ปะทะอารมณ์

1358 Words

>>บรรยากาศภายในงานเลี้ยง เริ่มคึกคักขึ้น แขกในงานทะยอยเข้ามาแสดงความยินดีกับ เจ้าของงาน จนมาถึงช่วงถ่ายรูปรวมครอบครัว “พี่กายค่ะ เดี๋ยวเราไปถ่ายรูปตรงนู้นกันเถอะค่ะ” สาวสวยเอ่ยบอกกับชายหนุ่ม พร้อมกับเอามือ คล้องแขนของชายหนุ่ม ทำท่าจะรั้งให้เขาเดิน “ของขวัญไปถ่ายรูปกับครอบครัวเถอะ พี่ว่างานนี้ มันเหมาะกับคนในครอบครัวและญาติมากกว่า” พอเขาพูดจบ ก็จับมือของสาวสวยออกจากแขน “คุณของขวัญค่ะ เชิญไปยืนรวมตัวถ่ายรูปค่ะ” ผู้ช่วยส่วนตัวของพิรณีเอ่ยเชิญ สาวสวยจำเป็น ต้องเดินไปคนเดียวเพียงลำพัง อย่างเสียดาย ส่วนทิวาพอแยกกับภีมแล้ว เธอก็เลือกเดินออก ไปยืนรออีกทาง เธอก้มมองนาฬิกาข้อมือ [กลับเวลานี้เลยน่าจะดีกว่า ช่วงชุลมุนพอดีเลย] ทิวาตัดสินใจเดินออกจากงานเลี้ยงไปทันที ส่วนกายหันไปเห็นแผ่นหลังของทิวาที่กำลัง จะเดินออกจากงานเลี้ยงไปพอดี เขารีบก้าวเดิน ตามเธอไปติดๆ เอื้อมจับมือของหญิงสาว “วา จะกลับแล้วหรอ” หญิงสาวหันกลับมามองเขาด้วยใบหน้าบึ้งตึง “ใช่! วาจะกลับแล้ว อย่ามาจับ” เธอเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด พร้อมสะบัดมือ “ทำไม!! ต้องเป็นไอ้ผู้ชายคนนั้นใช่ไหม วาถึงจะ ยอมคุยดีด้วย ยอมให้มันจับมืออ่ะ ใช่ไหม” เธอสับฝีเท้าอย่างไม่สนใจคำพูดของชายหนุ่ม “วา! หยุดนะ พี่บอกให้หยุดเดิน วา!!” “พี่จะไปไหนก็ไป อย่ามายุ่งกับวาอีก ไปให้พ้น กลับไปหาแฟนของพี่เถอะ อย่ามายุ่งกับวาอีก” “เออ!! จะไม่ยอมพูดกันดีๆเลยใช่ไหมวา ได้!!” ชายหนุ่มตัดสินใจอุ้มร่างของเธอพาดบ่าพาเดิน กลับไปที่รถ “ไอ้พี่กายบ้า ปล่อยวานะ ปล่อยสิ” หญิงสาวเอาแต่ดิ้นไปมา จากการถูกอุ้มของเขา “อย่าดิ้น เดี๋ยวก็ตกหรอก” มือหนากระชับการอุ้ม “ก็ปล่อยวาสิ ปล่อยนะ ไอ้พี่กายบ้า ปล่อยวา” “พี่ไม่ปล่อย เราต้องคุยกันนะวา อย่าดิ้นไง“ “วาไม่มีอะไรจะคุยกับพี่ ปล่อยวานะ พี่ไม่มีสิทธิ์ มาทำกับวาแบบนี้นะ ปล่อยวาลงเดี๋ยวนี้” “เออ! ถ้าเป็นไอ้ผู้ชายคนนั้น คงไม่พูดแบบนี้สินะ ใช่ซิ มันทั้งหล่อ ทั้งรวย ทั้งอ่อนโยน โดนใจมาก เลยสินะ ถึงได้ควงแขนกันมาเปิดตัว” “ทีพี่ล่ะ พาไปกินกันที่คอนโด