ดวงใจมาเฟีย

จุดเริ่มต้น

น้ำ......พ่อมีเรื่องจะคุยด้วยหน่อย"ภพพ่อของน้ำหรือธารทิวาเดินมาบอกกับเธอที่รดน้ำต้นไม้อยู่ และเดินเข้าไปในบ้าน น้ำก็ไม่รอช้าเดินไปปิดน้ำแล้วเดินเข้าไปบ้านทันที ภายในบ้านของเธอเป็นสองชั้นเป็นบ้านหลังขนาดกลางไม่ใหญ่มากและไม่เล็กมาก ด้านล่างมีเพียงโซฟาที่จัดไว้นั่งเล่นและทีวี ส่วนชั้นบนมี3ห้องนอน น้ำอยู่ในห้องติดบันไดเพราะเป็นห้องที่เล็กที่สุด พอเธอเดินเข้าไปข้างในบ้านแล้ว มีภพที่นั่งรอเธออยู่ข้างแขไขแม่เลี้ยงของเธอและมีเฟืองลดานั่งอยู่ทางซ้ายมือของแม่ตัวเอง

"พ่อมีอะไรกับน้ำคะ"น้ำเอ่ยถามทั้งๆที่อยู่อยู่ข้างหน้าพวกเขา

"คือ.....พ่อเป็นหนี้เขาอยู่2แสน"ภพพูดขึ้นเดียวเสียงแผ่วเบา

“อะไรนะคะ!!!”เสียงของธารทิวาหรือน้ำ ดังขึ้นเมื่อได้ยินเสียงของผู้เป็นพ่อพูดขึ้น เธอตกใจกับสิ่งที่ภพพูดขึ้นเพราะทุกวันนี้เธอเป็นคนหาเงินให้คนที่บ้านใช้มาเกือบ3เดือนแล้ว ภพถูกไล่ออกจากงานเพราะแม่เลี้ยงของเธอที่เที่ยวไปอาระวาดที่ทำงานทุกครั้งที่พ่อไปคุยกับลูกค้าผู้หญิงเจ้านายจึงตัดสินใจไล่ภพออกจากงาน

“แกหูหนวกหรือไง”แขไขแม่เลี้ยงที่เกลียดน้ำเข้าไส้ พูดใส่น้ำด้วยเสียงที่ตะคอกแบบไม่พอใจที่เธอถามซ้ำ

“แขคุณเงียบไปเลย ผมจะพูดกับลูกสาวผมเอง”ผู้เป็นพ่อของน้ำพูดขึ้นเมื่อแขไขพูดจบ

“พ่อบอกว่าพ่อเป็นหนี้2แสนบาท ถ้าพ่อไม่จ่ายพวกมันจะมายึดบ้านของเรา”ภพพูดขึ้นด้วยเสียงที่รู้สึกผิดต่อลูกสาวเพราะบ้านหลังนี้เป็นของแม่ของเธอแต่เขากลับเอาบ้านหลังนี้ไปจำนองเพื่อเอาเงินมาให้สองแม่ลูกใช้ นั้นก็คือแขไขกับเฟื่องลดาลูกสาวของเขากับแขไข

“แล้ว… แล้วพ่อต้องเอาเงินไปจ่ายให้เขาวันไหนคะ”น้ำถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเคือง เพราะเธอเหมือนไม่เห็นทางสว่างให้กับชีวิตเลย ไหนจะค่าเทอมที่เธอยังไม่ได้จ่ายแล้วนี้ก็จะต้องจ่ายอีกเทอมแล้ว เพราะทางมหาลัยจะให้เธอจ่ายของเก่าก่อนถึงจะได้ลงทะเบียนเรียนในเทอมใหม่

“อีกสองวัน”ภพตอบลูกสาวที่เขาไม่เคยสนใจเธอเลยแม้แต่น้อยแต่วันนี้เขาต้องให้เธอช่วย

"พ่อจะบอกว่า ให้น้ำหาเงินไปจ่ายให้ใช่ไหมคะ"เธอถามพ่อเพื่อหาคำตอบ

"ถ้าแกไม่จ่ายแล้วพวกเราจะไปอยู่ที่ไหน"เฟื่องลดาที่เงียบมานานก็พูดขึ้น

"แล้วน้ำจะเอาเงินที่ไหนไปจ่าย ทุกวันนี้เงินที่น้ำหามายังไม่พอใช่เลย"น้ำตอบออกไปด้วยความสุดจะทนเธอทำงานเป็นสองเท่าจากเมื่อก่อน ด้วยที่ช่วงนี้เป็นช่วงปิดเทอมเธอทำงานเป็นพนักงานเด็กเสริฟอาหารที่ร้านอาหารข้างมหาลัยในตอนกลางวันและเป็นแคทเชียร์ให้กับผับแถวมหาลัยในตอนกลางคืน

