Ameliyathanenin önünde, üzerimde Beyazıt'ın kanıyla tek başıma kalakalmıştım. Timur'un ölümünden sonra ilk defa, kendimi bu kadar çaresiz hissediyordum. İçerideki adam, benim sorumsuzluğum yüzümden bu hale gelmişti. Onu, istemeden tehlikenin ortasına çekmiştim. Sırf beni korumak uğruna yaralanmıştı. Bir an için annesini ve kız kardeşini düşündüm. Öğrendiklerinde Allah bilir ne kadar üzüleceklerdi. Hepsinin sebebi bendim. Pişmanlıkla ellerime bulaşan kana bakarken, babamın koşarak bana doğru yaklaşmakta olduğunu gördüm. Yanıma geldiğinde soluk soluğa kalmıştı. Yüzü kireç gibi beyazdı. Kesik kesik çıkan nefesiyle "Erdinç haber verdi," dedi. "Durumu nasıl?"
Beyazıt'ın benim yüzümden can çekiştiğini bilmek, hissettiğim vicdan azabı çok ağırdı. Ağlayarak, "Bilmiyorum, bir şey söylemediler," de
