ช่วงเย็นของวันที่น้ำโดนยิง คาร์เตอร์ก็พาเบลรินต์กลับมาบ้านก่อนเพราะวันนี้เขาลูกชายของเขาจะมาถึงบ้านในช่วงทุ่มกว่าๆ
"คุณคาร์เตอร์คะ"เบลรินต์ที่นั่งรถมาได้สักพักก็หันหน้าไปเรียกคนที่ขับรถออกมาจากโรงพยาบาลแล้วไม่พูดอะไรกับเธอเลย
"ว่า"คาร์เตอร์ถามออกไปแต่สายตาเขาก็ยังคงมองไปที่ถนนไม่ได้สนใจเบลรินต์เลย
"หนูต้องกลับไปฝึกงานนะคะ"เบลรินต์พูดออกมาแบบไม่เต็มปากมา ถ้าเขากล้าหลอกเธอกลับมาที่นี่ได้มันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายที่เขาจะให้เธอกลับไปฝึกงาน
"ไม่..แล้วก็ไม่ต้องพูดเรื่องนี้อีก"
"แต่หนูต้องใช้ใบฝึกงานเพื่อยื่นจบนะคะ"
"ไม่ต้องห่วงผมจัดการเรื่องนี้ได้อยู่แล้ว"คาร์เตอร์หันมามองหน้าเบลรินต์แล้วตอบเธอเพียงเท่านั้นเขาก็ไม่พูดอะไรแล้วหันกลับไปขับรถต่อ
"หิวไหม"คาร์เตอร์เอ่ยถามคนข้างกายที่นั่งเงียบมาได้สักพักแล้ว
"ยังค่ะ"เบลรินต์ตอบออกไปทั้งๆที่ตัวเองไม่ได้รู้สึกอย่างที่พูด
"ถ้าหิวก็บอกจะพาซื้ออะไรกิ