"ก็เรื่องของแก เพราะถ้าแกไม่จ่ายบ้านของแม่แกก็จะโดนยึด"แขไขพูดออกมาเพราะเธอรู้จุดอ่อนของน้ำดีว่าเธอรักแม่เธอขนาดไหนแต่โชคชะตาไม่เข้าข้างเธอเพราะแม่เธอมาจากไปก่อนเมื่อตอนเธอได้เพียง2ขวบเศษ เธอไม่รู้ว่าแม่ของเธอตายยังไงเธอรู้แค่ว่าแม่เธอตายเท่านั้นและหลังจากนั้นพี่ชายของเธอก็ถูกคนที่บอกว่าเป็นพ่อมารับไปเลี้ยงแต่ตอนนั้นเธอยังเด็กมากจำอะไรไม่ได้มีเพียงคำบอกเล่าของพ่อเท่านั้น ถ้าเธอถามเรื่องของแม่ขึ้นมาที่ไปพ่อของเธอจะด่าเธอทันที

"น้ำไม่รู้ว่าจะหาทันไหมแต่จะพยายามให้ดีที่สุด"น้ำพูดเสร็จก็เดินขึ้นห้องไป

"จะเอาไงดียัยน้ำ"เธอพูดขึ้นกับตัวเองที่เข้ามาให้ห้อนนอนแล้ว

'เจ๊เหมียว'น้ำที่นอนคิดหาทางออกให้กับชีวิตอยู่ก็นึกชื่อคนๆหนึ่งขึ้นมาได้ น้ำไม่รอช้ากดเบอร์โทรออกทันทีเมื่อ

"ว่าไงน้ำ"เจ๊เหมียวที่รับสายน้ำก็ถามออกมา

"เจ๊...น้ำมีเรื่องอยากให้เจ๊ช่วยหน่อยค่ะ"เธอพูดออกไปด้วยเสียงอ๋อยๆ

"เรื่องอะไรว่ามาเลยลูก...."เจ๊เหมียวที่รู้จักน้ำดีว่าถ้าไม่เดือดร้อนถึงที่สุดแล้วเธอจะไม่ขอความช่วยเหลือจากใคร

"น้ำต้องใช่เงินสองแสนภายในสองวันนี้ น้ำไม่รู้ว่าจะไปหาเงินมาจากไหนอ่ะค่ะ"

"เอางี้เจ๊ให้เรายืมก่อนมีค่อยมาคืนเจ๊"เจ๊เหมียวเสนอทางออกให้เธอเพราะเธอรักน้ำเหมือนลูกตัวเอง แต่ติดที่ชีวิตของน้ำมันน่าสงสาร เธอรู้เรื่องของน้ำดีเพราะเธอคือที่ปรึกษาที่ดีที่สุดของน้ำ

"ไม่ได้ค่ะเจ๊ ถ้าน้ำยืมเจ๊น้ำจะเอาเงินจากไหนไปคืนเจ๊ค่ะ.....น้ำมีค่าใช่จ่ายเยอะ"เธอพูดด้วยเสียงอ๋อยๆเหมือนเดิม

"งั้นมันก็มีทางเดียว คือน้ำต้องรับแขก....แต่เจ๊ว่ามันไม่โอเคร"เจ๊เหมียวพูดขึ้นเพราะเธอเป็นห่วงน้ำ

"แต่น้ำต้องทำค่ะ"เธอพูดบอกเจ๊เหมียว

"งั้นมาหาเจ๊ที่ผับ....คืนนี้มีลูกค้าชาวต่างชาติคนหนึ่ง ถ้าเราทำดีเขาอาจจะให้เราเยอะ"

"ได้ค่ะงั้นเดียวน้ำไปคุยกับเจ้าหนี้พ่อก่อนแล้วน้ำจะไปหานะคะ"น้ำพูดออกไปเพราะเธอจะต้องแบ่งจ่าย เธอหาเงินที่เดี๋ยวสองแสนไม่ได้มันมากไป

