ดวงใจมาเฟีย

ไปทำอะไรมา

ช่วงบ่ายของวัน

น้ำกลับบ้านหลังจากที่ตัวเองไปเคลียร์หนี้และเอาเงินฝากเข้าบัญชีใหม่ เธอเดินกลับเข้าไปในบ้านที่หลังไม่เล็กไม่ใหญ่ แต่เมื่อเธอเดินเข้าไปในบ้านเธอกลับเจอคนที่เธอไม่อยากเจอมากที่สุดในตอนนี้ นั้นก็คือแขไขแม่เลี้ยงของเธอกลับเฟื่องลดา

“กลับมาแล้วหรอ???” แขไขถามแบบไม่เต็มใจถาม

“ค่ะ”น้ำตอบแล้วเดินไปทางบันไดเพื่อขึ้นไปยังชั้นสองของบ้าน

“อ่อ…..แล้วพี่ขายตัวได้เงินมาเท่าไรล่ะ”เฟื่องลดาที่ไปรู้เรื่องนี้มาก็เอ่ยถามขึ้น แต่ที่หน้าตกใจก็คือพ่อของเธอเดินเข้ามาในบ้านขนาดเดียวกันกับที่เฟื่องลดาเอ่ยถามเธอ

“หมายความว่าไงน้ำ”ภพเอ่ยถามลูกสาวด้วยเสียงที่สงสัยแล้วหวังว่าคำตอบคงจะไม่ใช่สิ่งที่เขาคิด

“ใช่น้ำไปขายตัวมา”น้ำที่สุดจะทนต่อความกดดันของคนในบ้านก็พูดขึ้น เธอเป็นคนที่รับทุกอย่างไว้คนเดียวมาตลอด เธอเริ่มหมดความอดทนกับสิ่งที่เกิดขึ้นแล้ว

“น้ำ….ลูกรู้ไหมว่าลูกพูดอะไรออกมา”ภพที่เสียใจกับการที่ตนเป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดจนทำให้เรื่องราวกลายเป็นแบบนี้

“รู้สิ แล้วถ้าน้ำไม่ขายตัวจะเอาเงินไหนไปใช้หนี้ที่น้ำไม่ได้ก่อละ แต่ก็แปลกเนาะคนที่ก่อไม่ได้คิดจะแก้ไข แต่ยังซ้ำเติมคนที่ช่วยให้ตัวเองมีที่ซุกหัวนอนอยู่ได้”ฟ้าพูดออกมาพร้อมน้ำตาแบบสุดจะกั้น

“น้ำ…พ่อ….พ่อขอ….”ภพที่รู้สึกผิดกับลูกสาวที่เขาสัญญาผู้เป็นแม่ของเธอว่าจะดูแลเธอเป็นอย่างดี

“แล้วถ้ารับไม่ได้ที่น้ำขายตัวก็ไม่เป็นไร น้ำจะไปให้ไกลจากที่นี่เอง”น้ำพูดใส่ผู้เป็นพ่อก่อนที่ท่านจะพูดจบเพราะเธอตัดสินใจจะไปเริ่มต้นชีวิตใหม่

“เชิญ……แกจะไปไหนก็ไป แต่ก่อนแกจะไปแกต้องเอาเงินมาให้ฉัน”

“คุณแข”ภพตะวาดเมียตัวเองด้วยความโมโห เพราะที่ลูกสาวเขาเป็นแบบนี้เพราะเธอสองคนแม่ลูก

“จะไม่มีใครไปไหนทั้งนั้น อยู่ที่นี่แหละลูก”ภพเดินเข้าไปหาลูกสาวของตนที่น้ำตานองหน้าอยู่ ใครจะรู้ว่าเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ในสายตาของใครบ้างคนตลอดเวลา น้ำไม่ตอบผู้เป็นพ่อแต่เลือกที่จะหยิบเงินที่ได้มาจากเจ๊เหมียว5หมื่นให้ผู้เป็นพ่อแล้วเดินขึ้นไปบนบ้านทันที

“ไปสืบเรื่องผู้หญิงคนนี้ให้ฉันอย่างละเอียด”

