นับทรายเริ่มต้นการพักผ่อนอยู่บ้านในวันแรกด้วยความเบื่อหน่าย เธอนั้นเลือกที่จะนอนอย่างเดียวเพื่อให้เวลานั้นมันเดินหน้าหมดวันไปอย่างเร็วที่สุด
แต่ทว่ายิ่งนอนก็เหมือนเวลายิ่งเดินช้าขึ้นเรื่อยๆ ไม่มีอะไรขยับเดินหน้าไปเสียอย่างเดียว เธอเลยเลือกที่จะลุกขึ้นออกจากเตียงและออกไปเที่ยวแทนทั้งที่ก็ไม่ได้สมควรจะไปด้วยสภาพร่างกายยังไม่พร้อมเต็มร้อย
และเธอก็เลือกไปยังสนามยิงปืนสนามโปรดที่มักจะเดินทางไปเกือบจะทุกอาทิตย์ในเมื่อก่อนเพื่อไปยิงปืนระบายอารมณ์เบื่อๆ ออกจากตัว
โดยมีป้าอรุณคนสนิทและลูกน้องของคุณพ่อเธออีกสี่คนเดินทางไปด้วย ด้วยพ่อของเธอไม่วางใจให้เธอไปไหนมาไหนตามลำพังกับคนขับรถ
ถึงสถานการณ์รอบตัวเธอจะดูน่าปลอดภัยแล้ว แต่ท่านก็ยังไม่วางใจ ไม่รู้ว่าจะมีคู่อริหลงเหลืออยู่ตรงไหนไหม เกรงว่าอาจเกิดเหตุไม่ขาดคิดขึ้นอีกถ้าเผลอนิ่งนอนใจไปไม่ระวังตัว
“ชักช้าจริงๆ”
เสียงของหญิงสาวโวยวายดังขึ้นเมื่อต้อ
