เจอกันอีกครั้งในรอบหลายเดือน

1345 Words

“บริษัทที่สิงคโปร์มีปัญหาหรอครับ ขอผมไปด้วย ได้ไหม ช่วงนี้ที่มหาลัยอยู่ในช่วงฝึกงานไม่มีวิชา เรียนครับ” กายเอ่ยอาสาขึ้น จนทำให้ผู้เป็นพ่อ แอบอมยิ้ม “งั้นอีก 2-3 วันแกเตรียมตัวแล้วกัน” “อ้าว แล้วผมเห็นกระเป๋าเดินทางหลายใบอยู่ที่ หน้าประตูล่ะครับ” กายขมวดคิ้วครุ่นคิด “อ่อ นั่นคุณภาจะไปก่อนวันนี้ เพราะเตรียมของกิน ไปฝากหนูวาน่ะ ถ้าเลื่อนรอไปพร้อมพ่อมันก็อีก 2-3 วันกลัวของกินจะเสีย” ผู้เป็นพ่อสังเกตอาการ ของลูกชาย “จะยกชั่งน้ำหนักยังไง ตั้งหลายใบ” กายบ่นพึมพำ “หรือแกจะใจดีไปพร้อมคุณภาล่ะ ไปช่วยยกกระเป๋าชั่งน้ำหนัก พ่อจะได้เปลี่ยนชื่อ ในตั๋วให้” กายทำหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่นึง “ผมไปช่วยก็ได้ เดี๋ยวจะหาว่าใช้แรงงานผู้สูงวัย” ทิภาที่ยืนแอบฟังอยู่ถึงกับเผยยิ้มขึ้น จากนั้นเธอ ก็ลากกระเป๋ามาเพิ่มอีกใบ ส่วนกายก็รีบขับรถ กลับไปที่คอนโด เพื่อเอาเอกสารสำคัญแล้วกลับ มาเก็บเสื้อผ้าที่บ้านใส่กระเป๋าเดินทางด้วยความ ตื่นเต้น แต่เขาก็พยายามเก็บอาการเอาไว้ >> ณ สนามบิน กายช่วยยกกระเป๋าขึ้นชั่งทุกใบ ส่วนทิภาได้แต่ แอบอมยิ้ม [เหมือนที่ยัยวาบอกจริงๆด้วย ว่ากาย เป็นคนอ่อนโยน บางครั้งเขาก็ทำอะไรที่ตรงข้าม กับความรู้สึกจริงๆไปบ้าง] พอชั่งน้ำหนักเสร็จ ทั้งคู่ก็เดินไปเตรียมรอขึ้นเครื่อง >> ณ ประเทศสิงคโปร์ รถจากบริษัทมาจอดรอรับทั้งคู่อยู่ที่สนามบิน กายช่วยขนกระเป๋าขึ้นรถทั้งหมด ทิภาหันไปบอก คนขับรถ “เดี๋ยวไปส่งคุณกายที่โรงแรมก่อน” “อ่าว แล้วคุณหล่ะ จะไปพักที่ไหน” “ฉันจะไปพักที่บ้านค่ะ กลัวคุณกายอึดอัด พักโรง..” “ขับรถตรงไปบ้านเลยแล้วกัน ผมไม่ค่อยชอบ โรงแรมสักเท่าไหร่ โดยเฉพาะต่างประเทศ” กายพูดจบก็เอนหลังงีบทันที เวลาผ่านไป 15 นาที รถก็ขับมาจอดหน้าบ้าน “คุณเข้าไปพักเถอะ ของ พวกนี้ผมจัดการเอง เดี๋ยวพ่อจะหาว่าผมมาแล้ว ไม่มีประโยชน์อีก” ทิภาพยักหน้าตอบรับ พร้อมกับ เดินเข้าบ้าน ได้กลิ่นหอมของกะเพราฟุ้งออกมา จากในครัว ทิภาเดินตรงเข้าไปในครัว “ทำอะไรจ๊ะแม่ครัวตัวน้อยของแม่” ทิวาหันมา อย่างตกใจที่แม่ไม่ได้บอกว่าจะมา “แม่ค่ะ ทำไม ไม่บอกเลยว่าจะมา หนูจะได้ไปรับค่ะ คุณลุงล่ะค่ะ” “ตามหลังมาอีก 2-3 วันจ๊ะ ติดงานประชุมด่วน” กายเดินเข็นกระเป๋าเข้ามาภายในบ้าน ได้กลิ่น กะเพรา ก็รู้สึกหิวข้าวขึ้นมาทันที เขาเดินมอง รอบๆบ้าน มันช่างสะอาดตาน่าอยู่ มีโต๊ะทำงาน เล็กๆอยู่ที่มุมห้อง เอกสารจำนวนมากเกี่ยวกับ บริษัทกองเอาไว้ กายค่อยๆเผยยิ้มขึ้น เขารู้สึก อบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก พอได้ยิน 2 แม่ลูกทักทาย กันอยู่ในครัว กายก็นั่งรออยู่ที่โซฟาหน้าทีวี ทิวา รู้จากแม่ว่ากายมาด้วย เธอรู้สึกตกใจมากและไม่ คิดว่าเขาจะยอมมากับแม่ของเธอด้วยซ้ำ ทิวาค่อยๆก้าวเดินออกมาจากในครัว “สวัสดีค่ะ พี่กาย” ทิวายกมือไหว้พร้อมเอ่ยทักทาย กายลุกขึ้นยืนจ้องมองทิวา “สวัสดี วาสบายดีนะ” เขารู้สึกประหม่า ตื่นเต้นและสั่นไปหมด “สบายดีค่ะ พี่กายก็น่าจะสบายดีนะคะ เอ่อ กินข้าว มาหรือยังค่ะ หนู..เอ่อ วาทำกะเพราไว้ถ้าไม่รัง..” กายรีบแทรกพูดขึ้นก่อนที่ทิวาจะพูดจบ “พี่ยังไม่ได้กินข้าวมาเลย ตอนนี้หิวมากครับ” รอยยิ้มเล็กๆค่อยๆเผยขึ้น “งั้นรอสักครู่นะคะ” พอพูดจบ ทิวาก็รีบเดินเข้าไปในครัว ด้วยความ ตื่นเต้น กายเดินตามเข้ามาในครัว “ให้พี่ช่วยไหม” “งั้นพี่กายยกหม้อหุงข้าวไปวางที่โต๊ะกับจานช้อน พวกนี้ก็ได้ค่ะ” กายพยักหน้า ทำตามที่ทิวาบอก เขาจัดชุดจานช้อนทั้งหมด 3 ชุด พร้อมแก้วน้ำ จากนั้นทั้ง 3 คนก็กินข้าวกันอย่างเงียบๆเพราะ เกรงใจกาย “บ้านนี้มากี่ห้อง” กายเอ่ยขึ้นเพราะ เห็นสองแม่ลูกเงียบ “ชั้นบนมี 3 ห้องค่ะ ห้องใหญ่ เป็นของคุณลุง พี่กายนอนห้องกลางก็ได้ค่ะ” “คุณกายไปนอนห้องใหญ่ก็ได้ค่ะ” “ผมนอนห้องที่วาบอกนั่นแหระ ไม่อยากไปยุ่งกับ ห้องของพ่อ” กายเอ่ยขึ้น ทำให้สองแม่ลูกหันมอง หน้ากันแล้วอมยิ้ม พอกินข้าวเสร็จทิวาก็รีบเก็บ จานไปล้างทำความสะอาด ส่วนกายไปช่วยทิภา รื้อกระเป๋าเอาของแยกแช่ตู้เย็นกับตู้เก็บของ ทิวาแอบยืนดูทั้งจากในครัว เธอดีใจที่กายก็ไม่ได้ เกลียดแม่ของเธอขนาดไม่พูดด้วยเลย..