Chapter 3
1217 Words
"Magandang Gabi po, Alam niyo po ba Kong saan naka confine si Fara Guanzon? " Nang nakarating kami tinungo agad namin ang desk counter upang malaman kung saan naka confine si Fara.
Yes si Fara ang naka confine sa ospital na ito.
——FLASHBACK——
Napatigil ako sa pag iisip ng biglang nag ring ang phone ko, kinuha ko ito nag-ba-bakasakaling si Fara ang tumawag, pero nawala lahat ng hope ko ng iba ng nagsalita.
"Hello, sino po Ito?" tanong ko sa tumawag, akala ko kasi si Fara na ang tumawag kaso ibang number ang nakita ko sa screen, Hindi familiar ang number pero baka importante kaya sinagot ko na.
"Good evening po miss Castel, ka-ano ano niyo po ba si Fara Guanzon? " Nagtaka ako sa nagsalita kasi hindi ko kilala ang boses pero nang banggitin niya ang pangalan ni Fara nagkaroon ako ng interes sa sasabihin niya kahit hindi ko siya kilala.
"Umm.. kaibigan ko po siya, bakit niyo po natanong?, ka ano ano niya po ba kayo? "
"Ako po si Officer Tolentino kasama ko ang aking teem dito sa lugar kung saan nagkaroon po ng aksidente dito sa Rosales street, ang kaibigan niyo po na si Fara ang na-aksidente, kasalukuyan pa po siyang dinadala sa Rodriguez Hospital para magamot ang mga sugat niyang natamo, at kasalukuyan na din po naming ini-imbistigahan ang nangyari kung bakit at paano po bumaliktad ang kotse niyang sinasakyan." Halos manglumo ako sa narinig.
"Ahh sige po pupunta na po ako sa ospital, maraming salamat po."
"Walang anu-man hija, pag nahanap na namin ang dahilan ng pag baliktad ng sasakyan na dinadala ng kaibigan niyo ay saka po namin ipapa-alam sa inyo." Matapos niyang sabihin uun pinatay ko na agad ang tawag saka pumara ng taxi upang makapunta sa ospital kung saan na confine si Fara.
Hindi ko a-akalain na aabot sa ganito ang awayan na naganap sa pagitan naming dalawa, Sana okay lang siya.
–––END OF FLASHBACK–––
Pagkatapos ko siyang tanungin may kinalikot pa siya sa computer sa harapan niya na mukhang diyan naka record lahat ng pasyente, ay ewan ko ba wala akong alam sa mga ganyan.
"Kasalukuyan pa po siyang nasa ER ngayon." Sabi ng babae sa desk counter habang nakatingin sa amin.
"Ahh.. maraming salamat po." Pagkatapos kong sabihin yun dumeretso na agad kami kung saang ER naka confine si Fara. Mabuti nalang at tahimik lang ang kasama ko mukhang umo-obserba pa siya sa mga nang-yayari.
Nang marating namin ang ER kung saan siya na confine umupo muna kami sa mga upuan na malapit sa pintuan ng ER. I guess this is the waiting area.
Ilang minuto pa ang hinintay namin ng may biglang lumabas na Doctor na babae mula sa pinto ng ER kung saan naka confine si Fara.
"Are you a family or relatives of the patient?" Tanong ng doctor na kakalabas lang.
"Ahh... Hindi po doc. kaibigan niya po kami, kamusta na po pala siya?" Tanong ko sa doctor.
"She's stable for now, but she'll be staying at the Emergency Room (ER) until where done taking several test to make sure that she's going to be okay, well transfer her to the one of the regular rooms here after we finish taking a few more test. Hintayin niyo nalang rin na lumabas ang Isa pang doctor sa loob para masagot na ang mga katanong niyo." Napa buntung hininga ako ng malaman na stable na ang lagay ni Fara, ganon din ang katabi ko parang nawala na ang tension.
