita, mas kalmado.”

Elara felt her chest tighten. “Kalmado?”

“Yeah.” He shrugged. “Tahimik ka. Hindi ka demanding. Hindi ka rin nagpapa-impress.”

Ngumiti si Elara. “So plain lang ako?”

Umangat yung sulok ng labi ni Raven. “Hindi. Totoo ka.”

That word stayed with her.

Totoo.

At sa sandaling ’yon, hindi niya alam na unti-unti na pala siyang nahuhulog —

hindi dahil sa grand gestures,

kundi dahil sa mga sandaling tahimik, simple, at totoo.

Hindi rin niya alam na sa likod ng mga ganitong moments, may mga mata nang nakatingin.

May mga damdaming nagsisimula nang mainggit.

At may gabing paparating na sisira sa lahat.