ในช่วงเย็นน้ำก็ไปทำงานปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น อีกด้านของใครบ้างคนที่กำลังอ่านแฟ้มประวัติของน้ำอยู่ทำให้เขาได้รู้ว่า เธอต้องทนอยู่กับสองแม่ลูกและต้องทำงานหนักขนาดไหน เธอทั้งเรียนทั้งทำงานเพื่อให้ได้เงินมาจ่ายค่าเทอมและค่าใช้จ่ายในบ้านอีกต่างหาก

เวลาผ่านไปสองวันทุกอย่างก็ปกติเธอไม่ยุ่งกับสองแม่ลูกนั้นอีกเลย ชีวิตเธอเหมือนจะไปได้ดีแต่ก็ไม่เลย

“อีน้ำ”เฟื่องลดาเรียกน้ำพร้อมกับใช้มือจิกผมของน้ำอย่างแรงระหว่างที่เธอกำลังจะเดินขึ้นไปบนบ้านเหมือนทุกวัน

“โอ๊ย… ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ”น้ำพยายามแกะมือของเฟื่องลดาออกก็พูดขึ้นเมื่อเธอแกะไม่ออก

“ปล่อยแน่ถ้าแกเอาเงินมาให้พวกฉันก่อน”แขไขพูดขึ้นแล้วเดินเข้าไปหาน้ำ

“ไม่มี”น้ำตอบสองแม่ลูกนั้นออกไปเพราะเธอไม่ยอมให้เงินสองแม่ลูกนี้แน่นอน ตั้งแต่วันนั้นที่เกิดเรื่องภพก็สั่งน้ำไม่ให้เอาเงินให้สองแม่ลูกนี้อีกเลย

‘เพลี้ย’แขไขตบหน้าของน้ำทันทีเมื่อเธอพูดจบ ด้วยความแรงของมือที่ตบลงบนหน้าของน้ำทำให้เห็นรอยนิ้วทั้ง5และเลือดที่ไหลออกมาจากริ้มฝีปากของเธอทันที

“แกจะให้ดีๆไหม”แขไขพูดพร้อมยกมือขึ้นเพื่อจะตบน้ำอีกรอบ

“หยุดนะแขไข”ภพที่เดินเข้ามาในบ้านพร้อมกับใครอีกคนที่รู้จักน้ำเป็นอย่างดี การมาของภพทำให้แขไขกับเฟื่องลดาหยุดการกระทำทันที

“น้ำมาหาผม”เจคอปพูดขึ้น แค่คำพูดของเขาทำให้น้ำวิ่งเข้าไปกอดเขาแบบต้องการที่พึ่งพิง เจคอปกอดตอบเธอทันที เมื่อเธอสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นของเขาที่มอบให้กับเธอทำให้เธอปล่อยโฮออกมาทันที ทั้งๆที่เข้มแข็งมานานมาก

“คุณกับน้ำเป็นอะไรกัน”เวลาผ่านไปสักพักแขไขถามขึ้นเพราะเธออยากรู้ไม่ต่างจากภพที่เจอ เขาอยู่หน้าบ้านแล้วบอกว่าจะมาหาน้ำ

“คุณไม่ต้องรู้หรอก ผมจะเอาเงินให้พวกคุณ5ล้านบาทแลก กับการเลิกข้องเกี่ยวกับน้ำตลอดไป”เจคอปพูดด้วยเสียงที่เรียบเย็นจนคนที่ได้ยินสัมผัสได้ว่าเขาเก็บอารมณ์มากขนาดไหน

“5ล้าน/5ล้าน”เฟื่องลดากับแขไขพูดขึ้นพร้อมกันด้วยเสียงที่ตกใจกับคำพูดของเขา

“คุณ”น้ำเรียกเจคอปแล้วเงยหน้าขึ้นมองเจคอปแบบเป็นคำถาม

“ตกลงไหม”เจคอปหันไปถามภพเพื่อเอาคำตอบ โดยไม่สนใจสายตาของคนในอ้อมกอด

“แล้วผมจะไว้ใจคุณได้หรอ”ภพถามเพราะเขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเจคอปเลย

“คุณไม่มีสิทธิ์ถามอะไรผม ถามคุณตกลงผมจะจ่ายเงินให้คุณเดี๋ยวนี้แต่ถ้าไม่ผมจะพาลูกสาวคุณไปทันที”