ตกเย็นก็ควงกันมา ออกงานเหมาะสมกันดีนี่ ปล่อยวาลง แล้วกลับไป หาผู้หญิงของพี่ซะ ปล่อยสิวะ ไอ้ชั่ว ไอ้สารเลว” “เออ!! อยากด่าอะไรก็ด่ามาเลย ด่ามาให้หมด” มือหนาเปิดประตูรถได้ จับร่างของเด็กดื้อที่กำลัง เอาแต่ทุบตีด่าว่าเขา ให้นอนราบไปกับเบาะหลัง พร้อมกับร่างของเขาที่คร่อมอยู่ด้านบน 2มือของ เธอถูกเขาจับล็อคเอาไว้ เธอพยายามดิ้นสู้สุดแรง “วา! ช่วยฟังพี่พูดก่อนได้ไหม ขอร้องล่ะ” หญิงสาวพยายามดิ้นขัดขืนสุดกำลังที่เธอมี “ไม่ วาไม่ฟังอะไรทั้งนั้น ปล่อยวาเดี๋ยวนี้” “จะดื้อกับพี่แบบนี้ใช่ไหม ก็ได้ ถ้าวายังไม่ยอมฟัง พี่จะจับวากระแทกมันซะตรงนี้ และตอนนี้เลย ห๊ะ! จะเอายังไง จะยอมฟังพี่ไหม หรืออยากโดน พี่กระแทกแทน หื้ม! ทีนี้จะยอมฟังพี่ได้หรือยัง” หญิงสาวค่อยๆสงบลง เขาพ่นขำขึ้นในลำคอ “ฟังนะวา เรื่องรับสายเมื่อเช้า วาเข้าใจผิดแล้ว นั่นมันเป็นเพื่อนทอมของพวกพี่ มันชื่อไอ้ภัทร์ เมื่อคืนพวกพี่ไปดื่ม บังเอิญเจอมันกับเมียมัน ก็เลยชวนกันมาดื่มต่อที่คอนโดของพี่ มีพวก ไอ้ภู ไอ้สิง ไอ้อัค ไอ้ภัทร์แล้วก็เมียของมันด้วย ทุกคนเมาก็เลยนอนกองรวมกันอยู่ที่คอนโดพี่ ตอนวาโทรไป มือถือของพี่อยู่ข้างนอก พี่นอน อยู่ในห้อง แต่ไอ้พวกนั้นมันนอนกันข้างนอก ได้ยินเสียงมือถือ ไอ้ภัทร์มันดันไปกดรับสาย ถ้าวาไม่เชื่อ จะคุยกับพวกมันก็ได้ ส่วนของขวัญ เธอเคยเป็นคนคุยเก่า ก่อนพี่จะเจอวาตั้งหลาย เดือน แต่พี่ก็ไม่ได้คุยต่อนานแล้วและงานเลี้ยง คืนนี้ พี่ไม่รู้เลยว่าเป็นงานของญาติเธอ พี่มาที่นี่ ก็เพราะวา ไม่ใช่ของขวัญ แต่เจ้าของงานดันมา เจอพี่ซะก่อน เขาเลยชวนเข้าไปด้านใน พี่ก็ไม่รู้ จะปฎิเสธยังไง เพราะเขาคือคนรู้จักและลูกค้า พี่ก็แค่ตามน้ำไป เพื่อรอจังหวะจะหนีออกมา” หญิงสาวได้ฟังคำอธิบายยาวเหยียด ก็ได้แต่ นิ่งเงียบ “มีตรงไหนที่วายังไม่เข้าใจอีก หื้มม” ใบหน้าสวยส่ายเบาๆไปมา “ใครจะเหมือนวาล่ะ ที่ควงชายหนุ่มหล่อสุดเพอร์เฟคเดินเข้ามาในงาน เหมือนรู้จักกันมาก่อนด้วย วาไม่รักพี่แล้วใช่ไหม” “เอ่อ นั่นคือพี่ภีมเจ้าของบ้านเช่าที่ประจวบค่ะ ที่รู้จักเพราะว่าพี่ภีมเอาโต๊ะมาให้ วากับหอมเลย ขอบคุณด้วยอาหารมื้อค่ำ เราก็เลยได้พูดคุยกันค่ะ แล้วงานเลี้ยงนี้วาไม่รู้จักใครเลย ตั้งใจจะเอาของ ขวัญมามอบให้เจ้าของงานแล้วกลับ แต่ดันเจอ พี่ภีม พอมีคนรู้จักคุยด้วย วาเลยคิดว่าอยู่ต่ออีก หน่อยจะได้ไม่น่าเกลียด แล้ววาก็พึ่งมารู้ว่าพี่เขา คือคนดังและเป็นลูกชายเจ้าของงานค่ะ” “คนนี้หรอ เจ้าของบ้านเช่า มิน่าล่ะ ข้าวหอมถึง..” “ข้าวหอมมันบอกอะไรหรอค่ะ” “ปะเปล่าหรอก” “แล้วต้องควงแขนกันด้วยหรอ” ใบหน้าหล่อคม ค่อยๆขยับเข้ามาใกล้ขึ้น “ทีพี่ยังควงสาวคนนั้น ได้เลย วาก็ไม่อยากเป็นของตายของพี่เหมือนกัน ว่าก็เลย..” รอยยิ้มมุมปากของชายหนุ่มเผยขึ้น “ก็เลยประชดพี่ใช่ไหม หื้มม” “วาอยากให้พี่อาละวาดจนงานพังหรือยังไง หืมม” “ทำไมต้องทำแบบนั้นด้วยค่ะ” “ก็หึงไงล่ะ แฟนพี่ไปควงกับหนุ่มอื่นขนาดนั้น” “พี่ก็ควงหลานสาว วาก็ควงลูกชาย วินๆทั้งคู่” “วินกับผีนะสิ พี่ไม่ได้คิดอะไรกับของขวัญ แต่กับ ผู้ชายคนนั้น พี่รู้ว่ามันชอบวาจริงๆ สายตาของมัน เวลาจ้องมองวา ก็ไม่ต่างกับสายตาของพี่ตอนนี้ แล้ววาล่ะ ชอบสายตาของใครมากกว่ากัน” “ถ้าพี่กายนอกใจ วาก็ไม่ชอบสายตาของพี่ค่ะ” “แต่.. พี่ไม่ได้นอกใจวาเลยนะ หืมมม” ปลายจมูกของทั้งคู่แตะสัมผัสกันอย่างแผ่วเบา ริมฝีปากค่อยๆขยับแตะสัมผัสจูบกันอย่างดูดดื่ม เสียงครางอู้อี้ของทั้งคู่ดังขึ้นในลำคอ มือหนาเริ่มไล้ลูบบีบคลึงเต้าอวบอย่างเร่าร้อน ปากบางค่อยๆผละจูบออก “พี่กาย หยุดก่อนค่ะ” “หืมมม ทำไมล่ะ พี่แข็งหมดแล้วนะ” “พี่กายจะบ้าหรอค่ะ เดี๋ยวก็ได้ออกข่าวพอดี” ชายหนุ่มหัวเราะขึ้น อย่างชอบใจ ก่อนจะขยับ พาร่างหญิงสาวย้ายมานั่งเบาะหน้าข้างคนขับ แล้วก็ขับรถตรงกลับบ้านทันที.. >> ณ บ้านหลังใหญ่ “วา ถึงบ้านแล้วนะ” เขาเอ่ยเรียกหญิงสาวที่กำลัง นอนหลับสนิทอยู่ “อื้อ หนูง่วงนอน อย่ากวนสิ” ชายหนุ่มจ้องมองใบหน้าสวยจิ้มลิ้ม เอื้อมบีบจมูก [เธอมันดื้อมากเลยทิวา ปั่นประสาทของพี่สุดๆ ทำให้พี่หึงจนแทบเป็นบ้าเลยรู้ไหม] มือหนาช้อนอุ้มร่างของหญิงสาวที่นอนหลับสนิท กลับเข้ามาในบ้าน พอถึงห้องนอน เขาก็ค่อยๆ วางเธอลงเตียงอย่างเบามือ

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more