พอรื้อของ ฝากจากไทยเสร็จ ทิวาก็พากายเอาของขึ้นไปเก็บ บนห้อง “พี่กายนอนห้องนี้นะคะ” ทิวาเปิดตูห้อง กายเดินเข้ามาในห้อง “บ้านหลังขนาดนี้ อยู่คน เดียวไม่กลัวหรอ” ทิวาอมยิ้ม “ไม่กลัวค่ะ แม่กับ คุณลุงมาที่นี่ทุกเดือนค่ะ เอ่อ แล้วพี่กายไม่มีเรียน หรอค่ะถึงมาที่นี่ได้” กายกำลังเอาเสื้อแขวนในตู้ “ช่วงนี้อยู่ในช่วงนักศึกษาหาที่ฝึกงานอ่ะ” “พี่กายฝึกที่ไหนค่ะ ใช่ที่บริษัทหรือเปล่าค่ะ” “ใช่ พ่อพึ่งเซ็นต์เอกสารให้เมื่อเช้า” ทิวายืนมอง กายที่กำลังแขวนเสื้อ “งั้นพี่อาบน้ำแล้วนอน พักผ่อนเถอะค่ะ เดินทางมาเหนื่อยๆ” “แล้ววาจะไปไหนหรอ” หญิงสาวกำลังจะเดินออก จากห้องไปหันกลับมา “จะลงไปตรวจเอกสารรอ คุณลุงค่ะ ยังเหลือยอดของปีที่แล้วที่ตรวจไม่เสร็จ” “อืมๆ งั้นพี่ขออาบน้ำก่อน เดี๋ยวลงไปนะ” ทิวาเดินออกจากห้องพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะเอื้อม มือไปดึงประตูห้องปิดลง ส่วนกายก็เดินยิ้มเข้าไป ในห้องน้ำ เขารีบอาบน้ำแต่งตัวในชุดสบายๆที่ ทิวาไม่เคยเห็นมาก่อน กายก้าวลงบันไดมา เขา เดินตรงไปที่ทิวา ลากเก้าอี้อีกตัวมานั่งข้างๆ “สนใจอยากช่วยสักครึ่งปีไหมค่ะ” ทิวาเอ่ยขึ้น “แบ่งมาสิ เดี๋ยวพี่ช่วยดู” ทิภาที่นั่งตรงโซฟาดูทีวี ก็แอบถ่ายรูปเด็กๆช่วยกันดูเอกสาร ส่งไปอวด ให้สามีดู..ทางแชท “นี่กายมันยอมไปพักที่บ้าน ด้วยหรอ เซอร์ไพส์มาก” ผู้เป็นสามีเอ่ยขึ้นอย่าง แปลกใจ “นั่นสิค่ะ เกินคาด แถมช่วยยัยวานั่งดู เอกสารอีก ยังจะอยากฝึกงานที่กรุงเทพฯไหมนะ” “ให้เวลามันหน่อยนะคุณภา ผมมัวแต่ทำงานจน ไม่มีเวลาสั่งสอนลูก มันเลยเอาแต่ใจไปหน่อย” “แค่นี้ก็ดีมากแล้วค่ะ ที่ยอมอยู่บ้านหลังเดียวกัน ร่วมโต๊ะอาหารด้วยกัน ภาไม่ได้ขอให้เขามายอม รับในตัวภา แค่เกลียดน้อยลงก็ดีมากแล้วค่ะ” “ส่วนเรื่องฝึกงาน ถ้ามันกล้ามาขอ ผมก็จะ อนุญาต” ทิภาคุยแชทกับสามีเสร็จ ก็ลุกเดินมา ยืนอยู่ที่โต๊ะทำงาน “ทำไมคุณกายไม่มาฝึกงาน ที่นี่เลยค่ะ ยัยวาจะได้มีเพื่อน” กายชะงักไปพราง ครุ่นคิด ขมวดคิ้ว “พ่อไม่น่าจะยอมนะครับ” “ลองขอดูก่อนสิค่ะ ไม่ลองจะรู้ได้ไง อีกอย่างที่นี่ บัญชีถูกเมคขึ้นมาเองเยอะมากค่ะ” ทิวามองหน้า ของผู้เป็นแม่ก็รู้สึกแปลกใจ

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more