ผ่านไป3ชั่วโมงเศษ

น้ำก็ถูกย้ายมาอยู่กับเจคอปที่คอนโดมิเนียมของเขา ที่เขาเป็นเจ้าของ ห้องที่น้ำได้มาอยู่คือห้องบนสุดของคอนโดที่เจคอปเป็นเจ้าของ น้ำถูกแลกตัวมาจากพ่อกับแม่เลี้ยงด้วยเงิน5ล้านบาท เธอมาที่นี่โดยมีเพียงเอกสารสำคัญกับของมีค่าไม่กี่ชิ้น ส่วนเสื้อผ้าของเธอเจคอปบอกเธอว่าไม่ต้องเอามาให้เสียเวลา

“จะให้น้ำนอนที่ไหนคะ”น้ำเอ่ยถามเจคอปเมื่อเข้ามาข้างในแล้วเห็นว่ามีห้องที่คาดว่าน่าจะเป็นห้องนอนทั้งหมดสองห้อง

“ห้องนั้น”เจคอปชี้ไปทางขวามือที่เขายืนอยู่

“ค่ะ……”น้ำรับคำของเจคอปแต่ไม่ได้เดินไปจากที่เดิม

“ไม่ได้ดูห้องหรอ”เจคอปถามขึ้นเมื่อเห็นว่าน้ำยืนอยู่ที่เดิมไม่ขยับไปไหน แต่คำถามของเขาได้คำตอบคือความเงียบ

“ป่ะ”เจคอปพูดแล้วจับมือของเจคอปแล้วดึงพาเธอเข้าไปในห้อง ห้องนี้เป็นห้องโทนสีดำดูเรียบแต่ดูหรูมาก

“เป็นไง……ชอบไหม”เจคอปถามน้ำที่มองห้องแบบตาไม่กระพริบเพราะห้องนี้เป็นสีดำแต่ก็ไม่ดูหน้ากลัวอย่างที่คิด

“ก็ชอบนะ…….น้ำเดินดูได้ไหมคะ”เธอหันไปถามเจคอปที่มองเธออยู่

“ได้สิ…..ห้องน้ำอยู่ทางนั้นห้องแต่งตัวอยู่ในนั้นด้วย เสื้อผ้าอยู่ในนั้นแล้ว”เจคอปพูดจบก็เดินไปนั่งที่ปลายเตียง

“เสื้อผ้า????”

“อืม….เสื้อผ้าเธออยู่ในนั้นแล้ว”เจคอปบอกแล้วก้มหน้าลงเล่นโทรศัพท์เพื่อตัดรำคาญไม่ให้น้ำถามอะไรอีก น้ำที่เห็นเจคอปเล่นโทรศัพท์ก็ทำหน้างุ่ยแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำ ส่วนเจคอปที่เห็นท่าทีของน้ำก็อมยิ้มแบบไม่เคยเป็นมาก่อน

ผ่านไปเกือบ5นาทีน้ำก็วิ่งออกมาจากห้องน้ำแบบหน้าตาตื่น

“มีอะไร วิ่งออกมาแบบนั้นเดี๋ยวก็ล้มหรอก”เจคอปที่เห็นท่าทีของน้ำก็ถามเธอแล้วดุเธอด้วยความเป็นห่วง

“ก็…..”

“ก็…..อะไร”เจคอปที่เห็นท่าทีของน้ำที่ไม่ยอมพูดก็เลยเอ่ยถามอีกครั้ง

“ก็….ทำไมในตู้เสื้อผ้ามีเสื้อผ้าคุณด้วย”น้ำถามออกไปตะกุกตะกัก

“แล้วทำไมจะมีไม่ได้ละ ในเมื่อห้องนี้เป็นห้องฉัน”เจคอปพูดแล้วเดินไปหาน้ำที่ยืนตาแป่วอยู่

“อ้าวแล้วทำไมน้ำต้องมาอยู่ห้องเดียวกับคุณด้วย”น้ำเอ่ยถามเจคอปอีกเมื่อรู้ว่าห้องนี้เป็นห้องของเขาไม่ใช่ของเธอ แต่เธอกลับมาเป็นผู้อาศัย

“อ้าวแล้วทำไมต้องไปนอนห้องอื่นด้วยล่ะ”เจคอปถามน้ำแบบกวนเพราะเมื่อเห็นท่าทีของน้ำทำให้เขาอย่าแกล้งเธอ

“ก็….”

