บรรยากาศภายในรถก็ยังคงเงียบเชียบเหมือนเดิม ศรานั่งไขว่ห้างกอดอกมองออกไปนอกรถ มีเพียงหรัญญ์เท่านั้นที่ลอบมองเธอเป็นระยะผ่านกระจกหน้ารถ
“เรื่องที่ฉันให้ไปสืบ...ได้เรื่องว่ายังไงบ้าง” เธอเอ่ยถามขึ้นทั้งที่ไม่หันกลับมามองเขา
“ผมให้เชนกับเรวินสืบให้อยู่ครับคุณศรา” เขาเอ่ยพลางมองเธอผ่านกระจกรถ ก่อนที่ศราจะหันกลับไปมองเขาตอบด้วยสีหน้าที่ดูสงสัย
“อยู่กับฉันแทบจะตลอดเวลา เอาเวลาไหนไปสั่งงาน? หรือว่าแค่พูดให้ฉันสบายใจเท่านั้น”
“สมัยนี้มีเทคโนโลยีที่เรียกว่าโทรศัพท์และมีช่องทางการติดต่อออนไลน์ที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัวมากมายครับ ไม่ใช่เรื่องยากที่จะสั่งงานผ่านแอพแชทในกลุ่ม”
“ฮึ...นั่นสินะ ขนาดนายอยู่กับฉันตลอดยังมีโอกาสไปหาผู้หญิงคนนั้นเลยนี่” เธอพูดพลางแสยะยิ้มอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นัก ก่อนจะหันกลับไปมองนอกรถเหมือนเช่นเดิม
“หวังว่าวันนี้ฉันจะได้ยินความคืบหน้า”
ศราพูดขีดเส้นตายสำหรับการสืบเรื่อง
