Mezarlıktan çıktığımda, babam arkamdan beni takip ediyordu. Arabasının yanından geçip gidecekken, önüme geçti kapısını açtı, "Lütfen bin!" dedi. "Bu saatte burada araç bulamazsın."
Cevap vermeden, birkaç metre geriden annemle birlikte gelen Timur'a baktığımda, babam ne düşündüğümü anlamış gibi telefonundan birini aradı. "Mezarlığa araç gönderin. Bekliyorum."
Sonra arabasının anahtarını cebinden çıkartıp, bana uzattı. "Biz arkandan geliriz. Bu kadarını istemeye hakkım vardır herhalde." Onları orada bırakmak içime sinmese bile, hayatımda ilk defa bencilce davrandım. Babamı, annemi ve Timur'u orada bırakarak, arabaya bindim.
Eve ulaşır ulaşmaz doğruca odama koştum. Ne yapacağıma, ne yapmam gerektiğine karar vermem öyle zordu ki. Mantığım ile duygularım arasında bir yerde kalmış, tam olara