“พอเลย……….ฉันหิวข้าว ไปกินข้าวกัน”เจคอปหยุดน้ำก่อนที่เธอจะถามอะไรเพิ่มแล้วตอนนี้ก็เกือบ2ทุ่มแล้วเขาเลยพาน้ำออกมาข้างนอกที่มีอาหารพร้อมหมดแล้ว

“ว้าว ใครทำอ่ะคะ น่ากินทั้งนั้นเลย”น้ำพูดอย่างตื่นตากลับอาหารตรงหน้าเป็นอย่างมาก

“ไม่ต้องรู้หรอกว่าใครทำ ถ้าน่ากินก็กินให้หมดด้วยล่ะ”เจคอปพูดแล้วเดินไปเลื่อนเก้าอี้ให้น้ำนั่ง ทั้งคู่นั่งกินข้าวกันแค่สองคน โดยมีน้ำที่เห็นว่าเจคอปไม่ค่อยกินแต่นั่งมองเธอกินเธอจึงตักอาหารให้เขา เพื่อให้เขากินเยอะ ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงทั้งคู่ก็กินข้าวเสร็จ เมื่อกินเสร็จน้ำก็เอ่ยขอเจคอปว่าจะล้างจานเองโดยที่เจคอปก็ไม่ขัดอะไร แต่กลับนั่งมองเธอล้างจานแบบมีความสุขแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน และเขาตัดสินใจแล้วว่าเขาจะเลือกผู้หญิงคนนี้ให้เป็นคนที่เขาจะอยู่ด้วยทั้งชีวิตไม่ว่าวันข้างหน้าอะไรจะมาขว้างระหว่างทางก็ตามเขาจะไม่ยอมปล่อยมือจากเธอแน่นอน

“ไปอาบน้ำนอนได้แล้ว ไป”เจคอปที่ตอนนี้เดินออกมาจากห้องนอนเพื่อออกไปเคลียร์งานด่วนที่พึ่งได้รับสายโทรศัพท์จากลูกน้องคนสนิท

“ค่ะ……แล้วคุณจะไปไหนคะ”น้ำที่เห็นว่าเจคอปจะออกไปข้างนอกก็เอ่ยถามด้วยความอยากรู้

“ไปเคลียร์งาน คงกลับดึก นอนก่อนเลยไม่ต้องรอ”เจคอปพูดจบก็เดินออกไปนอกห้องทันที อาชีพของเขามีทั้งสีขาวและสีดำ และงานที่เขาต้องไปเคลียร์ก็เป็นงานจัดการคนทรยศที่เขามักจะไม่ชอบหรือเกลียดก็ว่าได้

อีกด้านหนึ่งของชานเมือง ในโกดังเก็บของที่มีเจคอปเป็นเจ้าของที่นี่

“มันพูดอะไรบ้างหรือยัง”เจคอปเอ่ยถามเมสันเมื่อมาถึงโกดังแทบชานเมือง

“ยังเลยครับนาย”เจคอปพยักหน้ารับรู้ให้ลูกน้องแล้วก็เดินเข้าไปในโกดังที่มีลังสินค้าวางเป็นระเบียบจำนวนมาก และมีชายที่อยู่ในชุดสูทดูดีเป็นชาวต่างชาติ7-8คน และชาวต่างชาติอีกคนที่มือสองข้างถูกขึงด้วยโซ่

“หึ….เสือหรอว่ะ กูคิดว่าหมา”เจคอปที่เห็นสภาพของลูกน้องมือขวาของศัตรูหมายเลขหนึ่งก็พูดขึ้น

“ถุย….มึงจะฆ่าก็ฆ่ากูเลย เพราะยังไงกูก็ไม่พูดอะไรทั้งนั้น”

“เอาน้ำเกลือมา”เจคอปพูดกับเมสันที่ยืนอยู่ใกล้ๆเขา

‘ซ่า’เจคอปเอาน้ำเกลือสาดคนตรงหน้าแบบไม่ปราณี ด้วยแผลที่มีกับความเค็มของน้ำเกลือทำให้คนตรงหน้าเจคอปร้องออกมาแบบทุรนทุราย

“ที่นี่มึงจะพูดได้ยัง”เจคอปที่เริ่มโมโหกับความลีล้าของคนตรงหน้า

“ไม่ ให้ตายกูก็ไม่พูด”