"ได้จร้า"เจ๊เหมียวตอบน้ำแค่นั้นก็ตัดสายไป

ตกเย็นของวันนั้นน้ำก็เดินทางมาหาเจ๊เหมียว

“น้ำ น้ำ น้ำลูก”เสียงเจ๊เหมียวที่รักน้ำเหมือนลูกคนหนึ่งออกจากภวังค์ในเรื่องที่เธอกำลังคิดอยู่กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมาจนทำให้เธอต้องมาทำอะไรที่เธอไม่คิดว่าจะมาทำ

“ค่ะเจ๊”

“คิดไรอยู่”เจ๊เหมียวถามน้ำด้วยอาการเป็นห่วงเพราะเธอรู้จักน้ำมาตั้งแต่น้ำอายุสิบกว่าปีเอง

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะเจ๊ ลูกค้ามาแล้วหรอคะ”น้ำตอบแล้วถามเจ๊เหมียวต่อ เจ๊เหมียวตอบเธอด้วยการพยักหน้าให้น้ำ เมื่อเธอได้คำตอบเธอก็ลุกขึ้นยืนทันที

“น้ำ….เปลี่ยนใจตอนนี้ยังทันนะลูก”เจ๊เหมียวที่พอจะรู้เกี่ยวกับปัญหาของเธออยู่ก็พูดขึ้น เพราเธออดที่จะสงสารน้ำไม่ได้

“เจ๊ น้ำเปลี่ยนใจไม่ได้หรอกนะ ไปเถอะเจ๊ เดี๋ยวลูกค้ารอนาน”น้ำพูดขึ้นแล้วจับมือกับเจ๊เหมียวแล้วเดินไปที่รถของเจ๊เหมียว เพียงไม่นานทั้งสองก็มาถึงโรงแรมหรูใจกลางกรุง ลูกค้าที่ว่าของน้ำคือการที่เธอเอาตัวเข้าแลกเพื่อแลกกับเงินเพียงห้าหมื่นกับศักดิ์ศรีของเธอ เธอต้องการเงินห้าหมื่นก่อนเพราะเจ้าหนี้ที่เธอไปคุยด้วยบอกกับเธอให้เธอเอาเงินมาจ่ายให้งวดละห้าหมื่นทั้งหมดสี่งวด งวดแรกก็คือวันพรุ่งนี้แทนที่จะจ่ายที่เดียวทั้งหมดในจำนวนเงินสองแสน ซึ่งตัวเธอหามาไม่ทันแน่นอน

“ลูกค้ารออยู่ที่ชั้นบนสุดของโรงแรมขึ้นไปเลยนะ”เจ๊เหมียวบอกกับน้ำเพียงเท่านั้น เมื่อเธอรับรู้แล้วว่าลูกค้าที่ยอมจ่ายเงินให้เธอถึงห้าหมื่นอยู่ส่วนไหนของโรงแรม เธอก็ลงจากรถเดินตรงไปที่ลิฟต์ทันทีเธอรอลิฟต์ไม่นานลิฟต์ก็เปิดออก น้ำขึ้นมาที่ชั้นบนสุดของตัวโรงแรม เมื่อน้ำมาถึงเธอก็พบเพียงห้องเดียวในชั้นนี้ ซึ่งมีชายชุดสูทดำเสื้อเชิ้ตสีขาวเขาเป็นชาวต่างชาติ ยืนรอเธออยู่ที่หน้าลิฟต์

“สวัสดีค่ะ”น้ำยกมือไหว้ผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า

“ครับ….นายรออยู่ในห้อง”เมสันลูกน้องคนสนิทของเจคอปผู้ชายที่รอน้ำอยู่ในห้องพูดขึ้นด้วยภาษาไทย ทำให้น้ำอึ้งนิดหน่อยกับสำเนียงของเขาที่ชัดมาก เมสันชื่นชมมารยาทและความสวยของน้ำที่อยู่ในชุดเดรสรัดรูปสีขาวอยู่ไม่น้อย แต่ก็ไม่คิดอะไรมากเพราะผู้หญิงทุกคนที่มาหานายเขาก็แค่ผู้หญิงหิวเงินทั้งนั้น น้ำไม่ตอบอะไรแต่ก้มหัวลงนิดหน่อยแล้วเดินผ่านเมสันเข้าไปในห้องที่เขาบอก