“อืม”
ปลายจมูกโด่งเป็นสันขยับที่กำลังขยับเลื่อนลงต่ำไปหาเนินอกอวบของหญิงสาวหยุดชะงักลงในทันที
ขยับตัวและมือออกห่างจากเธอราวกับกำลังหวาดกลัวอะไรบางอย่าง
แล้วเขาก็ลุงขึ้นยืนตัวตรง ปล่อยให้หญิงสาวยังคงนอนราบไปกับพื้นอยู่อย่างนั้น
“ทุเรศสิ้นดี”
ร่างเล็กรีบลุกขึ้นนั่งเมื่อตั้งสติได้ว่าร่างหนานั้นขยับออกห่างไปแล้ว
ด้วยก่อนหน้านี้จิตใจของเธอมั่งล่องลอยไปกับปลายจมูกโด่งของเขาที่นำพาความรู้สึกประหลาดแต่ดีมาให้นั้น
ก่อนจะพูดจาไม่น่าฟังใส่หน้าเขาออกไปเพื่อกลบเกลื่อนว่าเธอกำลังรู้สึกอะไรอยู่
ใครมันจะไปยอมรับว่ากำลังมีอารมณ์กับคนแก่ๆ อย่างเขา เธอไม่สนหรอกว่าเขาจะรู้สึกยังไงเมื่อเธอด่าออกไป เธอสนแต่รักษาหน้าตาเอาไว้ก็พอ
“หายหัวไปไหนกันไหม”
ชลธรหันหน้าหนีเธอไม่ทางอื่นไม่ยอมให้เธอมาต่อว่าปาวๆ ใส่หน้าอยู่อย่างนั้น เรื่องหาคนอื่นๆ ภายในบ้านที่อยู่ไกลๆ ให้เข้ามาหา
เขาทำผิดไปก็จริงที่ไปล่วงเกินเธอ