"Maraming salamat po talaga doc, at tsyaka nga pala pwede na po ba namin siyang dalawin? " Sabi ko at nag bow for respect.
"Your welcome, but no, kailangan pa namin siyang I transfer sa kanyang personal room or should I say regular room before you can come and see her, and if you'll excuse me I still have another patient to check in the next room." Pagkatapos niyang sabihin yon umalis na siya.
I felt so much more calm right now after knowing that she is going to be fine.
I am so disappointed to my self, dahil sa akin nandito siya ngayon nakaratay sa Isa sa mga hospital bed, if I didn't do that malamang sa malamang wala kami ngayon dito at lalong-lalo na siya.
Why did I even do that, alam ko naman na para sa kanya yun lang ang paraan para maging masaya, I can't blame her for that. She told me many times about how her family especially when her parents leave nor abandoned her just like she was nothing to them, yet she didn't give up, I adore her because of that, ang tapang-tapang niya hindi siya sumuko.
Napatingin ako sa katabi ko ng kumawa siya ng isang malalim na hininga. "Ang lalim nun ahh." parinig ko sa kanya, at buti naman at tumingin siya kaso naka-kunot nga lang ang kanyang mga kilay.
"Sino ba si Fara? Siya yung pinunta natin dito? Siya yung kaibigan mo? " Sunod sunod niyang tanong, ang dami pa sigurong tanong na gusto niya pang itanong sa akin kaso uan muna ang inuna niya.
"Isa isa lang mahina ang kalaban hindi ka naman siguro nagmamadali diba?" Pabiro ko pang sabi. "Pero sige
na nga sasagutin ko na yun. Una siya si Fara, pangalawa
Oo siya ang pinunta natin dito, at pangatlo
Oo din siya yung kaibigan ko na tinulungan mo kanina. Maraming
salamat pala sa pag tulong mo sa kanya kanina ha, alam ko na hindi tama yung pakikitungo niya sayo kanina pero ganon lang talaga siya, Sana maintindihan mo."
Napangiti nalang ako ng mapait ng maalala ang
bangayan na nangyari kanina sa pagitan naming dalawa
na naging dahilan kong bakit siya andito ngayon nakaratay sa Isa sa mga hospital bed.
"Ahh Fara pala pangalan nun? Kala ko kac whatever." I chuckled after hearing it. "Okay lang yun, mukha naman talaga siyang mabait ehh, kaso nga lang ang taray niya. Tsyaka grabe kung uminom." Napatawa ako ng bahagya dahil sa sinabi niya.
"Alam mo, yan yung naging dahilan ng pagkalapit namin sa isat-isa, yung pagiging lasinggera niya, tho hindi naman siya nalalasing kahit ilang bote na ang maubos niya. Ang high ng tolerance niya, yan yung naging dahilan kung bakit kami naging magkaibigan, nung una akala ko wala lang siyang pakialam sa akin pero hindi pala, alam ko na naaawa siya sa akin noon nung una naming pagkikita. Sa bar din yun, tulad ng sayo. Sa bar din kayo nagkita, alam ko na magkakalapit talaga balang araw ang mga loob niyo sa isat-isa, tulad nong amin." Sabi ko pa habang inaalala angmga pangyayaring naganap noon.
"Talaga? Sa bar yung una niyong pagkikita?" Tanong niya na parang na mamangha pa siya sa sinabi ko.
"Oo, sa bar nga." Malungkot kong Sabi.
Na-alala ko tuloy yung una naming pagkikita, it wasn't that good pero yung naman ang naging dahilan ng paglapit namin sa isat-isa.
–––FLASHBACK–––
Fara's Point Of View (POV)
I was just drinking a shot of vodka not until someone sit beside me, well a little bit further but where sitting in the same chair.
"Ahh... Miss pwede ba akong umupo rito?" Tanong nang taong umupo sa tabi ko, well it sounded like a girl tho, baka babae to.
"Sure."
- Writer