“ดีกูก็ไม่ได้อยากรู้สักเท่าไรหรอก”เจคอปพูดทำให้ลูกน้องมองหน้าเจ้านายและมองหน้ากันไปมาเพราะคนอย่างเจคอปไม่เคยปราณีใครแต่วันนี้กลับไม่ใช่เจคอปคนเดิม เพราะตอนนี้ใจของเจคอปคิดถึงร่างบางที่อยู่ที่คอนโดมากกว่าว่าเธอจะหลับไปหรือยัง

“ซ้อมมันให้ปางตายแล้วเอาไปส่งคืนเจ้านายมัน”เจคอปพูดแล้วเดินออกจากโกดังมาโดยมีเมสันเดินตามแบบไม่ห่าง

“มันจะดีหรอครับนายปล่อยมันไปแบบนั้น”เมสันเอ่ยถามผู้เป็นเจ้านายด้วยความเป็นห่วง

“แล้วมึงคิดว่ามันจะพูดอะไรหรอว่ะ สู้ปล่อยให้มันกลับไปให้เจ้านายมันดูสภาพลูกน้องมีฝีมือมันยังโดนขนาดนี้” เมสันคิดตามคำพูดของผู้เป็นเจ้านายก็คิดว่าสิ่งที่ผู้เป็นนายพูดก็ถูก

“เพิ่มคนเป็นสองเท่าในทุกเรื่อง”

“ครับนาย”เจคอปขึ้นรถที่มีเมสันเป็นคนขับเพื่อกลับคอนโด

เพียงไม่นายเจคอปก็มาถึงคอนโดตัวเองที่คิดว่าคนที่อยู่ในนั้นคงหลับไปแล้วแต่ไม่ใช่เลยเพราะน้ำเธอนั่งรอเจคอปตั้งแต่อาบน้ำเสร็จ

“ยังไม่นอนอีกหรอ”เจคอปที่เดินเข้ามาในคอนโดแล้วเห็นน้ำนั่งอยู่ที่โซฟา ยังไม่เข้าห้องนอนก็เอ่ยถาม

“ก็น้ำนอนไม่หลับนิคะ น้ำเลยรอคุณ”น้ำตอบแบบตะกุกตะกักเพราะกลัวว่าเจคอปจะว่าเธอเรื่องขัดคำสั่ง

“เด็กโง่เอ่ย”เจคอปพูดแล้วเดินเข้าห้องนอนไป

“ไม่เด็ก แล้วก็ไม่โง่นะ”น้ำที่ได้ยินเจคอปว่าตัวเองก็รีบวิ่งไปหาเขาโดยไม่ลืมที่จะเถียงเขาด้วย แต่ไม่ทันเจ้าตัวเพราะเจคอปเดินเข้าห้องน้ำไปแล้ว น้ำเลยนั่งรอเขาที่ปลายเตียงนอน

เกือบ20นาทีเจคอปก็ออกมาพร้อมชุดนอน

“ยังไม่นอนอีก”เจคอปที่เห็นน้ำนั่งอยู่ที่ปลายเตียงไม่ยอมนอนก็เลยเผลอดุเธอไป

“ก็…..”

“ไม่ก็แล้ว ง่วงนอน”เจคอปพูดแล้วเดินขึ้นเตียงนอนทันที น้ำที่เห็นแบบนั้นก็อดงอนเจคอปไม่ได้ เพราะตัวเองอุสส่าห์นั่งรอ น้ำที่เห็นเจคอปนอนหันหลังให้ฝั่งตัวเองก็รีบไปปิดไฟข้างนอกแล้วก็ลงนอน โดยที่ตัวเองนอนหันหน้ามองหลังของเจคอป ส่วนเจคอปก็ยังไม่ได้นอนหลับเมื่อรู้ว่าน้ำขึ้นมานอนแล้วก็หันหน้ากลับมาหาเธอ และรวบตัวเธอเข้ากอด

“คุณ…………”น้ำที่พึ่งรู้ว่าเจคอปยังไม่หลับก็เตรียมถามเจคอปทันที

“ไม่คุณแล้ว นอน ถ้าไม่นอนจะทำอย่างอื่นแล้วนะ”คำพูดของเจคอปก็ทำให้น้ำรีบหลับตาลง เพียงไม่นานทั้งคู่ก็นอนหลับ