ขออยู่ด้วยกัน

1332 Words

>>ชายหนุ่มเดินพยุงร่างของหญิงสาวที่คุ้นเคย เข้าไปในบ้าน สายตากวาดมองรอบๆบ้าน “นั่งตรงนี้ก่อนนะ รู้สึกยังไงบ้าง” “ดีขึ้นแล้วค่ะ แล้วพี่มาทำอะไรหรือค่ะ หาพวกเรา เจอได้ยังไงค่ะ” ทิวารู้สึกสงสัย “พี่ตามจากทะเบียนรถน่ะ แล้วก็อยากมาหาวาด้วย ตั้งแต่ที่พี่ฟื้นขึ้นมา คนแรกที่พี่อยากเจอก็คือวา” “เราเป็นแฟนกันจริงหรอค่ะ” “จริงสิ ทำไมล่ะ” “พี่หล่อขนาดนี้ แถมรวยมาก จะมารักผู้หญิงที่มี แต่ตัวอย่างวาได้ยังไงค่ะ แม่ของวาก็เป็นเมียของ พ่อพี่อีก แต่ก็มีรูปคู่เยอะมาก อย่างไม่น่าเชื่อ” ทิวาเริ่มกลับมาปวดหัวอีกครั้ง “พอก่อนนะ วาไม่ ต้องคิดอะไรแล้ว จำไม่ได้ก็ไม่เป็นไร แต่พี่จะทำให้ วาจำให้ได้ พี่ขอแค่ได้อยู่กับวา คอยเล่าทุกอย่าง ให้วาฟังว่ามันเกิดอะไรขึ้นบ้าง ได้ไหมวา” สายตาอันเศร้าของชายหนุ่มกลับทำให้ทิวารู้สึก หวิวอย่างบอกไม่ถูก “แล้วคุณมุกดา พี่จะปล่อย ให้ผู้หญิงอีกคนรอเก้อแบบนั้นหรือค่ะ กับวาที่จำ อะไรไม่ได้เลย” ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้า “พี่ไม่รู้ว่ามุกดามาพูดอะไรกับวา แต่มันไม่ใช่ ความจริง แล้ววาก็ไม่ใช่ตัวถ่วงหรือภาระของใคร” “พี่กลับไปเถอะค่ะ อย่าเสียเวลากับวาเลย พี่ควร มีอนาคตที่ดีกว่านี้ ทองควรคู่กับเพชร ไม่ใช่เศษ แก้วแตกแบบวาค่ะ” ชายหนุ่มเอื้อมจับร่างของเธอ เข้ามาสวมกอด “วาอาจจะจำไม่ได้ว่าเราเคยรักกัน มากแค่ไหน แต่พี่ไม่เคยลืมมันเลยสักวินาทีเดียว อย่าไล่ให้พี่ไปไหนเลยนะวา” ใบหน้าหญิงสาวซบ อกแกร่งอย่างรู้สึกอบอุ่น “แต่วารับเงินคุณมุกดา มาตั้งเยอะ วาจะกลับไปยังไงค่ะ” “หืมม เงินของมุกดาหรอ วาเอามาเท่าไหร่” “เธอให้เช็คมากรอกตัวเลขเอง วาเลยเขียนไป 8 หลักค่ะ แห๊ะๆๆ ไม่รู้ว่าขนหน้าแข้งของเธอจะ ร่วงหรือเปล่านะคะ” คำพูดของทิวาทำให้ชายหนุ่ม หัวเราะลั่นอย่างห้ามไม่อยู่ “แสบนักนะ ขนาดจำ อะไรไม่ได้นะเนี้ย ถ้าวาอยากกลับ พี่จะคืนเงินนั้น ให้มุกดาเอง ถ้าวาอยากอยู่ที่นี่ก็ต้องให้พี่อยู่ด้วย” “วาพึ่งไปหาทำเลขายของมาค่ะ วาอยากทำ อาหารขาย ถ้าพี่มาอยู่ที่นี่ แล้วพ่อของพี่ล่ะค่ะ” “พี่ไม่สนใจเรื่องของพ่อ แต่พี่อยากอยู่กับวา มากกว่า” ชายหนุ่มกระชับกอดไว้แน่นขึ้น “พี่รักวามากนะ” มือของหญิงสาวค่อยๆขยับมา สวมกอดชายหนุ่มอย่างรู้สึกผูกพันธ์ในอ้อมกอด รอยยิ้มของใบหน้าหล่อค่อยๆเผยขึ้น “เราอยู่ด้วยกันก็ได้ค่ะ” อยู่ๆทิวาก็พูดออกมาอย่าง ไม่รู้ตัว คำพูดที่หลุดลอยออกมาตามความรู้สึก “วาพูดจริงๆนะ” ทิวาเหมือนเริ่มได้สติกลับมา “เอ่อ วาไม่รู้ทำไมถึงพูดคำนั้นออกมา แต่..” “ไม่ต้องแต่อะไรแล้ว เราจะอยู่ด้วยกันนะครับ” ทิวาค่อยๆเผยรอยยิ้มขึ้น เมื่อเห็นท่าทางดีใจ ของชายหนุ่ม ข้าวหอมที่แอบยืนดูอยู่ยิ้มพร้อม น้ำตา [แกคงรักพี่กายมากเลยสินะ ขนาดจำเขา ไม่ได้ แต่แกก็ยังอยากให้เขาอยู่ด้วย เพราะยัย มุกดานั่นคนเดียวเลย งานนี้ฉันต้องจัดการใส่ ไฟสักหน่อยล่ะ] “มายืนแอบฟังอะไร” อัคนีเอ่ย “อุ้ย!! ตกใจหมดเลยค่ะ” ข้าวหอมรู้สึกได้ว่า ลมหายใจของรุ่นพี่รดอยู่ตรงต้นคอของเธอ “ไปเตรียมเก็บของเลย กลับกรุงเทพฯพร้อมพี่” “ไม่เอา หอมตั้งใจจะขายของกับวาที่นี่ค่ะ” “ถามจริง เธออายุถึง 20 หรือยัง เธอควรกลับไป ตั้งใจเรียนก่อนนะ ส่วนทิวาปล่อยให้กายมันดูแล” “แต่ว่าหอมก็อยาก..” ร่างสูงใหญ่ค่อยๆขยับแนบ ชิดตัวของเธอมากขึ้น “พี่บอกให้ไปเก็บของ” “ค่ะ ค่ะ ปะ ไปแล้วค่ะ” ข้าวหอมรีบมุดออกมาจาก วงล้อมของชายหนุ่ม แล้ววิ่งเข้าไปในห้องตัวเอง [โอ๊ยยย ตายๆหัวใจจะหลุดออกมาแล้ว ผู้ชายบ้า อะไร หล่อร้ายชะมัด ใจเย็นเว้ยหอม ใจเย็นไว้ นั่นมันไฟโลกันต์เลยนะ พร้อมเผามอดไหม้] ข้าวหอมรีบเก็บของใช้นิดหน่อย ใส่กระเป๋า อย่างรีบๆ เพราะโดนกดดันอยู่หน้าประตู “เร็วๆข้าวหอม หรือพี่ต้องเข้าไปช่วย..” “ค่ะๆ เสร็จแล้ว” ข้าวหอมเดินออกจากห้อง พร้อมกระเป๋าเป้ 1 ใบ เห็นทิวายืนอยู่กับกายและ เพื่อนๆของเขา “มีพี่กายมาดูแลแกแล้ว ฉันคิดว่า ฉันควรกลับไปเรียนต่อ” ทิวาเผยยิ้มหวานขึ้น “วาก็เห็นด้วย ข้าวหอมควรกลับไปเรียนต่อนะ” “หอมฝากเพื่อนรักของหอมด้วยนะคะพี่กาย” “อืม ไม่ต้องห่วง ว่างๆก็แวะมาเที่ยวหาวาบ้างนะ” “พี่กายมานี่สักแปปสิค่ะ” ข้าวหอมนึกขึ้นมาได้ ลากแขนของร่างสูงเดินแอบมุมกันสองคน “ดูนี่ค่ะ หอมแอบถ่ายเอาไว้” ข้าวหอมยื่นมือถือ ที่เคยแอบถ่ายคลิปของมุกดาเอาไว้ กายยืนดูคลิป ไปก็รู้สึกโมโห ไม่แปลกใจเลยทำไมทิวาถึงหนีมา “อีนี่มันคือใครหรือค่ะพี่กาย” “มันเป็นลูกเพื่อนของ พ่อพี่เอง พวกพ่อแค่พยายามจะจับคู่ให้น่ะ แต่พี่ไม่ ได้สนใจและพี่ก็ไม่เคยพูดดีกับมันเลยสักครั้ง ก็ไม่ เข้าใจว่าทำไมมโนไปถึงขนาดนี้” “หอมพยายามห้ามไม่ให้วาคิดมากแล้ว แต่วาดื้อ จะหนีมาอย่างเดียว หอมก็เลยต้องพามาค่ะ” “ขอบใจมากนะที่หอมมากับวา” “อีกเรื่องค่ะ ตอนนี้เจ้าของบ้านเช่าหลังนี้ ตามจีบ ยัยวาอยู่นะคะ หล่อมากด้วย ทางที่ดีพี่กายควร พายัยวาย้ายไปอยู่ที่อื่นจะดีกว่านะคะ” กายขมวดคิ้วใบหน้าเครียดขึ้นมาทันที ถ้าเป็น เมื่อก่อนเขาคงไม่กังวลอะไร แต่ตอนนี้วาจำเขา ไม่ได้ ความหวั่นไหว กังวลใจก็เกิดขึ้นทันที “อืม ขอบใจนะหอมที่บอก” ข้าวหอมพูดทิ้งท้าย “ทำไงได้ค่ะ ขนาดยัยวาความจำเสื่อม ยังบอก ชอบหล่อกระล่อน หล่อดื้อๆแบบพี่กายเลยค่ะ ยังไงหอมก็ต้องไฟเขียวให้พี่กายอยู่แล้วค่ะ” ชายหนุ่มยิ้มกว้างกับสิ่งที่ได้ยินแบบไม่รู้ตัว “เดี๋ยวนะ วาพูดแบบนั้นจริงๆหรอหอม” ข้าวหอมรีบเดินหนีอย่างไม่หันกลับมาตอบ [กูนี่หล่อกระล่อน หล่อดื้อ อย่างนั้นหรอวะ หึ!] ชายหนุ่มเดินยิ้มปนขำกลับไปมาหาเพื่อนๆ พร้อมกับยืนส่งเพื่อนๆขึ้นรถเพื่อกลับกรุงเทพ “ขอบใจทุกคนมากนะเว้ย ที่มาช่วย ฝากไปส่ง ข้าวหอมให้ถึงบ้านด้วยล่ะ.. ไอ้คนไหนมันแกล้ง หอมบอกพี่ได้เลยนะ พี่จะจัดการให้” “เดินทางปลอดภัยนะ..ถึงแล้วโทรมาด้วยนะหอม” ทิวายืนเอ่ยลาเพื่อน .. พอเพื่อนๆกลับกันแล้ว กายก็พาทิวามาพักที่โรงแรมชั่วคราว ระหว่าง หาที่พักใหม่และหาพื้นที่ขายของ “เราอยู่บ้าน หลังเดิมไม่ได้หรอค่ะ ค่าเช่าถูกด้วยค่ะ” “พี่ว่าเราหาบ้านใกล้ที่ขายของจะดีกว่านะ หรือไม่ ก็หาบ้านที่มีพื้นที่ขายของไปในตัวประหยัดกว่า” ทิวาพยักหน้าตอบรับกับเหตุผลที่ชายหนุ่มอ้างขึ้น แม้เหตุผลจริงๆจะไม่ใช่แบบนั้นก็ตาม

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more